“Beste joke

Hier en daar wat rimpels. En zelfs al een kraaienpootje of twee.
Het zijn de eerste tekenen van huidveroudering, en misschien heb je ze ook al bij jezelf opgemerkt. ”

Beste meneer van ROC, dank u voor uw opmerkzaamheid, maar wie gaf u de permissie om zo dicht bij mijn gelaat te komen hangen?
En heeft uw mama u niet de elementaire beleefdheid geleerd van mensen niet aan te spreken op hun minpuntjes.
Mocht ik u gevraagd heb ‘zie je een rimpel?’ Okee, dan had u niet hoeven te liegen, maar gewoon, zonder dat ik u ook maar iets gevraagd heb mij een beetje komen uitlachen?
Ik zeg toch ook niks over uw dikke pens en uw verminderde bedprestaties? Of over uw stinkende adem, en rare grote teen aan de linkervoet?

Dus nee, ik hoef uw productjes niet, ik zie er nog stralend en strak uit, dankuwel, en nu: Uit mijn mailbox en een beetje snel!

Kunnen 10 minuten stilte u zeker bekoren?
laat je kleuter de zetel kleuren, je zal hem écht niet horen…

Wie Zwitserland zegt, denkt chocolade, bergen, koeien en sneeuw natuurlijk. Ik keek er al echt naar uit. De beelden in de krant uit België zagen er geweldig uit, toch voor de sleeënde kinderen, iets minder voor de sleeënde auto’s. Met de slee naar school, de winkel, de bakker, …. Ik zag het al helemaal zitten en vol verwachting kochten we een extra slee, zo een echte houten waar de kinderen allebei op konden.
En dan kwam de sneeuw eraan ! En daarenboven was het weekend, dus was ik helemaal klaar om de weekendse boodschappen met de slee te doen, naar de post, naar de bakker, … . Maar dat was buiten de Zwitsers gerekend. Als het ’s nachts stopt met sneeuwen, wordt er geruimd en gestrooid. Geen nood dacht ik, er is nog steeds het voetpad. Maar neen, ook het voetpad wordt hier helemaal vrijgemaakt, zelfs in onze doodlopende straat. Morrend ging ik dan maar te voet brood halen, zonder slee.
Maar, zondag rustdag blijkbaar, want de sneeuw wordt niet geruimd ! De slee werd bovengehaald en ik pakte mijn boodschappentas. Om dan te bedenken dat de post dicht is op zondag en dat ik gisteren al brood gaan halen was. Zucht.
Maar als ik op maandagmorgen zonder ongelukken naar de bushalte kan stappen, ben ik toch wel blij met de Zwitsers en hun precisie.

http://www.youtube.com/watch?v=QgS252XT_Ts

Ik heb een minnaar en hij kijkt naar mij
Als hij zo kijkt dan word ik helemaal blij
Hij zag mij in de gb aan de ka-sarij
Ik keek achterom en daar stond hij

In zijn mandje lag een artisjok
Ik dacht hij is zeker een ho-bykok
En daar viel ik als een hapklaar blok
Ik sprong in het diepe, een berekende gok

(Zingen op de pingeltjes)
O wat is hij mooi, en zo jong en zo van mijhij
o wat is hij fruitig en zo fris en helemaal vrij
O wat lacht hij lief, en wat ruikt hij naar de zohon
O als je eens wist wat hij nog allemaal kon
En als hij naakt danst, de mooie artisjokke dans
en wartaal zingt in een sexy niet verstaanbaar frans
en hij kijkt, door zijn wimpers, en hij gooit de artisjok
Het lijkt alsof een waas voor mijn ogen trok

Er zijn wel wat dingen die ik nu pas weet
Dat hij bijvoorbeeld alleen artisjok eet
Daarna strooit hij de pellen van de artisjok rond
Ze liggen door heel mijn huis overal op de grond

(Zingen op de pingeltjes)
O wat is hij mooi, en zo jong en zo van mijhij
o wat is hij fruitig en zo fris en helemaal vrij
O wat lacht hij lief, en wat ruikt hij naar de zohon
O als je eens wist wat hij nog allemaal kon

“Dag vrouwtje, en heb je vandaag iets leuks gedaan of ben je binnen gebleven met dit rotsneeuwweer”?”

“Oh neen, ik ben weggeweest en heb hetzelfde slippertje gedaan als gisteren.”

“En is er iets aan de auto?”

“Aan de auto, neen, hoezo …?”

Grijns.

Hebt u ook zo van die dagen dat uw vel een slagveld is? Puistjes, rode vlekje, kringen en wallen?
De alcohol van de vorige dag die zich zwetend een weg door uw fond de teint baant?

Wel, ik heb de oplossing voor u. Onder uw fond de teint -want laat ons eerlijk zijn: zonder kan u op zo’n moment de deur niet uit- smeert u Magic Primer van Helena Rubinstein. Na luttele seconden lijkt het wel of een stukadoor uw tronie is komen bezetten. Een fluwelen vel wordt uw deel, alle oneffenheden zijn vervaagd en u kan weer onder de mensen komen.

Als dit niet helpt, dan rest er alleen nog Knauff.

Ach en wee, waarom, o Schepper, wat hebt ik gedaan, ay mi ay mi verdoemd ben ik verdoemd zeg ik U, kom hier met die berkentwijgen dat ik mijzelve kastijd.

He, geen berkentwijgen? Een berkenboom, misschien? Ergens, of, of desnoods een ander boom, iemand? Nee, okee, we zijn in het midden van een wereldstad, maar toch, hoe faalt de Heer alweer, ik heb gezondigd, ik toon berouw, ik wil het boetekleed aantrekken (en dan uit bij het kastijden, wat bloedvlekken krijg je er zo moeilijk uit) maar waar vind ik de stok om mijzelve, nietige hond te slaan, want wie een hond wil slaan vindt toch altijd een stok? Waar dan, ik zie auto’s en verkeerslichten en bomma’s met hondjes en dreigende lucht maar geen twijg ofte tak?

Moet ik hieruit concluderen dat Gij niet bestaat? Dat Gij een vluchtig hersenspinsel zijn? Een optische illusies, een fabel een verzinsel een sprookje een vertelselke iets voor kinnekes bang mee te maken, veel blaffen maar niet bijten, veel geblaat en weinig wol?

Of, Of

O, kijk, de hemel klaart op, de zon straalt, een hemelkrans een regenboog een lachende aureool, de Heer ziet in mij geen zondaar, ik was een onschuldig lam dat zichzelve naar de slachtbank wou leiden, maar Hij heeft het verijdelt wat is de Heer groots en prachtig, dank, o dank o, dank u Heer

En nu graag een engelenkoortje, als het kan.

Jaja, ik weet het wel, de fietsers zijn de zwakke weggebruikers. Ze redden bovendien de planeet van alle as en doem(p) die mijn auto uitstoot.

Maar verkeersregels, daar hebben ze toch geen kaas van gegeten, hoor! Ik wil niet mekkeren over het feit dat ze op de rijbaan rijden in plaats van op het fietspad, toch niet in deze barre tijden van ijs en sneeuw. Maar de voorrang van rechts geldt voor elke weggebruiker, tenzij u met een tram rijdt in stedelijk gebied.

Dus, jongedame op de fiets, als u op een kruispunt van 2 donkere, niet-geruimde wegen een auto van rechts ziet aankomen, stop dan even. Vooral wanneer er geen straatverlichting is, u geen fietslicht bezit en bovendien helemaal weggestopt bent in uw zwarte kleren en dito muts.
Want als de bestuurder lijkt op mij, is die waarschijnlijk eerst naar rechts aan het kijken (voorrang, weet u wel) en wanneer u dan ineens uit het duister VAN LINKS opduikt, staat de auto op de bevroren ondergrond niet in één seconde stil. Mijn hart daarentegen…

Spreken we dat dan zo af? Want vergeet niet dat er een reden is waarom u als ZWAKKE weggebruiker wordt bestempeld; mijn auto kan wel tegen een stootje.

Ten huize Roompje zijn wij grote fan van DUPLO. Ikzelf ben dan ook nog eens dinosaurusfreak, dus waren wij zeer blij met het cadeautje dat onze jongste voor zijn Nieuwjaar kreeg van zijn peter.

Maar de eerste verrukking maakte al gauw plaats voor ongeloof. Hebben jullie product designers niet goed opgelet tijdens de lessen geschiedenis vroeger? Of is het omdat de Verenigde Staten van Amerika jullie grootste afzetmarkt is? Ik heb het even opgezocht: de laatste dino liet ongeveer 64 miljoen jaar geleden de geest. De eerste mensen verschenen 2,5 miljoen jaar geleden.Instrumenten voor de jacht en visvangst verschenen zo een half miljoen jaar geleden.

Ik ben van mening dat ten tijde van het oprukkend creationisme zelfs speelgoedfabrikanten een belangrijke opvoedkundige taak hebben. Zo stel ik voor dat u deze doos opsplitst, voeg enerzijds nog wat extra dino’s toe en steek die oermensen samen met wat mammoeten in een andere doos. Weten we ook direct wat gekocht volgend jaar…

Dit gezegd zijnde moet ik toegeven dat het mijn oudste niets kan schelen. De duplomannekes vliegen met veel plezier mee op de rug van de pteranodon, en ook de TRex mag af en toe een stukje meeëten van de vis die diezelfde mannekes met hun vislijn gevangen hebben.

Langzaam keek ridderin Gwendolina over haar schouder. Haar modieus harnas paste perfect, maar toch vroeg ze zich af of haar gat niet te dik zou zijn.
Vroeger droeg ze bij feestelijke gevechten altijd een maliënkolder, assorti met haar helm en haar lipgloss, maar maliënkolders zijn zoooooo veertiende- eeuws, dat kon ze echt niet maken.
Ze staarde in de spiegel, het verdikte toch wel serieus, zo ijzer op uw poep.
Ridderin Gwendolina fronste haar wenkbrauwen, ze haalde uit met haar zwaard en tuitte haar lippen.

Het was echt geen zicht, ze leek wel een draak.
Haar schildknaap gniffelde, en voor ridderin Gwendolina was de maat vol, ‘Kom, schildknaap help mij hieruit, werkelijk, ik zou de grap van het toernooi zijn’

Later, toen ridderin Gwendolina doorboord door vele pijlen langzaam lag dood te bloeden, bedacht ze zich dat ze de juiste keuze had gemaakt, het rood van al haar bloed contrasteerde enig met haar lijkbleke gezicht. Ze glimlachte en sloot haar ogen.