Beste Joke,

Niet alleen ben ik het met u eens, want na een aanvaring met de ongewassen en duidelijk ongedeodoriseerde medemensch op het openbaar vervoer heb ik deze vorm van transport maar ineens opgegeven.

Ik heb echter nog een urgente maatschappelijke kwestie te bespreken. Namelijk de Behaarde Medemens. U zit op een terras met iemand, misschien zelfs wel met een vriendin, die enthousiast wuift naar een bedienende kracht aldaar. Wat ziet uw oog, van het moment dat uw compagnon begint te zwaaien met hoog opgheven arm? Stoppels! STOPPELS begot. Ik geef toe : het was geen wuivend bos maar toch.

Dames onthaar u. Doe dat weg, het is onsmakelijk en geen enkele garçon ter wereld gaat u snel ter wille zijn in uw nood om een fles wijn als u okselbegroeing ten toon spreidt. Laat staan dat uw bedgenoot wild gaat worden van de ontluikende sprieten onder uw armen.

En kunnen we dan ineens afwijken naar de bikinilijn? We willen geen kroeskopjes zien opduiken naast uw badkostuum. Onsmakelijk gewoonweg. Maar de bikinlijn, beste dames, dat is een hele andere kwestie. Hoe houdt men haar ongepukkeld en smakelijk?

Ik nodig graag de Bleke uit om hier het discours te beginnen, ik zal haar graag van repliek dienen. Wordt vervolgd…

Het wordt weer zomer. De zon komt al eens van achter een wolk gepiept, de temperatuur waagt zich al eens boven de 20°. Fijn, daar zijn we allemaal blij mee.

Maar zouden we toch een paar aandachtspuntjes kunnen afspreken? Een paar kleine bekommernissen van mijnentwege? Een paar schoonheidsfoutjes die een o zo mooie en veelbelovende zomerdag anders in een mum van tijd kunnen vergallen?

En dan heb ik het vooral tegen u, mevrouw, met de veel te strakke bermuda.
En tegen u, meneer met de veel te dikke buik amper verstopt in het groezelige marcelleke.
Maar ook tegen jullie, teenagers met het pubervet dat vrolijk alle kanten uitblubbert.

Het moet voor iedereen prettig blijven. U moet niet naar uzelve kijken, wij wel. Er zijn dezer dagen genoeg leuke en hippe diëten. Sla de Flair, de Goed Gevoel, de Libelle, waarschijnlijk zelfs de Joepie maar open. Het zal mij worst wezen of u iets creatiefs doet met sappen, wortels en sla, of liever een goeroe volgt, of u operatief laat verdunnen. Voor mijn part bestelt u op het internet rare kruiden, of van die lucratieve Chinese thee. Zet u op een dieet van wijn en sigaretten, het kan mij niet schelen maar doe er iets aan.

Ik wil geen blubbers meer zien, u hebt 1 buik, geen 34 zwembandjes, love handles zijn volledig passé een cup F kan alleen in gore pornofilms.
Begrepen?

Met dank.

Ah, en nog iets. Als u stinkt, koop dan een goede deo, dat hoeft niet duur te zijn, en huur anders een eilandje voor de warme dagen waar u met de andere stinkers fijn bij elkaar kan gaan zitten. Gezellig samen zweten, zeg maar.

In geval van tegenslag gaat de menselijke psyche door 3 fasen:
1: ontkenning (Dit is niet gebeurd!)
2: minimaliseren (’t is niet zo erg, ik los het wel op)
3: berusting (spreekt voor zich)

Laat mij dit even illustreren aan een puur hypothetisch voorbeeld. Mijnheer en Mevrouw P. hebben een bed nodig voor in de logeerkamer. En aangezien hun oude Ikeabed stilaan aan vervanging toe is, wordt besloten het oude bed naar de logeerkamer te verhuizen en het nieuwe bed in de master bedroom te zetten. Algauw wordt het ideale bed gevonden in een plaatselijke meubelzaak, maar o rampspoed, het bestaat enkel in 1m60 terwijl het oude bed 1m80 is (of dat wordt toch zonder verder nadenken aangenomen) en aangezien de matras en de lattenbodem van het oude bed in het nieuwe moet komen, dienen de afmetingen uiteraard overeen te komen. Dan maar een bed bij Ikea besteld (1m80) met 2 lattoflexen (2×90 cm) en 2 matrassen (2×90 cm). Na het nodige ikea-geknutsel konden de nieuwe latoflexen in het oude bed. Maar bij het plaatsen van de eerste lattoflex blijkt deze 10 cm over het midden van het bed te steken. Het laat zich raden hoe breed het oude bed in feite is. Het is op dit moment dat Mevrouw P. door de 3 fasen gaat:

1: ontkenning : Het is pijnlijk duidelijk hoe de afmetingen van bed en lattoflex zich tot elkaar verhouden. Mevr. P. loopt desalniettemin naar de gereedschapskoffer van Meneer P., vindt een plooimeter en meet na of de lattoflex zich niet vergist heeft.
2: minimaliseren : Vervolgens loopt Mevr. P. naar de computer, surft naar de Ikea-website en begint de verkoopsvoorwaarden na te kijken op clausules voor mensen die vergeten zijn hun bed na te meten.
3: berusting : Mevr. P. zegt tegen Mr. P.: “Och, we leggen dan wel een extra deken in de kamer voor als het dekbed te klein is”.

Enige gelijkenis met bestaande personen is louter toevallig

Deze brief ontvingen wij van Quizqueen.  Graag gedaan, beste! U hebt het verdiend.

Deze morgen werd er – op een overigens wansmakelijk vroeg uur – aangebeld. Mijn man draaide zich ostentatief nog een keer om. Hij sliep nog – zei hij, en of ik even kon opstaan om de deur te gaan openen, waar op dat moment de bel voor de 2e keer ingedrukt werd.
Zuchtend en kreunend strompelde ik recht. Waar waren mijn kinderen die anders ontiegelijk vroeg aan mijn bed staan om te vragen of ze al mogen opstaan? Die sliepen nog -of wat had U gedacht?

Naar beneden dus, en toen ik de voordeur opende, werd ik enthousiast begroet door een facteuse, een factrice of hoe noemt men eigenlijk een vrouwelijke postbode?

Glimlachend opgewekt en mét een pakje. Een pakje dat jammer genoeg niet door de brievenbusgleuf kon.

Ik begaf me naar de keuken, klikte het koffieapparaat aan, en begon het pakje te openen.
Een karrevracht poepkes! Merci, merci Lieve Jutters voor dit heerlijke en enigzins onortodoxe ontbijt!

Quizqueen.

Ik ben opgegroeid in een dorp aan ’t Scheld. Op het platteland. Het achterland. Buiten de beschaving, lijk ze zeggen. Tussen het hooi en de bieten, de koeien en de paarden, de kabouters, feeën en heksen. Tussen de kapelletjes en de kerktorens, de strenge priesters en de chiro’s, aan de oevers van de gouden Schelde.

Mijn ouders wonen er nog steeds, en natuurlijk zoek ik ze op, zo af en toe. Natuurlijk is de beschaving het dorp binnengeslopen. Natuurlijk staan er appartementsblokken, kennen ze er tegenwoordig ook gemotoriseerde voertuigen, GSM-masten, industrie.

Maar wanneer ik ons straatje binnenrijd, is er nog steeds de Petrus. De Petrus is een boer, een boer zonder traktor, zonder pikdorser, zonder ploeg, zonder eg, zonder sproeier. Nee, Petrus heeft een fiets. En handen. Kolenschoppen van handen. En winter en zomer ligt zijn fietske naast het veld, en zie ik hem, kortbij of veraf, op zijn veld, werkend, gebogen over zijn gewas, zijn handen en voeten stevig in de aarde. Hij moet zeker tachtig zijn, de Petrus, hij is gebocheld, van het steeds gebogen staan, verweerd en gelooid, gelijk leder. Maar hij houdt zijn veld op orde, een schoon anachronisme tussen de moderne huizen en de electriciteitsmasten in. En een constante in mijn bestaan.

Soms, dan denk ik dat dat toch makkelijk moet zijn. Stel nu dat ik 50 jaar terug was geboren, als boerin, lijk Dèleken, mijn grootmoeder. Je hoeft geen keuzes te maken, niet ‘zelfontplooien’ en denken aan je ‘individuele ontwikkeling’. Niet verward denken of je je wel genoeg inzet voor de samenleving, of je niet moet veranderen van werk om meer bij je gezin te zijn, niet je constant afvragen of je niet de foute prioriteiten legt. Nee, gewoon kinderen baren en op het veld werken en het hooi binnenhalen en de beesten melken. Schrapen en wroeten voor eten en onderdak.

Of twintig jaar later, waar het duidelijk was waartegen je je kon afzetten, en waar je nog betogingen had die de naam betogen waard waren. Waar zwartwitdenken nog best wel kon.

Goed goed, het is een romantisch, simplistisch beeld. De Petrus, bijvoorbeeld, zou ook Speeltie uit Hard Labeur kunnen wezen. Maar als dat zo is, dan wil ik het niet weten, laat mij mijn illusies!

En als ik Walschapallures had, dan schreef ik een boek. Over mijn held, de Petrus.

De Koningin en ik zijn zeer verheugd om op deze mooie zomerdag het woord tot jullie te kunnen richten.

Of eigenlijk-feitelijk, nee, wij zijn helemaal niet verheugd, wij zijn zelfs licht vertoornd.
Want wat horen de Koningin en ik, als wij des ochtends het gesproken dagblad te beluisteren opzetten? Kommer en kwel!
Jawel!

Ik ben al een dagske ouder en zou het tof vinden om rustig een beetje af te bouwen, maar ge maakt het mij niet makkelijk, hé mensen.
Soms denk ik dat onze Filip zelfs meer potentieel heeft dan wat jullie er nu van bakken.

Ik zeg ‘jullie’ want jullie hebben die pipo’s toch gekozen?

De Koning wordt daar allemaal een beetje moe van. Ik heb al dikwijls tegen ons Paula gezegd dat we misschien toch beter Tsaar en Tsarina worden, of gewoon Dictator? Zo moeilijk kan dat niet zijn. Allee, mensen, ik word wel uitgelachen door mijn vrienden. Elke dag belt er mij wel iemand op ‘En, Albert, hebt ge nog een land’ en dan maar lachen.

Jajaja, grappig, maar dat blijft maar duren.Kunnen we niet gewoon opnieuw beginnen?

De koning en de Koningin hebben bij deze dan ook besloten dat we alles een jaartje terugdraaien. U, mijn volk, krijgt zomaar een extra jaar van mij kado ter ere van deze schone 21ste juli.

Vandaag is dus 21 juli 2007, voila, opgelost.

En Yves, oefen jij al een beetje op de Brabaçonne, zo difficile is da ni.

Ik wou een nieuw bed. En aangezien we nu een logeerkamer hebben, is het de perfecte timing. Ons oud bed wordt logeerbed en wij kopen een nieuw.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had al een fantastisch bed gezien, in een meubelzaak vlakbij. Maar wat blijkt, in Zwitserland hebben ze geen bedden van 1m80. En onze matrassen zijn natuurlijk 90 cm, dus dat gaat niet passen in een bed van 1m60. Dan maar de gebruikelijke oplossing : Ikea.

Ik popel van ongeduld om alles in elkaar te vijzen als de bestelling geleverd is. Eerst de latoflex van de logeerkamer. Ik zeul die naar boven, leg hem in ons bed en ….. lap, 10 cm te groot. Typisch natuurlijk, Man heeft het bed niet gemeten en heeft dan ook zonder nadenken besteld. Enfin ja, ‘t is zo typisch dat ik het mij al niet eens meer aantrek.

Het nieuwe bed komt dus in de logeerkamer. En wij slapen momenteel op de grond, omdat het oude bed de 7de keer in- en uitéénvijzen niet overleefd heeft.
Mannen hé …

Des avonds, voor het slapengaan,
en zij ligt aan mijn zij,
kan ik niet aan mijn lust weerstaan,
en moet ik weer wat kwijt.

Ik poog “Kijk schat, je moet eens zien!
Ons Jefke is verrezen!”
Zij zegt “Nu niet, subiet misschien,
‘k wil eerst mijn boekje lezen.”

En ja ze leest, aan één stuk door,
ondanks haar moe gegaap,
en af en toe zo tussendoor
controleert z’ of ‘k nog niet slaap.

Alweer een nieuwe pagina,
tot mijn enorme nijd
en nu een zin met ‘vagina’
da’s ‘t enige dat rijmt.

Dus doe ‘k maar of ik slapen ga,
een truc uit d’ oude doos,
van prutsen aan haar cinema,
wordt z’enkel toch maar boos.

En kijk, het werkt, het licht gaat uit,
mijn hand gaat haar verrassen,
maar zij schuift op en snift eens luid
“Ge moet uw haar eens wassen!”

Allee kroket, wat nu gedaan?
Daar zou’k het nu van krijgen!
Maar Jefke wijst al naar de kraan,
dus haar wassen en zwijgen.

Kom ik in bed, tot mijn verdriet,
ligt zij volop te ronken,
haar wakker maken durf ik niet,
uit schrik voor een paar vonken.

En arme Jef, nu gelanceerd,
en vollen bak aan ‘t roken,
heb ik dan maar g’elimineerd
en tussen de deur gestoken.

Dat u een prostaatoperatie moest ondergaan is erg. Heel erg. Al kan ik als vrouw uw pijn en angsten niet voelen, toch leef ik met u mee.

Ik waardeer uw open en optimistisch karakter.
Ik ben content dat u terug bent uit ziekteverlof.

Uiteraard vragen uw collega’s, waaronder ikzelf, hoe het nu met u gaat. Uit oprechte bezorgdheid en interesse. Echt waar.
Maar dat u de toestand voor, tijdens en na de operatie zo plastisch en realistisch zou beschrijven, daar stonden we toch van versteld.

Desalniettemin hoop ik dat het met uw sperma toch nog in orde komt, is het niet voor de voortplanting dan toch voor ‘de rest’. Ik hoop ook dat u nog verlost raakt van dat maandverband in uw slip. Ik zou u de mooncup kunnen aanraden, maar gezien uw andere opmerking – dat u nu weer kan plassen met een flinke straal en niet langer druppel per druppel – is dat wellicht niet zo geschikt.

En voor de rest: IKWILHETALLEMAALNIETWETEN!

Omdat u discretie belooft, wil ik een van uw naaste medewerkers aanklagen wegens oneerbare praktijken.

Het betreft hier De Huisvrouw. Een serpent eerste klas die zich voordoet alsof ze je vriendin is, maar eenmaal geïnfiltreerd in jouw leefomgeving dringt ze je de consumptie van vier flessen witte wijn op. Hoezeer je ook tegenstribbelt, zuipen zal je. Zijzelf, reeds resistent tegen grote hoeveelheden alcohol, blijft haar heldere ik behouden, terwijl jijzelf maar zattere praat loopt te verkondigen die na de tweede fles alle verstaanbare articulatie overboord gooit.

Daarbij zal zij het niet nalaten om vanuit de hoogte je op vernederende wijze te verbeteren, het liefste nog met woorden van duizend euro. Als je lacht, gibbert ze mee, maar ik twijfel aan de echtheid van kwinkelende geluid want, multitaskingsgewijs, schenkt ze in eenzelfde gebaar je glas nog eens vol en terwijl jij je steeds maar debieler gaat gedragen, instrueert zij haar zoon hoe hij in vijf stappen ervoor moet zorgen dat de spaghetti dampt bij haar thuiskomst.

Bovendien zie je jezelf, om het te vieren dat je ze eindelijk buiten hebt gekregen (de vijfde fles stond niet koud), achteraf op Whiter Shade of Pale slowen met je partner, waarna je hem in een roes bespringt ondanks zijn koppijn en snotvalling. En dit is helegans niet onze gewoonte, laat dat duidelijk wezen.

Sommige mensen behoren tegen zichzelf en huisvrouwen beschermd te worden en ik ben daar duidelijk een van.
Daar ze te kennen heeft gegeven dat het niet de laatste keer zal zijn dat ik de confrontatie zal moeten aangaan met haar, vraag – neen, smeek – ik u, Jutta, wat zal u doen om dat mens in de toekomst uit mijn buurt te houden?

Zapnimf

Beste ZN, Allereerst wil ik u mijn diepste medeleven betuigen om dit zware ongemak. Maar juicht! Er zijn inderdaad een aantal maatregelen die u kan treffen om deze mevrouw uit uw buurt te houden. Om het beoogde resultaat te bereiken, zal u haar dus nog eenmaal het hoofd moeten bieden, edoch wanneer u zich strikt aan onderstaand lijstje houdt, kan ik u beloven dat het de laatste keer is: 1) Deze is héél belangrijk. U mag barometers, gipsplaten en schoenlepels kopen, lamellen op sterk water voor mijn part, maar wat u ook in uw boodschappenmandje mikt, laat het nooit of te nimmer wijn wezen! Teken zuigen bloed, een lintworm teert op wat zich in de darmen bevindt, vliegen feesten op uitwerpselen en de Huismoeder zweert bij wijn. Ik herhaal: géén wijn. Nooit zeg ik u. 2) De Huisvrouws hobbies zijn vooral pretenderen te kunnen paardrijden, en haar Chihuahua. Houd dit in uw achterhoofd wanneer u volgende keer uw slager met een bezoekje vereert. Op die manier kan u de Huismoeder een sappige paardenbiefstuk serveren, nadat u uw huis gedecoreerd heeft met slingers verse Chihuahuaworst. 3) Laat uw snor groeien, wurm u in een sponzen bermuda en Greenpeace T-shirt en ontvang haar met letterlijk open armen, zodat de kans reëel wordt dat ze over uw okselhaar struikelt. 4) En last but not least: wanneer uw wederhelft nog eens van bil wenst te gaan, geef dan een keertje toe. Op die manier moet hij De Huisvrouw niet steeds achter uw rug om contacteren om u dronken te komen voeren, en zo uw weerstand te breken. Steeds tot uw dienst, in alle vertrouwen en zeer discreet Lieve Jutta