Bij de laatste vergadering van het jutblogtredactieteam, hebben de dames hun borsten op een hoopje gegooid, en er gelijkmatige exemplaren van geboetseerd.
Welke maat hebben de jutblogtdames althans? Wie onze gemiddelde BHmaat raadt, mag zich verheugen op een doos echte, onvervalste Ikeatetten.
Jutblogt, deze week mét balkon!
Er is één ding dat ik altijd ALTIJD vergeet, en dat is mijn BH-maat. Jajajajaja dat is vreemd, maar de oorzaak is te zoeken in het feit dat ik tot mijn vijventwintigste ongeveer dacht een 75B te hebben, dat ik toen een 80A paste die veel beter zat, en dat sindsdien de 75B-80A verwarring van mij bezit heeft genomen.
En elke keer wanneer ik in de BH-winkel (H&M ofzo, voor iets anders ben ik te armeluizerig) sta en ik een leuk BH-tje zie denk ik, kopen dat ding. Ik reik naar het rek, en mijn arm blijft zweven boven de leuke BHtjes. Want wàt was mijn maat ook weer. 80A? 75B? En op dat moment sla ik helemaal in de war. Misschien 80B? Of was het niet 75A? Gadverdegadver alleealleewatWASHETNUWEER???
En met een gelaten zucht deponeer ik mijn tas en jas op de grond, ga ietwat discreet achter een BH-rek – bij voorkeur grote maten – staan, froemel achter mijn rug mijn BH open, trek het uiteinde naar beneden, onder mijn pulleke door, wring mijzelf in de knoop om het etiket te zien -80A ik wìst het wel- en wriemel het slot weer toe daarbij pogend niet alteveel buik en rug bloot te geven.
ELKE keer. En elke keer ook neem ik me vast voor: ik vergeet het niet weer, neeneenee, nu blijft het in mijn geheugen. 80Adam (van de alomgekende mop: hé Eve waar is Adam gebleven? Hahahahahaha). Maar het werkt niet.
Iemand een voorstel tot een standvastiger ezelsbruggetje?
Stel, u was net de voorbeeldige huisvrouw aan het spelen. De pan staat te pruttelen op de stoof maar plots gaat de telefoon. (De vriendin die u maar 1 of 2 keer per dag aan de lijn hebt) Om volop te kunnen genieten van dit zeldzame moment gaat u in de zetel zitten, liefst met een koffie en de hond.
Twee uur later wordt u een welbepaalde geur gewaar. Stoofvlees is getransformeerd tot zwarte aangebrande koek.
Wat doet u?
A. U gooit de pan weg. Vaarwel trouwcadeau.
B. U neemt een houten lepel en schraapt zoveel mogelijk smurrie uit de pan. Dan doet u water en een afwastablet in de pan. Laten koken. Af en toe roeren.
Dan giet u de volledige losgeweekte inhoud in de tuin van de buren.
Project Propere Pan geslaagd!
ik ben getrouwd
blijf van mijn knieën
ik wil niet aan uw polsbotdinges voelen
schuif op
ik wil uw knieën niet zien (doe die rok naar beneden)
ik wil niets weten van uw vriendin (euhm excuseer, de gewezen vriendin want ze kon den boom in of zoiets en had te weinig ballen haar lijf)
blijf van mijn benen
kijk niet zo
neen, ik wil het niet weten
Ja ze heeft u teleurgesteld (en ja ik ook want ik val niet op vrouwen van middelbare leeftijd met grijzend haar en kapotte knieën, ne zere rug, een ge-moet-eens-voelen-pols en gewezen relatie)
ikwiletniweten
lotmegerust
pfff
Lieve Jutta
Graag had ik geweten wat er voor mij in de sterren staat geschreven. Ik ben namelijk mijn bril kwijt.
Kan u mij de kaarten leggen of kan u mij naar iemand doorverwijzen?
Alvast bedankt!
Groetjes,
N.
 |
| Beste N,
Jutta weet als geen ander hoe oncomfortabel het koude porselein onder uw derrière aanvoelt. Daarom verwijs ik u gaarne door naar Sanitair De Coninck N.V. Email: sanitair.deconinck@telenet.be Steeds tot uw dienst, in alle vertrouwen en zeer discreet |
(vrij naar Godfried BoMANs)
Ik wou dat ik een bitch was
Een non of een lesbienne
Een bodemloze bimbo
Een hoer genaamd Fabienne
Meer nog!
Ik wou dat ik twee lesbo’s was
Nooit meer mannen, venten, heren
Goedkoop in anticonceptie ook
En dan konden we ons samen scheren
(Of in stereo epileren)
Tegenwoordig wordt er in onze consumptiemaatschappij steeds meer aandacht besteed aan het uiterlijk van de verpakking der produkten, waardoor de verbruikersvriendelijkheid er keihard op achteruitgaat. Zo heb ik bijvoorbeeld moeite om een pakje Sultanakoekjes te openen zonder daarbij in het ziekenhuis te belanden. Werk voor Gerda Spinoy, dacht ik zo… Dus zond ze een klachtenmail richting Sultana.
Beste,
Reeds sinds ik over tanden beschik, consumeer ik uw Sultana koekjes als hartig tussendoortje. Met minder neem ik immers geen genoegen. Hoewel ze heerlijk licht zijn, stillen ze de meest knagende honger en men krijgt er niet de verschrikkelijke hoofdpijn van, die die vorte Lu Cent Wafertjes me wel plegen te bezorgen.
Toch moet me van het hart dat ik bemerk dat de toegankelijkheid van al dat lekkers met de jaren minder is geworden. Zo zat ik laatst in een zaal vol onbekenden, toen ik werd getroffen door een acute aanval van honger naar uw koekjes, die ik gelukkig steeds bij de hand heb. Bij mijn noeste pogingen om de verpakking te openen, werd ik door de medemens bekeken alsof ik net een Chinees kleuterliedje te berde had gebracht – poedelnaakt en met een slazwierder op mijn hoofd.
Ik gok dat er iets veranderd is aan de samenstelling van de verpakking, een wijziging die het scheuren bemoeilijkt? Momenteel schuif ik de verpakking voor een derde in mijn mond, waarna ik er mijn tanden inzet, en er op die manier een stuk uitscheur. Dat de koekjes daardoor sneuvelen, neem ik maar voor lief. Laat me duidelijk zijn: ik blijf fan van uw produkt, maar vind het sneu dat men tegenwoordig al bijna over een kettingzaag of een slijpschijf moet beschikken om van een Sultanakoekje te kunnen smullen. Ben ik de enige die hier soms moeite mee heeft en u hiervan op de hoogte heeft gebracht?
Met vriendelijke groet,
Gerda Spinoy
Ondank de duidelijke ernstige toon in deze mail, liet het antwoord verbazend lang op zich wachten. Maar het kwam!
Geachte Heer,
Eerste en vooral exuseren wij ons voor dit laattijdig antwoord. Wij hebben op 14 april ll. onderstaand mailtje van u ontvangen met een opmerking over de moeilijk te openen binnenverpakking van ons product Sultana Hartig. Wij kunnen u daarover als volgt informeren.
Onze afdeling marketing doet regelmatig marktonderzoek om na te gaan waar de behoefte van de consument naar uitgaan. Er wordt steeds gestreefd ons assortiment aan te passen aan de eisen en de wensen die bestaan bij de consumenten. Zoals u echter kunt begrijpen brengt de ontwikkeling van de nieuwe verpakkingen altijd enorme investeringen met zich mee, waardoor er constant afwegingen gemaakt moeten worden of de kosten opwegen tegen de opbrengsten.
Onze concurrenten gebruiken deze manier van verpakken ook voor hun producten (sealbeitels met kartels). Deze kartels aan het eind van de dichtgesealde verpakking (korte kant), zijn juist aangebracht op de buiten- en de binnenverpakking makkelijk te openen. Als men de verpakking vastpakt bij het korte eind met beide duimen en daarna aan een kartel trekt, dan kan de verpakking zo worden opengescheurd.
Wij danken u voor uw reactie en hopen u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
Met vriendelijke groeten,
Mevrouw X
Verantwoordelijke Consumentendienst
Netjes. Een bedankje was op zijn plaats, toch?
Beste Mevrouw X,
Hartelijk dank voor uw toelichting. Ik zie dat het hebben van twee duimen van belang is bij het openen van de verpakking – wellicht dat daar voor mij het spreekwoordelijke addertje schuilt, sinds mijn man met de caravan over mijn rechterexemplaar is gereden.
Verder lukt het me nu prima de verpakking te openen, nu ik steeds een linkshandig schaartje in mijn handtas heb.
Nogmaals dank voor uw uitgebreide antwoord! Hopelijk heb ik u niet al te veel lastiggevallen met dit akkefietje.
Vriendelijke groet,
Gerda Spinoy
Vreemd genoeg is het bij deze correspondentie gebleven…
- De Milo alstublieft!
Verwachtingsvol keek Rita naar de krantenhandelaar. Zou hij haar herkennen?
- Alstublief, één euro negentig.
Ach neen, zo’n kleine zelfstandige had het natuurlijk veel te druk om alle boekjes die hij verkocht zelf ook te doorbladeren. Rita stak hem een stuk van 2 euro toe – ‘Het is goed hoor!’
Ze was veel te ongeduldig om op het wisselgeld te wachten. Snel begon ze door het boekje te bladeren, op zoek naar dé foto.
Een goeie twee maanden geleden was alles begonnen. Ze liep gewoon op straat, ze kwam juist van de kapper en was boodschappen aan het doen, toen een sympathiek uitziend jongmens haar aansprak: ‘Mevrouw, u bent de vrouw die we zoeken! Hebt u vijf minuutjes?’
Ach ja, natuurlijk had ze wel vijf minuutjes, de kookpot kon wel eventjes wachten.
‘Mevrouw’, vervolgde de jongeman, ‘Ik ben van het tijdschrift Milo, u weet wel, voor medioren en vijftigplussers, jong van hart en met tijd en geld om van het leven te genieten.’
Ja, dat boekje kende Rita wel, hoewel ze nog niet echt tot de doelgroep behoorde. Per slot van rekening was ze nog maar 47, bedacht ze terwijl ze koket aan haar kapsel duwde.
‘Mevrouw, Milo wil een maandblad zijn voor échte mensen, en om onze reportages te illustreren maken wij dan ook gebruik van échte mensen. Niet van anorectische fotomodellen van 25, maar van rijpere mannen en vrouwen met uitstraling. Van mensen zoals u!’
Rita begon een beetje te blozen. Een compliment op een onverwacht moment, dat deed toch altijd deugd.
‘Daarom mevrouw, wou ik u vragen: bent u misschien geïnteresseerd in een fotoshoot voor ons blad?’
Ja, dat was Rita wel, en toen ze hoorde dat er ook een heuse styling-sessie bij zou komen kijken, met make-up en een kapper en zo, en dat de foto’s door een professionele fotograaf met de allerbeste belichting zouden genomen worden, was ze helemaal verkocht.
Een paar weken later vond de fotoshoot plaats, en ja, het was een heel leuke ervaring. Ze kreeg een paar foto’s mee, ‘voor haar portofolio’, knipoogde de fotograaf, en bovenop kreeg ze nog een onkostenvergoeding van 100 euro.
En vandaag zou ze dus in de Milo staan. Snel bladerde ze door tot, aha!, daar stond ze!
Echt een mooie foto, wat zouden haar vriendinnen jaloers zijn!
Na enkele ogenblikken verzaligd glimlachend naar zichzelf te hebben gestaard, las ze de tekst op de rechterpagina.
“URINEVERLIES. Eén op de 3 vrouwen boven de 50 heeft er wel eens last van! Milo sprak met enkele moedige getuigen.”
Rita zuchtte diep.
Hoeveel flessen goedkope wijn zou ze met 100 euro kunnen kopen?
De GPS heeft ook in onze auto een plaatsje veroverd. Maar wat eigenlijk een fantastisch hulpmiddel zou moeten zijn, bezorgt ons alleen maar stress. Want zeg nu zelf:
* na 400 meter links aanhouden: betekent in 50% van de gevallen gewoon links indraaien en in de andere 50% gewoon rechtdoor rijden.
* na 400 meter links afslaan: betekent in 50% van de gevallen gewoon rechtdoor blijven rijden, en gelukkig toch ook in 50% van de gevallen links afslaan.
En waag het ook niet om enkel en alleen op de GPS te vertrouwen, want die onverlaat is er in geslaagd om mij van België naar Zwitserland te doen rijden (700km) met zo maar eventjes 5 km autosnelweg, 5 km nog wel, de laatste 10 minuten en toen was ik thuis.
Waar ik dan wel reed? Ik zou het niet weten, dwars de Vogezen en de Jura door, over haarspeldbochten, veldweggetjes, bergop, bergaf, in het donker en door de regen. Twee voordelen, ik heb geen euro tol moeten betalen en ik ben één kilo gewicht kwijt van al die liters zweet die ik van mijn voorhoofd geveegd heb.
Hij was er heel erg aan verknocht
en nu is hij eindelijk verkocht
De moto uit zijn jonge jaren
waarmee we er op uit trokken toen we nog kinderloos waren
Een zwarte Suzuki dinges met nogal veel blinkende stukken
die ik in mijn onnozele jaren hielp op te blinken en op te smukken (tsss).
Op zondagen, toen de dieren nog spraken en de naft nog niets kostte,
was dit de vriend waarmee we naar Dinantse terrasjes hosten.
10 jaar geleden beloofde hij mij om het onding weg te doen, 10 jaar geleden!!
De aankoop van zijn nieuwe oude was voor mij een zeer goede voorwaarde euhm reden.
En nu eindelijk vandaag ging hij weg
en de verkoper zei ons nog maar man dat is pech
je had deze verkoop 10 jaar geleden moeten doen
dan ving je voor dit soort moto’s nog echt veel meer poen.
Ohohoh, dat gaat hij nog lang mogen horen
maar het kan hem niks schelen want hij heeft al lang zijn hart verloren
De vorige is alweer ingeruild voor een écht nieuw exemplaar
zo een echt midlifecrisisachtig merk … weliswaar.
