Als uw kind zich aan uw benen begint op te trekken,
zorg dan dat de elastiek in uw broek niet te veel kan rekken.

Kunnen 10 minuten stilte u zeker bekoren?
laat je kleuter de zetel kleuren, je zal hem écht niet horen…

Zoon is een echte plantrekker, zijn standaard zinnetje : “Dat is niet zo erg !”. En dat wordt te pas en te onpas gebruikt, als hij zijn broek achterstevoren aandoet, zijn schoenen aan de verkeerde voet doet, als hij zijn potje yoghurt op de grond laat vallen, als hij aan het stopcontact zit te prullen, van de 5de trede naar beneden wil springen, …. Opruimen is ook zijn sterkste kant niet, thuis valt dat natuurlijk op als Oudste Dochter alles zelf opruimt, maar op de kribbe, tussen 8 andere kindjes, muist hij er blijkbaar altijd onderuit met één of ander excuus. Dat belooft voor later.

Spelen is ook niet aan hem besteed. Zoon lummelt en hangt rond. Of prutst aan alles wat knopjes heeft en zeker geen speelgoed is. Of hij wil een tekenfilm zien. Zo ook op een dinsdagnamiddag. “Neenee”, zeg ik, “we gaan eerst wat spelen, misschien mag je dan straks wel een filmpje kijken. Wat wil je doen ? Zullen we knutselen, schilderen, puzzelen, met de auto’s spelen, buiten spelen, ….”. Alles wordt op een luide NEEN onthaald. “Of zullen we een boekje lezen ?”, vraag ik. “O ja”, glundert Zoon, neemt de 3 eerste boekjes uit de kast, nestelt zich op mijn schoot, en als ik ze alle drie heb voorgelezen klinkt het “Zo, en dan nu een filmpje graag”.

Mamzel en ik waren aan het fantaseren over hoe door de Mexicaanse griep iedereen aan zijn eind zou komen, behalve wij tweeën. Ja dat hoort u goed: enkel wij blijven over wegens ingebeelde resistentie. En ja, IEDEREEN is wijlen, ook onze kinders. Godbetert dat we er helemaal alleen voorstaan met een viertal variërend van 0 tot 19 jaar.

Meteen rezen er al enkele bezwaren. Het is namelijk zo dat wij reeds nu telefonisch rologen en ruzie maken, wat zou dat zijn indien we enkel op elkaar aangewezen waren? En een leeg internet zodat we daar ook onze grieven niet op kwijt zouden kunnen. Niemand anders om over te roddelen en zeuren. Misschien moesten we wel op dezelfde afstand als nu van elkaar blijven wonen, voor de veiligheid, want we voorzagen handgemeen binnen de kortste keren.

Een bezoekje af en toe moet kunnen, immers zij kweekt groenten, dus ik zou toch even langswillen om wat vitamines want ooit geraken alle Delhaizes ten lande leeg of bedorven. We eten ook eerst onze honden op, zijn we daar ook al vanaf en dan gaan we over op de paarden. Eerst de andere, dan de onze en in het geval van de honden net omgekeerd. Naft is geen probleem, benzinepompen genoeg in België.

Even inbreken en laat het zwarte goud maar stromen. Alleen zien dat we uit eerlijke gewoonte niet gaan staan wachten aan de kassa tot er iemand komt om af te rekenen.

Maar onze mooiste fantasie moet nog komen. Want dit is geen hersenspinsel van vijf minuten, néé reeds twee dagen verlekkeren we ons op dit scenario.

Het mooiste zou zijn dat we ongeremd dik gingen worden. Niet gewoon dik, maar Little Britain dik. We zouden van supermarkt naar supermarkt rijden en ons bevoorraden met alles wat god en Montignac verboden hebben.

We zouden ons niet meer scheren, niet naar de kapper gaan, joggings aandoen en slobbertruien, Uggs dragen (zoals zij nu al doet, maar hou het stil) en geen hoge hak die nog in de buurt van onze onderdanen zou komen. Geen fond de teint, geen mascara, zelfs geen dagcrème.

Als we dan toch allebei moddervet en slonzig zijn, misschien dat we dan toch wel kunnen samenwonen. En als we ’s avonds met een genoeglijke zucht samen in de zetel neerploffen, Uggvoeten op de poef, vetrollen uitstulpend, niet meer wetend van wie welke (schaam)haarbegroeing is wegens woekering, dan schenken we ons zoveelste glas wijn in, pakken er een schotel koekjes en chips bij, drukken de tigste peuk uit in de overlopende asbak en klinken op het bijna einde van de wereld. Aaaaaah Utopia!

Eén probleem staat ons in de weg: elektriciteit. Want wij houden wel van ons gemak natuurlijk. Degene die daar een oplossing voor weet, mag ook resistent worden. Aan de rest van jullie: veel plezier in het hiernamaals!

Hebt u het ook gehad met uw huisdier? Die cavia die uw dochter meebracht na een verjaardagsfeestje? Die stomme goudvissen die u beloofde na een week in eigen bed slapen? Die mooie Pers die u kocht omdat dat zo gezellig staat en waardoor u nu driemaal daags moet stofzuigen en dan hangt nog alles vol vieze haren?

Of zijn uw huisdieren gewoon te groot geworden? Dacht u dat het hangbuikzwijntje altijd zo lief klein ging blijven? Blijkt het dwergkonijn ineens een Vlaamse Reus en chiwawa een bouvier?

Of wil u gewoon op vakantie en kost een dierenpension teveel?

Geen reden is ons te dol, aan ethiek doen wij niet mee!

Wij hebben voor u verschillende pakketjes

-Het dier is op vakantie.
U komt met kat en kind naar ons filiaal, en wij zorgen dat uw kleuter echt gelooft dat het dier hier de tijd van zijn leven krijgt, mits bijbetalen sturen wij u nog ettelijke maanden na het laten inslapen foto’s en kaartjes van een vrolijk sluipende kat zodat uw kleuter echt gerustgesteld is.

-Zo gaat het in het leven
Uw kind mag gewoon kijken hoe Flappie Konijn vakkundig wordt geslacht en tot konijn-met-pruimen wordt gereduceerd. Al de stappen van de verwerking komen aan bod slachten-villen-ontdoen van ingewanden en andere troep-klaarmaken-opeten (mits toeslag)

-Vondelingenschuif Als u uw dier gewoon beu bent kan u het ook in onze vondelingenschuif deponeren (kan dieren tot de grote van een kalf aan, indien u uw kameel kwijt wil, maakt u eerst een afspraak)
Dit kan uiteraard helemaal anoniem, als uw betaling binnen is krijgt u per kerende een code om de schuif te openen, u dropt Fifi en wij doen de rest.

Wij hebben natuurlijk ook een ophaalservice, mits bijbetalen komen wij met een anonieme wagen uw huisdier deporteren.
Zo u verkiest (en mits een kleine toeslag) komen wij met een fictieve dierenambulance, zodat uw buren blijven geloven in uw diervriendelijkheid.

Voor inlichtingen, vragen, of informatie, surf naar onze website www.klotehond.be

Een forumdiscussie. Wel of niet epidurale. Ik bespaar u de bladzijdenlange polemiek en zal u gewoon mijn mening geven.

Ter uwer info: mijn eerste bevalling, toen de dieren nog spraken, was zonder epi. Dat bestond wel, maar daar werd niet over gerept. Die bevalling was een hel, en ook nu weer bespaar ik u de details. Ik wil ze zelf niet meer weten.
Tweede bevalling was een KS. Uiteraard mét epidurale, ik ben Rambo niet. Geweldige ervaring.

Eén der argumenten van de contra-liga is dat je het gevoel hebt iets gepresteerd te hebben. Mijns inziens is het naakte feit van 9 maanden lang een parasiet mee te dragen die je er dan langs een piepkleine uitgang moet uitpersen sowieso al een prestatie, of het nu met of zonder verdoving is. Als pijn bijdraagt tot het geluksgevoel, dan raad ik die mensen aan om SM te gaan beoefenen. Ik was blij met mijn kind, vind mezelf altijd geweldig grappig als ik hem tot op de dag van vandaag kan zeggen, helemaal Jewish Mom, dat ik zoveel uren heb afgezien voor hem, maar dat had écht niet gehoeven.
En dan had ik nog het geluk dat het een mooi kind was. Stel u voor dat ge zoveel moet lijden voor een lelijkaard.
Als presteren voor u een must is, breek dan één of ander wereldrecord. Met bevallen gaat dat niet lukken, dat hebben er u al zovelen voorgedaan dat het de term ‘prestatie’ iet of wat minimaliseert.

Ander argument: deze pijn is nuttig, itt de pijn bij de tandarts. Ik vind het nochtans ook nuttig om niet met grafzerken in de mondholte rond te lopen.

Volgende: epidurale is niet risicoloos. Wat zijn de effecten op het kind? Ik ken niemand die 1) zelf een probleem heeft gehad door een epi of 2)een kind met problemen heeft door epi. Wat natuurlijk geen sluitend bewijs is, maar me dunkt dat als het zo risicovol is, men er toch wel wat meer van zou horen.
Trouwens : soms heb ik de indruk dat er amper nog een kind op natuurlijke wijze verwekt wordt, zoveel kunstmatige bevruchtingen dat er zijn. Daar zijn ook risico’s aan verbonden, en nog wel op afwijkingen. Maar toch zijn er contramensen die wél kinderen hebben die er via een medisch ingrijpen zijn gekomen, maar een epi te risicovol vinden. Begrijpe wie kan…

Next: er zijn vrouwen die een depressie krijgen omdat ze een ontevreden gevoel hebben over hun bevalling. Wel, die vrouwen zouden hun prioriteiten eens moeten herzien. Wat telt is toch het resultaat, niet de manier waarop het verkregen is. Dus je hebt eindelijk je langverwachte kind maar je gaat wat kermen omdat je, misschien na urenlang afzien, toch verlichting van je pijn gekregen hebt? Je vindt jezelf daarom minder zelfs misschien? Dus ga je aan de antidepressiva (hey, toch een medicamentje!) en mist misschien heelder weken of maanden babygeluk omdat die éne dag niet volgens verwachting verlopen is? Komop zeg, doe eens normaal. Nou ja… misschien is het wel beter om een paar maanden versuft door te brengen, tot de kleine rakker doorslaapt, maar toch.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat iedereen dan maar een epidurale zou moeten nemen, maar doe dan niet alsof het jou extra punten oplevert in de Grote Moederschapswedstrijd wanneer je het niet doet.

Mijn conclusie op het forum was: ‘Oh mensen wat heeft dat nu toch allemaal voor belang? Plop dat kind eruit, hoe dan ook, het gaat toch niet om de bevalling en om uw al dan niet heldendaad? Het gaat om de lange, lange, laaaaange jaren die erachter komen (en die ge idd zonder epi moet doorstaan.’

Gat in de markt: een mild roesmiddel tot uw spruit het huis uit is. Misschien een implantaat dat de constante dosering van 2 glazen alcohol afgeeft. Zullen we Janssens Pharma eens aanschrijven?

Zo kwam jongste dochter op deze wereld terecht. Geheel eigenwijs. Iedereen verzekerde mij dat je lichaam zich aanpast aan de situatie, zeker als je besluit thuis te bevallen. Dus, de weeën zouden pas beginnen als de kinderen in bed zaten, of als ze op de kribbe en in school waren.

Dat was buiten onze meid gerekend, die besloot de bevalling in te zetten door het breken van de vliezen, op de parking aan school als ik net de 2 kinderen opgehaald heb. Ik besluit echtgenoot te bellen dat hij naar huis mag komen, want dat mijn vliezen gebroken zijn en dat de weeën langzamerhand wel op gang zullen komen.

Het is ondertussen 18 uur. Een kwartiertje later ben ik thuis met de kinderen en probeer boterhammen voor hen te maken. Het lukt niet zo best en om de 4 minuten moet ik een venijnige wee wegpuffen. Ik bel echtgenoot terug op dat hij best wat vaart maakt en bel de vroedvrouw dat het begonnen is. Ik puf verder als om 18.30u echtgenoot thuiskomt. Mijn besluit om de kinderen thuis in bed te stoppen verdwijnt als sneeuw voor de zon. “Bel de persoon van wacht op”, zeg ik en ik vertrek naar boven om mij ergens te installeren. Ik hoor hem zeggen dat hij de kinderen gaat brengen en ik schreeuw naar beneden “Bel terug dat ze de kinderen moeten komen ophalen en bel de vroedvrouw dat de weeën om de 3 minuten komen”. Snapt hij nu niet dat het niet de moment is om te vertrekken !!?? Ik puf en blaas en realiseer mij dat dit niet goed komt, dit kan ik geen uren doorstaan en ik stel me taferelen voor van ambulances en ziekenhuizen.

Om 19 uur komen ze de kinderen ophalen en komt echtgenoot mij bijstaan, zo lukt het iets beter om de weeën op te vangen. Eindelijk om 19.15u is de vroedvrouw er. Ze heeft de baarkruk mee waar ik zo graag wil op bevallen, maar ik weiger nog maar 1 millimeter te bewegen, zelfs niet even achterover gaan leunen zodat ze de vorderingen kan controleren. Tussen 2 weeën door lukt het dan toch en ik hoor “8-9 cm, nog een randje en de baby komt er aan, duw maar mee als je daar behoefte aan hebt”. Ik duizel en voel me wegglijden bij de eerste persweeën. Maar met de vroedvrouw en echtgenoot naast me, slaag ik er in terug rustig te worden en 2 persweeën later ligt ze op mijn buik. Alsof ze er altijd geweest is. Het is 19.40u.

Ik installeer me op bed en ze begin te zoeken en te drinken. Een uurtje later wordt ze nagekeken, ze is perfect, 3.560 kg en 51 cm. We eten koekjes en drinken fruitsap en de vroedvrouw ruimt alles op. Om 22 uur kruipen we in ons bed met jongste dochter tussen ons in, ze drinkt uren aan een stuk en om 2 uur valt ze in een gelukzalige diepe slaap. Ik lig er naast en kijk ernaar. Wat is ze mooi ….

Met nog maar 4 weken te gaan, moeten er toch een aantal beslissingen gebeuren ! Namen : check (alhoewel de twijfel af en toe nog een toeslaat), meters : check, geboortekaartje : check, babyspullen in Zwitserland krijgen : check, bevallen : check (daar valt nu éénmaal niet aan te ontkomen).

Maar de hamvraag natuurlijk, waar ga ik bevallen. Dat het niet in het universitair ziekenhuis zou zijn, stond al vrij snel vast, kamers per 3, geen sanitair op de kamer, dus op de gang gaan douchen en naar het toilet. Neen dank U, als kersvers bevallen mama wil ik op z’n minst wat rust en een minimum aan comfort. Ik stoot op een website over een geboortehuis hier in de buurt, geleid door 2 vroedvrouwen die ook thuisbevallingen doen.

En waarlijk, zelfs Echtgenoot lijkt een beetje enthousiast. We maken alvast een afspraak, en bij de eerste consultatie zegt ze al meteen « Jamaar, eigenlijk is er geen verschil tussen het geboortehuis en thuis bevallen, behalve misschien dat wij hier een groter bad hebben ». Ik kan het op slag met haar vinden, maar Echtgenoot beschuldigt mij natuurlijk instant van samenzwering met de vroedvrouw, wat had je gedacht. Maar na ettelijke consultaties en gesprekken, is de knoop doorgehakt ! Het wordt een thuisbevalling ! Denken we;).

Vandaag toog ik met vier kinderen naar het Provinciaal Domein in Kessel-Lo. Gewoon lekker genieten van de zon en de rust samen met nog 500 andere mensen. U kent dat wel. Toen ik rustig op een bank zat, kwam er een jongen afgestormd op mijn onbekende buurvrouw met de woorden dat er een man in de bosjes zat met een geweer. Ongeladen, voegde hij er nog aan toe. En hij stoof weer weg. Na een minuut stond hij er terug met de woorden dat het toch wel cool was dat geweer en dat ze samen aan het spelen waren. Ik kon mijn oren niet geloven en verkaste de kinderen naar een speeltuin een beetje verderop.

Toen ik op de weg een moeder rusteloos heen en weer zag lopen op zoek naar een verloren kind, vroeg ik mij af of ik mijn hulp niet moest aanbieden. Nee, toch maar niet. En toen ik haar daarna, nu nog meer buiten adem voorbij zag lopen, vreesde ik het ergste.

Daar lag de kleine in een plas bloed omringd door een hoop omstaanders. De moeder in kwestie druk bellend en huilend aan de telefoon. Mijn eigen kinderen “zwaar onder de indruk” bestormden de ijsjeskar en aten gretig. Ik keek nog eens vluchtig achterom en was blij dat het niet de mijne was, zette gezwind mijn zonnebril op en stapte verder.

Dochter en Zoon spelen spelletjes tijdens de wandeling. Dochter zegt wat er moet gebeuren en zoon volgt :
Maintenant, on monte ici (ze stappen allebei op de rand van een bloembak)
Maintenant, on saute par terre (ze springen van de bloembak af)
Maintenant, re-ici ! (ze stappen terug op de rand)

Geef toe, on monte de nouveau ici is toch veel te lang ! Re-ici, vanaf volgende jaar te vinden in elk woordenboek !