“Beste joke

Hier en daar wat rimpels. En zelfs al een kraaienpootje of twee.
Het zijn de eerste tekenen van huidveroudering, en misschien heb je ze ook al bij jezelf opgemerkt. ”

Beste meneer van ROC, dank u voor uw opmerkzaamheid, maar wie gaf u de permissie om zo dicht bij mijn gelaat te komen hangen?
En heeft uw mama u niet de elementaire beleefdheid geleerd van mensen niet aan te spreken op hun minpuntjes.
Mocht ik u gevraagd heb ‘zie je een rimpel?’ Okee, dan had u niet hoeven te liegen, maar gewoon, zonder dat ik u ook maar iets gevraagd heb mij een beetje komen uitlachen?
Ik zeg toch ook niks over uw dikke pens en uw verminderde bedprestaties? Of over uw stinkende adem, en rare grote teen aan de linkervoet?

Dus nee, ik hoef uw productjes niet, ik zie er nog stralend en strak uit, dankuwel, en nu: Uit mijn mailbox en een beetje snel!

http://www.youtube.com/watch?v=QgS252XT_Ts

Ik heb een minnaar en hij kijkt naar mij
Als hij zo kijkt dan word ik helemaal blij
Hij zag mij in de gb aan de ka-sarij
Ik keek achterom en daar stond hij

In zijn mandje lag een artisjok
Ik dacht hij is zeker een ho-bykok
En daar viel ik als een hapklaar blok
Ik sprong in het diepe, een berekende gok

(Zingen op de pingeltjes)
O wat is hij mooi, en zo jong en zo van mijhij
o wat is hij fruitig en zo fris en helemaal vrij
O wat lacht hij lief, en wat ruikt hij naar de zohon
O als je eens wist wat hij nog allemaal kon
En als hij naakt danst, de mooie artisjokke dans
en wartaal zingt in een sexy niet verstaanbaar frans
en hij kijkt, door zijn wimpers, en hij gooit de artisjok
Het lijkt alsof een waas voor mijn ogen trok

Er zijn wel wat dingen die ik nu pas weet
Dat hij bijvoorbeeld alleen artisjok eet
Daarna strooit hij de pellen van de artisjok rond
Ze liggen door heel mijn huis overal op de grond

(Zingen op de pingeltjes)
O wat is hij mooi, en zo jong en zo van mijhij
o wat is hij fruitig en zo fris en helemaal vrij
O wat lacht hij lief, en wat ruikt hij naar de zohon
O als je eens wist wat hij nog allemaal kon

Ach en wee, waarom, o Schepper, wat hebt ik gedaan, ay mi ay mi verdoemd ben ik verdoemd zeg ik U, kom hier met die berkentwijgen dat ik mijzelve kastijd.

He, geen berkentwijgen? Een berkenboom, misschien? Ergens, of, of desnoods een ander boom, iemand? Nee, okee, we zijn in het midden van een wereldstad, maar toch, hoe faalt de Heer alweer, ik heb gezondigd, ik toon berouw, ik wil het boetekleed aantrekken (en dan uit bij het kastijden, wat bloedvlekken krijg je er zo moeilijk uit) maar waar vind ik de stok om mijzelve, nietige hond te slaan, want wie een hond wil slaan vindt toch altijd een stok? Waar dan, ik zie auto’s en verkeerslichten en bomma’s met hondjes en dreigende lucht maar geen twijg ofte tak?

Moet ik hieruit concluderen dat Gij niet bestaat? Dat Gij een vluchtig hersenspinsel zijn? Een optische illusies, een fabel een verzinsel een sprookje een vertelselke iets voor kinnekes bang mee te maken, veel blaffen maar niet bijten, veel geblaat en weinig wol?

Of, Of

O, kijk, de hemel klaart op, de zon straalt, een hemelkrans een regenboog een lachende aureool, de Heer ziet in mij geen zondaar, ik was een onschuldig lam dat zichzelve naar de slachtbank wou leiden, maar Hij heeft het verijdelt wat is de Heer groots en prachtig, dank, o dank o, dank u Heer

En nu graag een engelenkoortje, als het kan.

Langzaam keek ridderin Gwendolina over haar schouder. Haar modieus harnas paste perfect, maar toch vroeg ze zich af of haar gat niet te dik zou zijn.
Vroeger droeg ze bij feestelijke gevechten altijd een maliënkolder, assorti met haar helm en haar lipgloss, maar maliënkolders zijn zoooooo veertiende- eeuws, dat kon ze echt niet maken.
Ze staarde in de spiegel, het verdikte toch wel serieus, zo ijzer op uw poep.
Ridderin Gwendolina fronste haar wenkbrauwen, ze haalde uit met haar zwaard en tuitte haar lippen.

Het was echt geen zicht, ze leek wel een draak.
Haar schildknaap gniffelde, en voor ridderin Gwendolina was de maat vol, ‘Kom, schildknaap help mij hieruit, werkelijk, ik zou de grap van het toernooi zijn’

Later, toen ridderin Gwendolina doorboord door vele pijlen langzaam lag dood te bloeden, bedacht ze zich dat ze de juiste keuze had gemaakt, het rood van al haar bloed contrasteerde enig met haar lijkbleke gezicht. Ze glimlachte en sloot haar ogen.

En waarom? Waarom wil jij nu persé deze job?

De sollicitant keek alsof men hem had gevraagd om zichzelve uit te kleden en allerhande vreemdsoortige posities aan te nemen.

‘Ik euh, ik denk dat, dat ik, euh, ik bedoel, uiteindelijk, qua bedrijf, en gezien de economische toestand en daarom, zodoende…’

De personeelsmanager keek naar zijn collega van de Human Recourse.

‘Dus, aldus?’ Vroeg deze.

‘Ja, en dan nog, weet u, ’t is hier zo warm, en ik heb zin in een ijsje, en dus, ik veronderstel dat extralegaal gezien, qua ecocheque is ijs, gezien de opwarming misschien een goed idee.’

‘Puik!
Een puik idee zelfs.’

De personeelschef glunderde, en wat zag zijn collega van de HR er weer appetijtelijk uit met die appelwangetjes, en die mooie blik, die schalkse glimlach.

De vrouw sloeg een been over het ander, haar rok schoof een weinig naar boven.

De sollicitant ratelde verder, excel en, word gaven geen probleem en geen www was veilig voor zijn meedogenloos maar gericht gesurf, en nooit naar porno, dat spreekt.

De personeelschef knoopte zijn das los en liet zijn schoen nonchalant tegen het been van de HR mevrouw strijken.

‘Positieve eigenschappen, zonder op te scheppen, spontaan en eerlijk vooral eerlijk en vlot zonder opdringerig of boertig te zijn, en viertalig, bonjour, om maar iets te zeggen en one two go, go, les filles, aus bei mit nach, bei, gegenubengegenabenoben, soit, u ziet vlot, zeer vlot zelfs.’

‘Je t’aime, je t’adore’. Mompelde de HR dame, ondertussen al half naakt terwijl de personeelschef haar wild in de nek zoende.

‘Een beetje te impulsief soms, maar uiteindelijk kan ik dat ombuigen naar een niet te stoten werklust, ik bedoel stoot stuitstoo…’

Ontzet staarde de jongeling naar het parende vlees op het bureau voor zich.

‘Dank u’, hijgde de personeelschef. ‘Wij bellen u, daaaaag, daaaaaag aaaaggggghhhhhhhh.’

Stoppen met iets, juist beginnen met iets, iets niet meer doen, of juist wel,altijd nooit, vanaf nu, en dan kussen.

Wat neemt u zich voor? Gaat u voor de evidente dingen, niet meer roken, matig met de alcohol en de coke? Meer sporten, het huis opruimen, onderbroeken onmiddellijk in de wasmand gooien, in plaats van ze een week overal te laten slingeren? Boeken op tijd naar de bibliotheek, wekelijks naar de mama bellen?

NEEEEEEE

Ga voor iets origineels dit jaar, scheer een jaar uw benen niet meer, ga een jaar niet meer naar de supermarkt, en steun de lokale kleinhandel. Bel elke week iemand op waar u al lang niet meer mee gesproken hebt, doe elke week een goede daad, koop een konijn, maak een vlooiencircus, volg zangles, schilder uw gevel oranje, maak een kind met een nobele onbekende, spreek in rijm of in vurige tongen, of in uzelve. Zet de kerstboom met Pasen, vier de dag dat uw overgrootvader geboren is met pannenkoeken, of met appelstrudel, en nodig iedereen uit, schrijf een boek, zet uw bed ergens anders, in de woonkamer of naast uw bad, bewaar sneeuw in de diepvries, en haal hem uit in augustus, versier uw tuin ermee en bel het KMI.

U kan zoveel doen, breek uit uw dagelijkse sleur, en laat het horen, wat gaat u doen.

‘Maar ik weet echt niks, en ik ga weer vreselijk uit de toom vallen, ik weet het nu al.’

Droevig keek Maurice Van Damme naar de grond.

Elk jaar hetzelfde verhaal, iedereen maakt goede voornemens, en hij weet niks…

Ach, rookte hij maar, dan kon hij net als iedereen zeggen dat hij zou stoppen met roken, maar meneer Van Damme had in heel zijn leven nog niet één sigaret aangeraakt, en eigenlijk wou hij dat wel zo houden, op zijn leeftijd beginnen roken was pathetisch en erg onpraktisch.

Stoppen met drinken ging ook niet, want waar mensen een roker die stopt toejuichen, fronzen ze de wenkbrauwen als iemand vertelt dat hij niet meer drinkt. ‘Allee, één pintje kan toch geen kwaad, een glas wijn is gezond, en water, dat is voor de vissen, om in te pissen.’

Maurice zuchtte, hij wou ook een goed voornemen maken, eentje waar mensen bemoedigend bij knikten, maar niet te speciaal, want het was niet de bedoeling dat ze het voornemen zouden onthouden, nee, liefst niet. Het angstzweet brak Maurice uit toen hij terugdacht aan 2004, toen hij, in al zijn hoogmoed tegen iedereen die het wou horen, en ook aan hen die het eigenlijk niet wilden horen, verkondigde dat hij het komende jaar niet meer zou slapen, waar had je al die slaap eigenlijk voor nodig? Allemaal zwaar overroepen, en tijdverlies, vooral tijdverlies.

Natuurlijk was hij van pure zattigheid om drie uur, die eerste januari in slaap gevallen, en natuurlijk hadden zijn ‘vrienden’ een filmpje gemaakt en op youtube gezet. Eerst zag je hem verkondigen dat hij niet nooit meer zou slapen, en toen zag je hem knikkebolle en in slaap vallen, en dan de tekst die ze eronder gemonteerd hadden, walgelijk, hij rilde als hij er terug aan dacht.

Er zat dus niets anders op, hij stak de sigaret in zijn mond en stak ze aan.

Nog een week om een verstokt roker te worden, en dan zou hij stoppen. Hij hoestte maar inhaleerde dapper.

Niemand heeft ooit beweerd goede voornemens makkelijk zijn.

Langzaam kwam de Kerstman naderbij geslopen, zijn rode pak stak schril af tegen de witte sneeuw.

Hij hijgde, en loerde angstig om zich heen.

In het schijnsel van de straatlantaarns tekende de schaduwen van de huizen zich af. De Kerstman keek naar de gevels, alweer waren er trofeeën bijgekomen.

De Kerstman begreep het niet, van een hert of een everzwijn hingen ze alleen het hoofd trofeegwijs boven de schouw, van menig dier werden pelse frakken gemaakt, konijnen hun poten gebruiken ze als geluksbrengertje, maar dit…

Angstig drukte hij zich tegen de grond, hoorde hij voetstappen?

Een schot weerklonk in de koude nacht, en opgewonden kinderstemmetjes gilden ‘we hebben er één, we hebben er één.’

Vader haalde een eindje touw, bond dat rond Santa zijn buik en onder applaus van de familie werd het levensloze lijf van deze ooit zo vrolijke dikkerd aan de gevel van de fermette bevestigd.

Ik ben geen echt mens, vaak kijk ik naar echte mensen, op de trein, of in de gb, en soms probeer ik ze na te doen, want soms, heel soms zou ik ook een echt mens willen zijn. Plichtbewust, standvastig, met een salontafel en servies enzo. Helaas, ik doe maar alsof, maar wel goed.

De auto’s kruipen voorbij, ze rijden niet, ze schuiven door het decor, een stille film, alle geluid wordt gedempt, sssssssssstttttttttttt.

De wind snijdt door merg en been, als een mes door de boter.

Later als ik groot ben, dan zal ik, dan doe ik, en niet anders en alleen omdat ik het wil, en dan ineens het besef, later is nu, ik ben groot, de tijd van kansen is voorbij, langzaam weggegleden terwijl ik dacht dat alles nog kon. Het besef komt als een mokerslag, een bliksemschicht bij heldere hemel, later is nu, vluchten kan niet meer, speeltijd is gedaan. Nu is het voor echt.

Maar ik kan niets, het is bluf, ik ben maar een meisje, te laet, voorbij.

Als het sneeuwt zie je het verschil, de meisjes hun ogen blinken, hun kaken zijn rood van opwinding, echte, ze ergeren zich niet aan files en verkeerschaos, ze luisteren naar de oorverdovende stilte, ze kijken naar de takken die zwaar doorbuigen, beladen met sneeuw, ze staren naar de donkere lucht en hopen dat er meer sneeuw valt, veel meer, witte watten, zacht bed, eindelijk.

Eindelijk

Het is weer december, tijd voor de Goede Doelen allerhande.

Zo is er bijvoorbeeld http://www.stubru.be/programmas/musicforlife
Overal ten lande zullen er dus weer jongeren staan om centjes te ronselen tegen de malariamug en voor klamboes.
En toen had ik dus een plan, en ik heb Uw hulp nodig.

Ergert u zich ook zo aan die kleine koperen centjes in uw portemonnee, die u nooit gebruikt en die in uw huis overal rondslingeren? Wel, schenk ze aan één of andere jongeling die op een winkelstraat iets Creatiefs doet ten voordele van Music for Life, met de complimenten van Jutblogt!
Plunder uw kinderen hun spaarpot, zoek in uw man zijn jas- en ander zakken, we zorgen dat heel het land zonder die kleine muntjes komt te zitten.

Tegen de rommel in uw portemonnee, tegen malaria! voor het goede doel en met de complimenten van Jutblogt!

Doén!