Twee naakte lichamen die mekaar teder en liefdevol strelen… Of twee naakte lichamen die mekaar hevig en passioneel betasten… Of neen, twee vrouwen die mekaar likken en bijten… Hm, dan toch liever een gespierde zwetende man die zijn stevig lid al pompend het vrouwenlichaam binnenbrengt…. Het mag hard zijn, zacht, snel of traag. Zelfs wild, fake en emotieloos. Penetratie gefilmd langs boven, onder, links of rechts. Thuis of op de hotelkamer, in bloopervorm of het echte spul. Het stoort me niet. Integendeel.

Maar, geachte pornofilmmaker, bespaar mij die dubbele boeking daar beneden. Mijn oog verdraagt geen twee gevulde gaten tegelijkertijd. Gelieve daarmee rekening te houden.

Hij rolt terug op zijn rug.

‘Het gaat niet, allee, hoe kan dat nu.’

Hij neemt de afstandsbediening en spoelt de video terug. Zelfs in reverse houdt de pompende pornoman het helse ritme aan.

‘Nog eens kijken’
Play

De man op het scherm, duidelijk van Duitse makelij, ergens jaren tachtig hoogstwaarschijnlijk stapt zelfverzekerd naar zijn dame die uitgestrekt en welwillend op het kingsize bed ligt te wachten.

Hopla

‘Allee, dat kan nu toch niet zo moeilijk zijn, proberen we nog eens?’

Zuchtend gaat zijn vrouw terug liggen.

Ze kijkt naar haar man, kalend, enkel zijn sokken heeft hij aangehouden, God weet waarom.
Zijn schaamstreek geschoren en bijgevolg vol rode boebels.
Dat zou ‘in’ zijn, al de mannen, zelfs die in de Flair scheren dat daar beneden.

Ze zucht en legt zich klaar.

‘Schat, vind je het erg als ik ondertussen een boekske lees?’

Het einde van de Wijvenweek dames. Terug naar het fornuis en de kinders! Maar laat ons vooral lekker verder gaan met al dan niet winkelen, al dan niet kinderen willen, het huishouden laten verslonzen en dergelijke. En laat ons vooral verdergaan met ons te amuseren. Tot op het genante af als het moet.

Maar laat ons ook een beetje lief zijn voor de mannen. Ze verdienen het. Tenslotte zitten ze opgescheept met wezens die 3 weken per maand PMS hebben en één week ongesteld zijn. Dat verdient een bloemetje. Of iets leukers. Vul zelf maar in.

Is er iets veranderlijkers dan een wijvenlijf? Van ranke, gladde schoonheid in de jonge jaren, over de gewelfde perfectie van de volwassenheid, tot uitpuilende navel, striemen en vet tijdens de zwangerschap. En als het kind eruit is, de buik die lijkt op een leeggelopen ballon, gecompenseerd door gigantische, gespannen borsten.

Na een tijd weer terug een model, maar nooit meer hetzelfde als daarvoor. Misschien ook wel wat littekens, keizersnede, appendix, een brandwondje her en der.

Met de jaren komen de kilo’s erbij. En met wat geluk gaan ze er terug af. Niks zo veranderlijk als de gewichtscurve van het wijvenlijf. Diepe dalen en steile hoogtes. Zeldzaam is het wijf dat een flatline als curve heeft.

Het wijvenlijf kan een bron van frustratie zijn voor de eigenares. Of een bron van geluk, als het bemind en gestreeld wordt. Geen lijf zo mooi als een gekoesterd wijvenlijf.

R ?
Ja ?
Wat begrijpt gij niet aan mij ?
Huh?
Wel ja, wat begrijpt gij niet aan mij, wat vindt ge raar, geweetwel?
Hé? Waarom? Scheelt er iets jongske?
Voor de wijvenweek. Ik kom op niks.
Weleuh…dat ge het te laat uithangt ook al zijt ge moe?
Mor nee, niet zoiets.
Nochtans, dat is écht iets dat ik niet begrijp.
Jamarnee, het moet algemener, over manvrouwgedoe geweetwel.
Allé, alla mannen van mars en vrouwen van Venus dus?
Welja, zoiets.
Over uw schoenen dan?
Ja, maar niet zo cliché. Iets anders.
Waarom gij altijd over de lijn moet klappen maar er nooit iets aan doet?
VINDT GE HET NODIG MISSCHIEN?
Neenee, ik bedoelde het natuuuuuuurlijk algemeen hé, marsmangewijs.
Hm.
Of waarom mijn heel badkamer gevuld moet zijn met potterie?
Ja die kennen we ook al wel.
En de lavabo en handdoeken met schminkveegsel?
Okéhééééé
Of waarom ik 5 minuten nodig heb en gij een uur alvorens uitgaan?
Séééég.
De PMS-ige toestanden?
Clichéhéhééééé.
Waarom kappers bij ons 10 euro en bij ulder 100 euro moeten kosten?
Jaaaaaaaaaaaa
Of waarom de lingerie in setjes moet en niet gewoon zwart met zwart en rood met rood?
Hmpf
Of waarom er vijf soorten lippenstift in uwen auto moeten liggen?

Roloogroloogroloogroloogroloog. En u wil weten wat mannen niet begrijpen? Er is gewoon geen beginnen aan mensen. Lotmor.

Wat mannen niet begrijpen. Dat was de wijvenweekopdracht voor vandaag. Lang en hard (pun not intended) heb ik nagedacht, en eigenlijk kan ik mij niet veel voor de geest halen waar ik mij aan dooderger, qua typisch ergerlijk mannengedrag. Iedereen mag van mij spullen laten slingeren, tandpastatubes verkrachten, en och, als het echt moet, in tegenspraak tot mijn eigen Pudeur, de bril omhoog laten staan. Daar zou ik nooit over zeuren.

Behalve misschien één ding : mannen MOETEN begrijpen dat vrouwen graag horen dat hij haar graag ziet. Dat vrouwen onzeker worden van te weinig bevestiging. Tenzij….tenzij, beste mannen, u uw partner minstens 10 keer per dag vastschaart, vastpakt voor de niet Aantwaarpenaars onders ons. En uitvoerig kust. Dan hoeft u niks te zeggen. Dat spreekt voor zich.

Ik verlaat het ziekenhuis met mijn nieuwbakken zoon in mijn armen. Het ventje dat moeiteloos mijn liefde veroverd heeft, dat ik al vijf dagen heb liggen aanbidden, de eerste man bij wie ik een absolute coup de foudre heb beleefd, de enige man die meteen mijn onvoorwaardelijke liefde heeft gekregen.

En vanaf nu moet ik er alleen voor zorgen. Alléén. Fin, met man maar zonder een leger deskundige vroedvrouwen, geruststellende kinderartsen en helpende kinderverzorgsters. Zonder de heilige bel boven mijn bed. En ik panikeer zoals ik nog nooit in mijn leven gepanikeerd heb. Ik kan dat niet, brul ik, ik heb begot nog nooit gebabysit, ik wéét niks van kinderen, ik weet niet hoe zo’n kind overleeft, ik heb daar niet voor gestudeerd, ik KAN DAT NIET!!

En thuis gil ik en stampvoet ik: “Het is hier te wàrm! Veel te warm! Hij gaat sterven aan wiegedood!”. Partner, volkomen verbijsterd over zoveel onEvege hysterie, zet de verwarming minder. “Néééééééééééé! Te koud, hij wordt ziek zo!”. “Schat”, vermoeide zucht, “20 graden is prima, echt.” Maar ik geef niet op “in het folderke staat dat ze in 18 graden moeten slapen en in 22 graden moeten spelen!”, ik stamp door de kamer, voel aan radiatoren, verzet het wiegje vijfhonderd keer, want overal tocht het, zo lijkt het, kijk argwanend naar de paar milimeter ruimte tussen matrasje en wiegjeswand – daardoor zou hij kunnen stikken – en eindig met mijn zoon stevig in mijn armen, van plan om hem het komende jaar er niet meer uit te laten.
Maar een minuut later spring ik weer op, kijk in zijn pamper “zit dat niet te strak denkt ge?”, ga ongerust naar het uurwerk kijken “hij heeft al lang niet meer gegeten, moet ik hem wakker maken, hij eet te weinig hé”, zet de tv af “teveel straling denk ik”, ga een dekentje halen om over mijn arm te draperen “hij moet zachter liggen zunne, dit ligt niet lekker zo”, kijk ongerust naar zijn lighouding “dat kan nooit goed zijn, zo liggen, is dat wel goed voor dat rugje?” bestudeer zijn gezichtje “hij ziet bléék!”. Partner ziet het aan en zwijgt verstandig.

We schrijven 5,5jaar later. Ik wis het zweet van mijn voorhoofd, veeg voldaan mijn handen af. Héhé. Zoon leeft nog steeds, partner is de aanvankelijke hysterie bijna vergeten. Het is, zoals kon voorspeld worden, allemaal niet perfect verlopen. Zoals die keer dat ik de kaka (pardonpardon) van zijn billetjes moest schrapen, wegens volkomen vergeten dat pampers dienen ververst te worden. Of de keer dat ik hem vergat zijn ontbijt te geven en het manneke een halve dag met honger op school rondliep. Of die keer dat ik, schaamrood op de wangen, een half uur te laat de crèche binnenstormde, waar ik tegen een boze verzorgster iets mompelde over deadline en tijd uit het oog verloren. Of alle keren dat ik ’s morgens niets in huis had en dus maar langs de bakker een koek haalde die hij opat in de auto. Of alle keren dat ik mij oversliep terwijl hij aan mijn oren zat te trekken. Of de keren dat ik ontdekte dat het reeds 21 u was en hij eigenlijk dringend in bed moest. Of de keren dat ik hem vergat in bad te stoppen. Of de keren dat we frieten of pizza moesten halen wegens vergeten te winkelen. Ofofof… och zoveel.

Maar hij is gelukkig met mij, denk ik. En ik met hem, weet ik.

Maar doe mij dat in gòdsnaam niet opnieuw doen!

Zoals vrijwel elk kleutermeisje wilde ik “later, als ik groot was” kindjes. Dat hoorde zo. Mijn kinderkamertje stond dan ook vol met poppen en knuffels, mijn eigen moeder leerde me luiers vouwen en spelden (pré-pampertijd) en vertelde vertederd over schopjes in de buik en borstvoeding (jaren 70! Revolutionair!). Mijn toekomstige moederschap bleek al van in den beginne een vanzelfsprekendheid. 26 zou ik er krijgen, voor elke letter van het alfabet één.

Toch duurde het uiteindelijk, conform de tijdsgeest, 29 jaren eer mijn buik voor het eerst bolde. U weet wel hoe dat gaat: eerst studeren en een goede baan (want er wacht je een grootse toekomst, meisje, je kunt veel meer dan wij indertijd), dan mannetje-huisje-tuintje (heb je nog geen liefke, kind? Begin er niet te snel mee, maar wacht ook niet te lang! Een kind, daarvoor moet je eerst ruim behuisd zijn, geen denken aan om er op een appartementje aan te beginnen) en tenslotte… (En? Wanneer mogen we uitbreiding van de familie verwachten? Je gaat ons toch niet te lang in spanning houden?) Afin, uiteindelijk huisde er dan toch een baby in mijn buik. Een kleine garnaal, volgens de eerste echografie, een afschrikwekkende alien met een megahoofd en uitpuilende ogen volgens de derde en een echt, snoezig en af mensje volgens de zevende (oef, zeg).

Nog twee keer deed ik dit over, en zowat alle scenario’s passeerden hierbij de revue: van een klassieke ziekenhuisbevalling-met-epidurale-en-benen-in-de-beugels over een badbevalling-thuis-met-vroedvrouw tot een keizersnede-op-zeven-maanden-wegens-complicaties en een premature baby in de couveuse. In totaal had ik gedurende 27 maanden 3 baby’s en 1 peuter aan de borst, was ik fervent gebruiker van het recht op kolfpauzes en repte ik mij van werk naar crèche naar huis en terug. De luiers die ik ververste zijn niet te tellen, evenmin als de onderbroken nachten. De zoektochten naar uitstekende crèche en gepaste school namen weken in beslag. Van pediaterwachtkamers, ouderschapsverlof toetertesten, clb, oudercontacten, rotavirus, MegaMindy en Avatar weet ik alles. 8 jaar na die eerste zwangerschapstest meen ik mij met recht en reden een ervaren moeder te mogen noemen.

Maar of alles zo vanzelfsprekend en rooskleurig was als mij eertijds werd voorgespiegeld? Jarenlang had u bij een dergelijke boude bewering een evesgewijze djoef op een tere plek geriskeerd. Nu ben ik milder. Vooral sinds mijn kroost des weekendochtends zichzelf aankleedt, naar beneden gaat en een beker melk inschenkt. Of zeer zelfstandig alleraardigste kunstwerkjes voor mij knutselt. En vooral: sinds ze mij weer slaap, een wallenloos gezicht en met mondjesmaat ambitie gunt en mijn lijf terug hoofdzakelijk van mij en soms van mijn liefste is. Op de schoot en de troostende armen na.

« Ja jong, drukdrukdruk », zucht schoolpoortmoeder 1. Schoolpoortmoeders 2, 3 en 4 zuchten mee. “Goh, ik zou grààg nog de tijd hebben om de krant te lezen”, zegt schoolpoortmoeder 2. Bevestigende blikken van 1, 3 en 4. “Maar ja, weet ge, het huishouden…”, zegt nummer 3, en schoolpoortmoeder 1, 2 en 4 knikken meevoelend. “Ik moet mijn strijk nog doen, drie manden”, zielezeurt moeder 4. En een vierkoppige kreun weerklinkt. En 1, 2, 3, 4 vallen aan op het onderwerp, de zeurwoorden, zuchten, klaaggezangen buitelen over elkaar heen tot één grote langgerekte weeklaag. Ze wedijveren. Omtermeest, omterveelst, omterergst, omterterst. Over wassen en plassen en strijken, over om de twee dagen stofzuigen en tweemaal per week de WC kuisen. Over elke week beddelakens verversen en elke dag handdoeken vervangen. Over stofdoeken en versgemaakt eten, broodbakken en ovens kuisen.

En ik, ik sta erbij en kijk ernaar en begrijp geen donder van wat ze zeggen. En ik voel me een vuil wijf. Maar ook vrolijk, wulps, en vrij. Jochei.

Wij houden niet van reclames op blogs. Het is voos, onnozel, brengt niemand iets bij en zelfs de eigenaar van de blog gaat er het zout op zijn patatten niet mee verdienen.

Wie wil nu in een zijbalk moeten wegklikken dat deze of gene auto uw was properder maakt , of dat uw darmtransit gaat verbeteren door een zemelrijk abonnement op een internetprovider?

Het is storend, belachelijk en wij doen daar niet aan mee. Niet nu en nooit. Daarom maken wij met deze even reklaam voor de Blog Zonder Reklaambutton.
Als u van hetzelfde gedacht bent, één adres :

En als u dan nog even in de comments post dat u meedoet, dan zetten wij u op de linklijst van sympathiserende blogs.