Ten huize Roompje zijn wij grote fan van DUPLO. Ikzelf ben dan ook nog eens dinosaurusfreak, dus waren wij zeer blij met het cadeautje dat onze jongste voor zijn Nieuwjaar kreeg van zijn peter.

Maar de eerste verrukking maakte al gauw plaats voor ongeloof. Hebben jullie product designers niet goed opgelet tijdens de lessen geschiedenis vroeger? Of is het omdat de Verenigde Staten van Amerika jullie grootste afzetmarkt is? Ik heb het even opgezocht: de laatste dino liet ongeveer 64 miljoen jaar geleden de geest. De eerste mensen verschenen 2,5 miljoen jaar geleden.Instrumenten voor de jacht en visvangst verschenen zo een half miljoen jaar geleden.

Ik ben van mening dat ten tijde van het oprukkend creationisme zelfs speelgoedfabrikanten een belangrijke opvoedkundige taak hebben. Zo stel ik voor dat u deze doos opsplitst, voeg enerzijds nog wat extra dino’s toe en steek die oermensen samen met wat mammoeten in een andere doos. Weten we ook direct wat gekocht volgend jaar…

Dit gezegd zijnde moet ik toegeven dat het mijn oudste niets kan schelen. De duplomannekes vliegen met veel plezier mee op de rug van de pteranodon, en ook de TRex mag af en toe een stukje meeëten van de vis die diezelfde mannekes met hun vislijn gevangen hebben.

Beste Canvas,

Als moeder met twee kinderen en een voltijds job is het hoogtepunt van de week voor mij jullie zaterdagavond. Sinds mensenheugnis is er dan een detectiefje. Sinds enige jaren zelfs twee, waardoor het genot zich nog uitstrekt tot zondagavond. Want steevast val ik onder nummer twee in slaap, waarna manlief het dan voor mij verder opneemt op DVD.

Het gaat zelfs zo ver dat als ik een sociale verplichting heb op zaterdagavond, ik enigszins teleurgesteld ben. Het vooruitzicht van mij met een glas wijn in de zetel te kunnen ploffen onder mijn dekentje overtreft al het andere. Klinkt een beetje pathetisch, maar zo is het nu eenmaal.

U kan mijn consternatie van deze dinsdag dan ook begrijpen. Net zoals iedere week, is het eerste wat ik opzoek in de Humo welk lekkers jullie programmeren voor zaterdagavond. Dalziel and Pascoe en Wire in the Blood, so far so good. Echter, mijn initiële blijdschap verdwijnt al snel als ik zie dat bij alletwee (herh.) staat. Herhalingen! Natuurlijk kan ik uit de omschrijving niet opmaken of ik ze al gezien heb en mij alsnog naar de videotheek moet reppen om mijn avond toch nog te redden. En niets is vervelend dan beginnen te kijken en na twintig minuten te beseffen dat, tiens, ik heb dit al gezien. En even later: en oh ja, die is de moordenaar…

Willen jullie dus alsjeblieft in de toekomst originele uitzendingen plannen? Ik ben jullie eeuwig dankbaar.

Roompje.

Wanneer is een mens leeg?
Hoeveel kan een mens aan?
Ik ben het echt wel beu
Om steeds te moeten gaan

Wanneer is een mens leeg?
Welke pil geneest dit gevoel?
Ik verveel mij hier zo danig
Hier op de porseleinen stoel..

Wanneer is een mens leeg?
Er is toch echt iets mis
Is het de afhaal van gisteren?
Of een simpele gastro-enteritis?

‘Als alle dieren van de wereld elkaar een hand geven… Als de roofdieren geen andere dieren pakken… Als de vos aardig is voor het kalfje en de leeuw voor de zebra… Dan maken alle dieren met elkaar… een heel, heel lange dierenrij!’ Dit klinkt als een tekst uit de Wachttoren voor kinderen, maar nee hoor, het komt uit Pippo, het maandblad voor peuters. Mensen toch!

Op de voorpagina van deze Pippo staat trouwens ‘Een heel nummer over Sint en Kerst’. Er is echter in het ganse boekje geen Sint te bespeuren. Wel wijdt de Pippo-redactie drie bladzijden aan zijn nemesis, de kerstman. De kerstman, beste redactie van Pippo, bestaat niet echt maar is een verzinsel der commercie. Waarààn heeft de enige echte Goedheilige Man dat verdiend? Ik overweeg mijn abonnement op te zeggen. Een welgemeende Djoef! is hier dus wel op zijn plaats.

De voorbije dagen maak ik gretig gebruik van de Olympische spelen om wat bij te lezen. Al een tijdje lag Dagboek voor mijn dochter van Dirk Draulans klaar. Het is mij niet tegengevallen: een goed geschreven en zeer ontroerend boek over het vaderschap, een mooie ode aan zijn dochtertje. Bovendien een voorbeeld van hoe zelfs een ‘harde’ wetenschapper nog verwonderd kan zijn over de dingen des levens. Een ideaal verlaat vaderdagscadeautje dus.
Ik kon mij ook perfect vinden in het overgrote deel van zijn gedachten.

Op een ding na dan. Op een bepaald moment beschrijft hij hoe Australische wetenschappers hebben ontdekt dat fellatio met slikken tijdens het eerste trimester van de zwangerschap en daarvoor kan helpen miskramen te voorkomen. Dit omdat het vrouwelijke lichaam zo al gewoon kan worden aan het ‘vreemde’ DNA.

Que? Ik had deze theorie reeds eerder gehoord, toen ik zelf een maand of twee zwanger was. Ik heb toen uitgebreid research gedaan en vond welgeteld één artikel waarin beschreven werd dat langere blootstelling aan sperma gelinkt werd aan een lagere frequentie van miskramen. Maar hoe dat sperma dan in de vrouw moest komen werd niet gespecifieerd. Langs de gangbare weg mocht ook, immers, koppels die jarenlang condooms hadden gebruikt alvorens zwanger te worden hadden statistisch gezien een hogere kans op miskramen dan koppels die zonder barriere seks hadden. Kijk, dat lijkt mij nu al aannemelijker.

Er bestaan twee grote opvattingen over wetenschap. De eerste zegt dat de wetenschap een op zichzelf staande realiteit kan en zal weergeven. De tweede opvatting beweert dat objectiviteit in principe onmogelijk is: Zelfs al doet een wetenschapper nog zo zijn best om objectief en onbevooroordeeld te zijn, zijn versie van de werkelijkheid zal altijd gekleurd zijn door zijn eigen wensen en opvattingen. Ik vrees dat in het geval van Draulans’ opvatting over fellatio met slikken we ons toch eerder in geval twee bevinden. Ik hoop voor Inge Becks dat zij niet al te misselijk is geweest tijdens haar eerste trimester.

De Djoef van de week gaat naar Pippo, het maandblad voor peuters. Deze maand is het thema ‘verschillen’: het verschil tussen groot en klein, jongen en meisje….
Goed zo, denk ik dan, leve de diversiteit!

We kijken verder: in het midden twee tekeningen: de ene tekening een jongen in broek met kort haar, een meisje in rok met staartjes. De vraag erbij: hoe kan je zien of het een jongen of een meisje is.
Duh!

De tweede tekening dezelfde jongen en hetzelfde meisje, dezelfde vraag maar ‘met de kleren uit’. Ze hebben echter allebei een luier aan.

Beste Pippo, is dat Hollands puritanisme ofzo?
Ooit gehoord van de bevrijding van de seksen?
Germaine Greer rings a bell?

Meisjes mogen best ook broeken aan, en jongens staartjes in hun haar. Het relevante verschil hebben jullie weggestopt achter een luier. Ik eis een rechtzetting in het boekje van juni. Uit die luier! Weg met de onderbroek! En wel nu meteen!

Op je knieën kots opkuisen in een overvolle videotheek…

Wie afgaande op de titel iets kinky verwacht moet ik teleurstellen: ik wil het namelijk hebben over de Ascidiacea, dieren die vasthangen op de bodem van de zee en zich niet kunnen verplaatsen. Geen idee hoe die eruit zien? Ik wou geen internetcopyrighten schenden en heb deze dieren voor u geplasticined, maar als u hier kijkt heeft u misschien een beter idee.

Tamelijk statische wezens, maar in hun larfstadium zwemmen de zakpijpjes wel rond als kleine visjes. Er is een theorie dat de gewervelde dieren, te beginnen bij de vissen, zouden afstammen van die larven, die zich niet meer ontpopten tot ‘vaste’ zakpijpen maar die zich bleven voortplanten in hun larvenstadium.

Gek? Denk dan maar eens aan bijvoorbeeld de axolotl, een glimlachend amfibie die ook meestal zijn ganse leven larf blijft of aan een zich voortplantende kikkervis, een verschijnsel dat neotenie genoemd wordt.

Men kan trouwens een gedaanteverwisseling opwekken bij axolotls door toevoeging van een aantal chemicaliën. Zij krijgen dan hun volwassen, en toegegeven, minder schattige vorm.
Ik denk dan spontaan aan het volgende scenario: wat als men deze stoffen massaal op ons mensen afvuurt? Wij die toch maar een veredelde vorm van zakpijplarven zijn? Veranderen we dan spontaan allemaal in reusachtige zakpijpen? Misschien nog niet eens een onaangenaam bestaan: al suffend wachtend tot je eten voorbij komt gezwommen. Er zijn er die daarvoor direct zouden willen tekenen…