Kwestie van mijn paranormale gaven eens te testen.
Paaszaterdag, ik ijsbeer ongeduldig door mijn woonkamer, om 11 u begint de brunch, ik heb uit voorzienigheid niet ontbeten en voel geknor en gerommel. Het is toch ook een stukje rijden, en het is al 10.50 waar blijft de Huisvrouw met heur bolide, ze zal toch nergens in den decor plakken?
Zou ik bellen? Nee, vertrouwen, Joke, vertrouwen, ineens hoor ik piepende remmen en een piepende hond. Gaston! Huisvrouw, ik gris alles bij elkaar en spring op de passagierszetel.
‘Hou je vast’ roept de Huisvrouw, een sigaret nonchalant in de mondhoek, de Gaston op haar knieën, en het volgend dat ik weet is dat we op een immense oprijlaan staan.
‘Chez Katie’ wegwijzert een bordje, overal zien we bessenstruiken, maar nog geen ander auto’s, ik kijk op mijn horloge, 10.30, de huisvrouw glimlacht, ‘dat ging lekker snel, nietwaar.’
In de boomgaard staan lange tafels met damasten tafellakens, ik hoor vioolmuziek, en zie een vat wijn. Geruisloos sluipen obers langst die haast onopgemerkt een coupe champagne in mijn hand duwen, Gaston springt wellustig door het groene gras.
Daar klinkt hoefgetrappel, Mamzel en Jef op een gevaarlijk uitziend paard komen aangegaloppeerd. De Huisvrouw rolt met haar ogen. ‘aansteller’ sist ze. ‘Milieuvervuiler’ antwoordt Mam’zel.
‘Er mochten toch geen joeng mee’, dondert ineens een stem, ik zie het paard in elkaar krimpen, ‘Haaaa, Zinzia, de weg goed gevonden’, antwoordt Mamzel en ze kussen elkaar joviaal op de wangen.
‘Pstpst’. Er klinkt gepst uit de bosjes, De Gewikte steekt een verschrikt hoofd uit de struik en houdt de dettol voor zich uit. ‘Mag je bomen ontsmetten? ze zijn zo, zo,’ ze twijfelt ‘zo natuur’
‘Komen eten’ roept Katie, en als was het een ingestudeerde choreografie dansen we polonaisegewijs naar de tafels, obers dartelen naar buiten en bieden de heerlijkste spijzen aan, of ik nog een weinig carpaccio wens? Of toch maar liever de fijne sint jacobsvruchtjes? Even twijfel ik, maar neem ze dan maar alletwee.
‘En weet je wie in de twaalfde eeuw voor christus voor het eerst schapendarm als anticonceptie gebruikte? En in welke hoek de Toren van Pisa scheef zakt?’
Snel verstop ik mij achter een groot stuk taart, want mijn algemene kennis laat te wensen over, dus ga ik me niet meten met het kwiswonder van Jut.
Achter mij komt de Huisvrouw aangeslopen, ze sist dat ze niet op cursus wil. Eerst snap ik niet wat ze bedoelt, maar daar zie ik Lieverlee, ze heeft een laptop bij en projecteert vreemde schemata, organogrammen en grafieken op een inderhaast gespannen damasten tafelkleed.
‘Opdat Jutblogt zijn positie als logistieke topblog zou kunnen handhaven, zijn enerzijds verschillende beleidsinstrumenten nodig, maar dient de redactie tevens te beschikken over voldoende ‘facts & figures’ om het beleid te sturen’
Tiens waar had ik die zin nog gehoord? De powerpoint presentatie start: ‘Concreet meetbare doelstellingen formuleren en realiseren hoeft geen kwelling of onmogelijke opgave te zijn. U kunt met business of management coaching snel, gemakkelijk en met direct meetbaar effect uw zaken goed op de rails zetten en houden. Dat biedt u zowel een productieve werkomgeving alsook een prettige werksfeer!’ gaat ze verder, de Huisvrouw maakt reutelende geluidjes, en her en der zie ik nog mensen van hun stokje gaan.
Snel een reddingsplan.
Ik spring recht en roep luid ‘Bravo, bravo, goed gezegd’, de rest valt bij, en er wordt luid geapplaudisseerd voor Lieverlee, die ietwat verwonderd rondkijkt -ze was nog niet eens goed begonnen- maar dan toch een buiginkje maakt en zich ook op het buffet stort.
Daarna herinner ik mij nog vaag gedans en gezang, en iemand die zich uitkleedde, om het niet bestaan van boebels te bewijzen, maar misschien moet ik al deze zaken maar vergeten, verdringen en nooit meer ter herinnering naar boven halen.
(Met dank aan A. W.)
