Bij gebrek aan Nederlandse literatuur hier in La Suisse, lees ik meer en meer in het Engels. Dat bevalt mij echt, ik heb altijd de indruk dat er zoveel meer gezegd kan worden in het Engels, in heel veel schakeringen en nuanceringen. Ik heb vaak het gevoel dat de Nederlandse vertaling niet helemaal kan weergeven wat er juist bedoeld wordt.

Tot de laatste weken. Ik las 2 boekenreeksen in één ruk uit wegens spannend en meeslepend en zo (ik zal jullie de titels niet besparen, de trilogie The Magician’s Guild van Trudi Canavan en de gehypte Twilight reeks van Stephenie Meyer). Dat zijn dus 7 boeken in totaal waar ik me doodgeërgerd heb aan het constant gebruik van het werkwoord “to murmur”.

Echt waar, er wordt op elke bladzijde minstens 1 keer ge-murmered, zot word ik ervan. Tegen het eind van het 2de boek hoorde ik constant geroezemoes en gemompel in mijn boek. Geruis, gesuis en gefezel. Is er nu echt geen ander woord dat hiervoor gebruikt kan worden?

En nee, niet “to mutter” of “to mumble” of “to whisper” of “to breathe”, want ook zij wekken gezoem op in mijn hoofd. En trouwens, waarom moet er eigenlijk zo veel gemompeld en in de oren gefluisterd worden? De magiërs uit de eerste reeks kunnen zich afschermen zodat niemand hun gesprekken kan afluisteren, en de vampieren in de 2de reeks horen zodanig goed dat het compleet geen zin heeft om te fluisteren.

Gelukkig brengt ons bezoek regelmatig eens een Nederlands boek mee, thrillers bijvoorbeeld, waar er ofwel in geroepen wordt als de slechterik zijn slachtoffer achtervolgd of in gezwegen wordt als de slechterik zijn slachtoffer ingehaald heeft! Nikske gemurmel! Hèhè ….

Wie Zwitserland zegt, denkt chocolade, bergen, koeien en sneeuw natuurlijk. Ik keek er al echt naar uit. De beelden in de krant uit België zagen er geweldig uit, toch voor de sleeënde kinderen, iets minder voor de sleeënde auto’s. Met de slee naar school, de winkel, de bakker, …. Ik zag het al helemaal zitten en vol verwachting kochten we een extra slee, zo een echte houten waar de kinderen allebei op konden.
En dan kwam de sneeuw eraan ! En daarenboven was het weekend, dus was ik helemaal klaar om de weekendse boodschappen met de slee te doen, naar de post, naar de bakker, … . Maar dat was buiten de Zwitsers gerekend. Als het ’s nachts stopt met sneeuwen, wordt er geruimd en gestrooid. Geen nood dacht ik, er is nog steeds het voetpad. Maar neen, ook het voetpad wordt hier helemaal vrijgemaakt, zelfs in onze doodlopende straat. Morrend ging ik dan maar te voet brood halen, zonder slee.
Maar, zondag rustdag blijkbaar, want de sneeuw wordt niet geruimd ! De slee werd bovengehaald en ik pakte mijn boodschappentas. Om dan te bedenken dat de post dicht is op zondag en dat ik gisteren al brood gaan halen was. Zucht.
Maar als ik op maandagmorgen zonder ongelukken naar de bushalte kan stappen, ben ik toch wel blij met de Zwitsers en hun precisie.

Zoon is een echte plantrekker, zijn standaard zinnetje : “Dat is niet zo erg !”. En dat wordt te pas en te onpas gebruikt, als hij zijn broek achterstevoren aandoet, zijn schoenen aan de verkeerde voet doet, als hij zijn potje yoghurt op de grond laat vallen, als hij aan het stopcontact zit te prullen, van de 5de trede naar beneden wil springen, …. Opruimen is ook zijn sterkste kant niet, thuis valt dat natuurlijk op als Oudste Dochter alles zelf opruimt, maar op de kribbe, tussen 8 andere kindjes, muist hij er blijkbaar altijd onderuit met één of ander excuus. Dat belooft voor later.

Spelen is ook niet aan hem besteed. Zoon lummelt en hangt rond. Of prutst aan alles wat knopjes heeft en zeker geen speelgoed is. Of hij wil een tekenfilm zien. Zo ook op een dinsdagnamiddag. “Neenee”, zeg ik, “we gaan eerst wat spelen, misschien mag je dan straks wel een filmpje kijken. Wat wil je doen ? Zullen we knutselen, schilderen, puzzelen, met de auto’s spelen, buiten spelen, ….”. Alles wordt op een luide NEEN onthaald. “Of zullen we een boekje lezen ?”, vraag ik. “O ja”, glundert Zoon, neemt de 3 eerste boekjes uit de kast, nestelt zich op mijn schoot, en als ik ze alle drie heb voorgelezen klinkt het “Zo, en dan nu een filmpje graag”.

Zo kwam jongste dochter op deze wereld terecht. Geheel eigenwijs. Iedereen verzekerde mij dat je lichaam zich aanpast aan de situatie, zeker als je besluit thuis te bevallen. Dus, de weeën zouden pas beginnen als de kinderen in bed zaten, of als ze op de kribbe en in school waren.

Dat was buiten onze meid gerekend, die besloot de bevalling in te zetten door het breken van de vliezen, op de parking aan school als ik net de 2 kinderen opgehaald heb. Ik besluit echtgenoot te bellen dat hij naar huis mag komen, want dat mijn vliezen gebroken zijn en dat de weeën langzamerhand wel op gang zullen komen.

Het is ondertussen 18 uur. Een kwartiertje later ben ik thuis met de kinderen en probeer boterhammen voor hen te maken. Het lukt niet zo best en om de 4 minuten moet ik een venijnige wee wegpuffen. Ik bel echtgenoot terug op dat hij best wat vaart maakt en bel de vroedvrouw dat het begonnen is. Ik puf verder als om 18.30u echtgenoot thuiskomt. Mijn besluit om de kinderen thuis in bed te stoppen verdwijnt als sneeuw voor de zon. “Bel de persoon van wacht op”, zeg ik en ik vertrek naar boven om mij ergens te installeren. Ik hoor hem zeggen dat hij de kinderen gaat brengen en ik schreeuw naar beneden “Bel terug dat ze de kinderen moeten komen ophalen en bel de vroedvrouw dat de weeën om de 3 minuten komen”. Snapt hij nu niet dat het niet de moment is om te vertrekken !!?? Ik puf en blaas en realiseer mij dat dit niet goed komt, dit kan ik geen uren doorstaan en ik stel me taferelen voor van ambulances en ziekenhuizen.

Om 19 uur komen ze de kinderen ophalen en komt echtgenoot mij bijstaan, zo lukt het iets beter om de weeën op te vangen. Eindelijk om 19.15u is de vroedvrouw er. Ze heeft de baarkruk mee waar ik zo graag wil op bevallen, maar ik weiger nog maar 1 millimeter te bewegen, zelfs niet even achterover gaan leunen zodat ze de vorderingen kan controleren. Tussen 2 weeën door lukt het dan toch en ik hoor “8-9 cm, nog een randje en de baby komt er aan, duw maar mee als je daar behoefte aan hebt”. Ik duizel en voel me wegglijden bij de eerste persweeën. Maar met de vroedvrouw en echtgenoot naast me, slaag ik er in terug rustig te worden en 2 persweeën later ligt ze op mijn buik. Alsof ze er altijd geweest is. Het is 19.40u.

Ik installeer me op bed en ze begin te zoeken en te drinken. Een uurtje later wordt ze nagekeken, ze is perfect, 3.560 kg en 51 cm. We eten koekjes en drinken fruitsap en de vroedvrouw ruimt alles op. Om 22 uur kruipen we in ons bed met jongste dochter tussen ons in, ze drinkt uren aan een stuk en om 2 uur valt ze in een gelukzalige diepe slaap. Ik lig er naast en kijk ernaar. Wat is ze mooi ….

Met nog maar 4 weken te gaan, moeten er toch een aantal beslissingen gebeuren ! Namen : check (alhoewel de twijfel af en toe nog een toeslaat), meters : check, geboortekaartje : check, babyspullen in Zwitserland krijgen : check, bevallen : check (daar valt nu éénmaal niet aan te ontkomen).

Maar de hamvraag natuurlijk, waar ga ik bevallen. Dat het niet in het universitair ziekenhuis zou zijn, stond al vrij snel vast, kamers per 3, geen sanitair op de kamer, dus op de gang gaan douchen en naar het toilet. Neen dank U, als kersvers bevallen mama wil ik op z’n minst wat rust en een minimum aan comfort. Ik stoot op een website over een geboortehuis hier in de buurt, geleid door 2 vroedvrouwen die ook thuisbevallingen doen.

En waarlijk, zelfs Echtgenoot lijkt een beetje enthousiast. We maken alvast een afspraak, en bij de eerste consultatie zegt ze al meteen « Jamaar, eigenlijk is er geen verschil tussen het geboortehuis en thuis bevallen, behalve misschien dat wij hier een groter bad hebben ». Ik kan het op slag met haar vinden, maar Echtgenoot beschuldigt mij natuurlijk instant van samenzwering met de vroedvrouw, wat had je gedacht. Maar na ettelijke consultaties en gesprekken, is de knoop doorgehakt ! Het wordt een thuisbevalling ! Denken we;).

Dochter en Zoon spelen spelletjes tijdens de wandeling. Dochter zegt wat er moet gebeuren en zoon volgt :
Maintenant, on monte ici (ze stappen allebei op de rand van een bloembak)
Maintenant, on saute par terre (ze springen van de bloembak af)
Maintenant, re-ici ! (ze stappen terug op de rand)

Geef toe, on monte de nouveau ici is toch veel te lang ! Re-ici, vanaf volgende jaar te vinden in elk woordenboek !

Toch iets gek eigenlijk. Ik ben nu 32 weken ver en het begint serieus de kop op te steken, kleertjes sorteren, pampers kopen, luiertafels in elkaar vijzen, kuisen, …. Echtgenoot vindt dat allemaal best OK. Maar wat merk ik, hij heeft precies een stukje nestdrang overgekregen !

Dit weekend is hij immers rekken gaan kopen, heeft de kelder opgeruimd en georganiseerd en is naar het containerpark gereden met een hoop rommel. Zouden zwangerschapshormonen misschien besmettelijk zijn ? Ook voor mannen? Hmm, voer voor verder onderzoek misschien.

Maar dat zal voor later zijn, eerste bevallen natuurlijk!

Jongste zoon (3 jaar dus) heeft zichzelf tot vegetariër uitgeroepen. Niet dat hij dat beseft, maar hij weigert dus nog vlees te eten. Op zich allemaal geen probleem natuurlijk. Hij eet wel nog vis, kaas, groeten, is verzot op fruit, boterhammen, groetenburgers, … Maar geen vlees, niet op zijn boterham en niet in zijn bord. En ook niet de miniscuul bijna onherkenbare stukjes kip in de pastasaus.
Wat eet hij wel nog, hespeworst en van die hotdog worsten. Tja, hij heeft gelijk natuurlijk, vlees kan je dat bezwaarlijk noemen !

Stelt u zich de volgende situatie voor. Je staat aan te schuiven aan de drive-in van de Mc Donalds. Er komt een jongen buiten met zijn vriendin, een jaar of 17. Je kent het type wel, jeans, leren vest, gel in zijn haar, witte sportschoenen, en zijn arm losjes over de schouder van zijn vriendin.
Ze stappen op een BMW af.

Echt, de sjiekste BMW die je je kan voorstellen, duidelijk de wagen van papa.
De jongen is er dus duidelijk op uit een goeie indruk op zijn vriendin te maken.

Hij start de wagen, en ook dat ken je wel, zo eens goed gas geven alvorens te vertrekken. Hij scheurt de parkeerplaats uit, KNAL tegen een verlichtingspaal.
De jongen stapt uit. Zijn vriendin ligt in een deuk. De bumper van de BMW ook.
En ik ook. En de rij voor en achter mij ook. De jongen lacht een beetje groen en veegt het zweet van zijn voorhoofd.
Het blijft toch grappig, slapstick.

Als ik in België ging sporten, nam ik me altijd voor om daarna gezond te eten, een slaatje, of wat fruit en yoghurt. En veel water drinken. Maar dat was dus quasi onmogelijk, je stapt de sportzaal buiten en je wordt omringd door eten. Snoepautomaten, drankautomaten, een frituur, een kebabzaak, de Panos,….
Hoe word je nu verondersteld daaraan te weerstaan? Ik weerstond er dus zelden aan.
Hier heb ik dat probleem dus niet. Ik stap het zwembad buiten na de aquagym. En…. niets. Geen snoepautomaten, geen frituur, geen kebabzaak. Niets. Je hebt natuurlijk pizza en kebab en de obligate Mc Donalds, maar niet op weg naar huis. Goed voor de lijn, allé, in mijn geval voor de zwangerschapskilo’s.
Dus wat doe ik terwijl ik op de metro wacht? Ik eet de banaan en de appel op die ik van thuis heb meegebracht. En wat doe ik in de metro? Ik drink een flesje water dat ik van thuis heb meegebracht.
En ik stap een halte te vroeg uit en maak een omweg langs de Mc Donalds alwaar ik een cheeseburger koop. Of twee. En soms nuggets. Die ik dan opeet onderweg naar de bus of in de bus.
Niet zo goed voor de lijn dus.