Leven in een doos

De ergste nachtmerrie voor iemand die zo georganiseerd is als ik. Onze kleerkast staat in België, dus we hebben nog geen kleerkast in Zwitserland. Met als gevolg dat al onze kleren in dozen zitten, grote, kleine, plastiek, karton, met of zonder deksel, … Allerlei dozen dus. Nu moet U mij eens zeggen hoe ik dat nu moet doen, de eerstvolgende trui of broek in de rij nemen. U zegt, a ja, neem de bovenste. Maar dat zou willen zeggen dat ik de verse was onderaan de stapel moet leggen. En dat is niet handig bij een stapel truien die net in de doos past. Dan moet ik elke keer ik een gewassen trui wil terugleggen, de hele stapel uit de doos vissen. Ramp o ramp dus. Ik voel me er echt niet goed bij en probeer dus zo goed als gaat, toch overal de onderste zaken uit de doos te vissen en een beetje orde in de chaos te scheppen.
En nu hebben we Een Kast. Een zalige kast met planken en schapjes en hangers. Ik kan niet wachten om ze in te laden en de onderste kleren terug de eer te geven die ze verdienen : ze aandoen dus. Was ik al maar thuis ….

Het zijn verwarrende tijden, voor mannen en vrouwen, voor alleenstaanden en koppels. Vaak zijn de vragen en de twijfels die op ons weegs verschijnen groot, en ons onvermogen om er mee om te gaan volledig.