Als uw kind zich aan uw benen begint op te trekken,
zorg dan dat de elastiek in uw broek niet te veel kan rekken.

Jaja, ik weet het wel, de fietsers zijn de zwakke weggebruikers. Ze redden bovendien de planeet van alle as en doem(p) die mijn auto uitstoot.

Maar verkeersregels, daar hebben ze toch geen kaas van gegeten, hoor! Ik wil niet mekkeren over het feit dat ze op de rijbaan rijden in plaats van op het fietspad, toch niet in deze barre tijden van ijs en sneeuw. Maar de voorrang van rechts geldt voor elke weggebruiker, tenzij u met een tram rijdt in stedelijk gebied.

Dus, jongedame op de fiets, als u op een kruispunt van 2 donkere, niet-geruimde wegen een auto van rechts ziet aankomen, stop dan even. Vooral wanneer er geen straatverlichting is, u geen fietslicht bezit en bovendien helemaal weggestopt bent in uw zwarte kleren en dito muts.
Want als de bestuurder lijkt op mij, is die waarschijnlijk eerst naar rechts aan het kijken (voorrang, weet u wel) en wanneer u dan ineens uit het duister VAN LINKS opduikt, staat de auto op de bevroren ondergrond niet in één seconde stil. Mijn hart daarentegen…

Spreken we dat dan zo af? Want vergeet niet dat er een reden is waarom u als ZWAKKE weggebruiker wordt bestempeld; mijn auto kan wel tegen een stootje.

Gelukkig dat ik al jaren niet meer tot de zwevende kiezer behoor, want die categorie zal het de komende weken niet gemakkelijk hebben.
Zeg nu zelf, weten die politieke partijen zelf nog wel wat hun programma is of is het declameren van wat losse slogans alles wat we nu van een kiescampagne mogen verwachten?

Ik stel voor dat we het hele gedoe even hervormen (hey, wij Belgen zijn daar toch goed in?) Laten we de kiescampagne stoelen op de jaarlijkse evaluatie waarvoor elke werknemer op het einde van het jaar zijn of haar wenkbrauwen optrekt. U kent ze wel: die evaluatie die u moet voorbereiden door uzelf voor het komende jaar 3 doelstellingen en 3 aandachtspunten moet opleggen. Natuurlijk gelden dezelfde regels als voor de werknemers: de doelstellingen moeten SMART (Specifiek – Meetbaar – Acceptabel – Realistisch – Tijdsgebonden)zijn!

Iedere partij mag dus 3 objectieven vooropstellen, duidelijk omschreven, met een vooropgesteld resultaat dat binnen de komende legislatuur gerealiseerd kan worden. Gedaan met het gewauwel dat ‘we iets voor het milieu gaan doen’ (wat zowat elke partij nu meldt), ‘het openbaar vervoer gepromoot / het wegennet uitgebreid moet worden’ (naargelang de betroffen partij).

Een duidelijk omschreven missie, met kwantificeerbare doelen en een tijdslimiet. Ook max. 3 per partij, om duidelijk te maken waar de prioriteiten liggen zodat er terug een onderscheid bestaat tussen al die grijze politici.

Op die manier is er niet alleen duidelijkheid voor de kiezer, maar ook voor de politici, want hoe vaak lezen we niet dat deze of gene ‘het niet eens is met de uitgezette lijnen van de partij’? Halloooo, beslis dan dat je de partij verlaat he, niemand verplicht je om tegen je zin die Kamer- of Senaatszetel te houden hoor!

En als dan eindelijk alles duidelijk wordt voor zowel de kiezer als de politicus, kunnen we dan eindelijk overgaan tot de orde van de dag, zoals het regeren?

Utopie zeker?

Zodra de mensen op de hoogte waren van mijn zwangerschap, begonnen ze aan te dringen om toch maar te beginnen smeren tegen de striemen, want de waarschuwing luidde “als ze er eens zijn GAAN ZE NOOIT MEER WEG!”

Gehoorzaam als ik ben, begon ik te smeren. Eerst met een of ander overschotje van een vriendin maar die crème was toch wel heel vettig; nadien toog ik toch maar naar de apotheek voor een speciale (dure) olie die inderdaad veel aangenamer was en die belooft mij te beschermen tegen striemen en bovendien de striemen (die er dus niet gaan komen) te herstellen. Dat laatste had al de alarmbelletjes moeten laten afgaan, maar ja… “ROC belooft het u!”

De laatste weken (na 7 maanden zwangerschap), verandert mijn onderbuik tot mijn grote shock in een maanlandschap. Overal rode en paarse striemen! EN DAT KAN NIET WANT IK SMEER 2 KEER PER DAG!

Ik kan dus niet anders dan besluiten dat die dure apotheek-olie niets uithaalt en dat je dus even goed wat sla-olie aan je buik kan smeren. Leugens! Boerenbedrog!

Het toppunt van deze hele smeerboel is dat diezelfde mensen die mij maanden geleden aanzetten tot deze hele test, nu mijn klachten beantwoorden met “och ja, maar eigenlijk is dat genetisch bepaald” en “maar na de bevalling verdwijnen die weer hoor” en “dat is omdat je buik helemaal naar voor steekt, het hele gewicht komt op die zone terecht”.
Alsof ik dat nu nog geloof!

(desondanks blijf ik smeren, want die olie belooft om de striemen te herstellen, toch?)

Een kind… velen willen er eentje, of meerdere, maar wie weet op voorhand welke problemen je je op de hals haalt?

Het begint al bij het zwanger worden, elke maand stressen ‘zie ik daar een roze streep?’ waarbij ik in het midden laat of die streep op de zwangerschapstest dan wel in je slipje verschijnt…

Met wat pech ben je al een jaartje verder en blijkt dat je een paar dokters en laboranten nodig hebt om je wens te laten uitkomen. Hadden ze dat trouwens niet vroeger kunnen zeggen? Zo ongeveer vóór al die jaren anti-conceptie en zenuwen wanneer je menstruatie uitbleef?

En toch, doorzetten zullen we, hier met die koters! Als het dan eindelijk gelukt is en je effectief zwanger verklaard wordt, denk je dat je het achter de rug hebt. Jaja, binnen een maand of 9 is daar die wolk van een baby met zijn engelengezichtje. Ohhh, zuchtje op de roze wolk.

Wat ze er natuurlijk niet bij vertellen is dat je die eerste weken jezelf de trap moet opsleuren van uitputting, dat je maag plotsklaps een aversie voor elk type voedsel blijkt te hebben en dat je toch nog altijd angstvallig je slipje in het oog houdt. Bovendien gaat elke test (bloedtest, echo, nekplooimeting, noem maar op) gepaard met angstdromen en doemdenken.

Na die eerste maanden begint het geloof te komen en zijn ook de meeste kwaaltjes (hopelijk) weg. Daar voel je die eerste beweging (of waren dat dan toch mijn darmen?), daar verschijnt de eerste bolling van je buik. Terug naar die roze wolk dus!

Dan begint het geregel : een naam zoeken, kamertje in orde brengen, een geboortelijst opstellen, geboortekaartjes en doopsuiker kiezen, thuisbevallen of in het ziekenhuis, allerlei administratie. Volgens mij is menig aanstaande moeder (en vader) daardoor al door het lint gegaan! En ik verklaar ze allemaal ontoerekeningsvatbaar!

De laatste maanden van de zwangerschap hebben ook wel hun leuke kantjes : je kan met moeite meer recht uit de zetel of het bed door je omvang en de uitputting, het lijkt alsof je maag en longen in je keel zitten, het is een uitdaging om je buiten een straal van 100m van een toilet te begeven. Aftellen tot de grote dag aanbreekt, die bevallingspijn vergeet je toch onmiddellijk (zeggen ze).

Daar is hij dan : je prachtige baby, helemaal nieuw en rozig en schattig en zacht en fantastisch. Ohhhh, zo ziet die roze wolk er dus écht uit. Ik smelt als ik er al maar aan denk.
Was het maar al zover…

Maar waarom praat iedereen dan over reflux? en baby-acné? en niet doorslapen? en ongelukjes bij het stappen? en de peuter-puberteit? en schoolkeuzes? en beugels? en de echte puberteit? en en en…

Neeneeneenee! Ik weiger te geloven dat er iets mijn roze wolk kan verstoren!
Ik zweer het : er bestaat één groot complot om de hele gang van zaken verborgen te houden voor toekomstige ouders, anders zou niemand er meer aan beginnen!

Commerciëel gezien vind ik het niet de beste zet, maar het is een zeer bekend fenomeen : kleine zelfstandigen in dezelfde branche hebben hun wekelijkse sluitingsdag op dezelfde dag.
In onze buurt bvb zijn alle kappers dicht op dinsdag en sluiten alle bakkers op maandag.
Mocht ik nu één van die bakkers zijn, ik zou een andere sluitingsdag kiezen en op die manier op 1 dag in de week lekker alle klanten van de concurrentie inpikken, maar blijkbaar werkt het zo niet in de ‘echte’ wereld.

Op zich vergt dit fenomeen enkel wat organisatie en leidt het dus zelden tot problemen. Maar nu is het dan toch gebeurd : een onoverkomelijk probleem! Want blijkbaar zijn ook alle frituren in onze buurt gesloten op dezelfde dag Geschokt En dan nog op die dag, dat ik zin heb frietjes…
Organisatie helpt geen fluit, want spijtig genoeg laten zwangerschapshormonen zich niet organiseren.

Bij deze dus, AWOERT voor de frituristen op hun sluitingsdag!

Geachte,

Zou ik u vriendelijk mogen verzoeken een kleine aanpassing te maken in uw reclameboodschap ivm het befaamde sterretje in de voorruit? Het is namelijk zo dat er een kortsluiting is ontstaan ter hoogte van mijn hersenen die het woord ‘voorruit’ in deze commercial automatisch omzet naar ‘voorhuid’.

Zoals u zich wel kan inbeelden geeft dit nogal bizarre gedachtensprongen bij de zinsneden “in de winter kan er water blijven opstaan waardoor ze kan gaan barsten” en ook wel bij “indien de schade kleiner is dan een stuk van 2 euro kunnen wij deze probleemloos herstellen”.

Een kleine navraag in mijn (virtuele) vriendenkring leert dat deze spraakverwarring niet alleen besmettelijk is, maar bovendien ook nog eens heel lang blijft nazinderen.

Mogen wij u dus vragen in de toekomst reclame te maken voor het herstellen van een sterretje in de achterruit, de zijruit of zelfs gewoon kortweg ‘de ruit’?

Dank bij voorbaat.
Met vriendelijke groeten,
Kwebbel.

Mijn grootste verkeersergernis: parkeren! Nu weet ik wel dat dat een heikel thema is om als vrouw te behandelen, maar laat dat nu één van mijn talenten in het verkeer zijn. Ik laat maar even in het midden of dat komt door jarenlange ervaring of door mijn instructeur die het parkeren er goed ingedrilld heeft.

Laat mij u een paar voorbeelden schetsen, u kent ze waarschijnlijk allemaal (misschien bent u het wel zelf!).

Net als in alle andere aspecten van het verkeer, is snelheid van belang. Als het niet lukt om uw voertuig na 10 minuten correct tussen 2 andere auto’s te mikken is de plaats wellicht niet groot genoeg (of kan u in het vervolg beter het openbaar vervoer nemen). Hou dus op met proberen en laat de geërgerde chauffeur achter u (in casu mij dus) voorbij!

Ik ga niet beginnen over schots en scheef staan, ik geef er namelijk geen snars om dat u graag het risico neemt om geschampt te worden door een voorbijrijdende vrachtwagen.
Maar alstublieft, kies een plaats en beperkt u tot die plaats. Die witte lijnen zijn echt geen versiering op de parking van uw geliefkoosde supermarkt of langs de straat! Door uw wagen over 2 (of zelfs 4!) plaatsen te stallen, zorgt u ervoor dat ik na het elvendertigste zinloze rondje rond de blok op zoek naar een vrij plaatsje heel veel zin krijg om jerommekesgewijs uw auto een tikje opzij of vooruit te geven, bij het zien van de 2 halve plaatsen voor, achter of naast uw wagen!
Langs de andere kant, tegen de auto voor of achter u plakken is ook ergerlijk. Dat zorgt er namelijk voor dat die chauffeur 10.000 keer vooruit en achteruit moet manoeuvreren alvorens zich in het verkeer te begeven. En dan wil ik niet degene zijn die samen met die chauffeur op de baan is!

Nog belangrijker is het dat uw geparkeerd vehikel geen andere auto’s blokkeert. En neen, gepensioneerd zijn is hiervoor geen excuus! De wet van Murphy geldt hierbij namelijk: ELKE keer zal die geblokkeerde chauffeur eerder dan u bij zijn wagen zijn, en dan kan u met schaamrood op de wangen uw wagen verzetten na een vernederende vermelding over het omroepsysteem van de winkel.

Als laatste nog even de meest asociale parkeerders ter wereld: zij die zich ten onrechte een plaats voor iemand met een handicap opeisen. En dat hoeft zelf geen betoog.

Toen ik de mysterieuze uitnodiging voor de Jutblogt-teambuilding-activiteit (Scrabble, anyone?) ontving, ontstond natuurlijk meteen de wens om daar voor wat inspiratie te zorgen.

Ik sommeerde de gynaecoloog dus onmiddellijk om maar wat voort te maken met die hele IVF-procedure. Al die voorafgaande testen en behandelingen moest hij deze keer maar overslaan, anders kwam het nooit op tijd in orde!
En zo ging het in ijltempo door die hele procedure van follikelrijping, pick-up, bevruchting, terugplaatsing, innesteling en celdeling. Alles in de optiek om de deadline, die met rasse schreden naderde, te halen!

De dokter, mijn lichaam en de bijdrage van mijn echtgenoot deden hun uiterste best om tot een positief resultaat te komen. Vermits NIETS een stukje aan Jutblogt.be in de weg mag staan, verliep alles zoals het hoort.
Of toch bijna, want in plaats van bij aankomst direct het Geheim te onthullen, bleek niet helemaal duidelijk of de afspraak nu 19u, dan wel 20u was? Het gezelschap was dus lang niet compleet.
De sfeer zat er wel al goed in, met in mijn buurt een Leave Dame, een Energierijke Muppet, een Slanke Internetdatester, een nog slankere Danseres met een Geweldige Fantasie en een Piepjong Paasei.
Al was het soms wat moeilijk het gesprek te volgen door een Low Profile Iemand.

Toen rond 20u45 eindelijk iedereen aan tafel zat, begon Mam’zel aan haar eerste poging tot inspirerende toespraak, tot een buikdansende nimf (neen, geen zapnimf) zich er tussendoor wurmde.

Toespreken werd onmogelijk, dus gooide deze helft van het quasi-dronken tweetal zich maar op het voorgerecht. Ze is een vrouw van vele talenten…

Maar uiteindelijk kreeg ze toch opnieuw het woord en kon ze, op het einde van motiverende rede, het grote Geheim onthullen, dat ik haar voordien had ingefluisterd. Vermits de jutblogt-lezer een uiterst intelligent wezen is, heeft u waarschijnlijk al lang begrepen dat ik dus eindelijk zwanger ben. En hoef ik echt erbij te vertellen dat ik u dit onthul vanop een roze wolk?
Applaus en felicitaties waren mijn deel, de hoogrode blos op mijn wangen maakte dan ook voor alle andere aanwezigen in het restaurant duidelijk wie ‘Kwebbel’ dan wel mocht zijn!

Het is evident dat dit prille geluk (en de motiverende speech van Mam’zel) nog voor wat blogstukjes zal zorgen, maar voorlopig laat ik het hierbij. Ik moet namelijk nog even bekomen van de Low Profile van Zapnimf en de Kazachstaanse Adel!

Ik kom aan de kassa van de Delhaize en leg mijn aankopen op de rolband: een doos tampons, een doos inlegkruisjes en een pak chocolade.
De kassierster bekijkt ze, begrijpt direct hoe laat het is en schenkt me een medelevende glimlach.

Sommige dingen behoeven geen uitleg.