Relativeren heet dat. Want alles kan altijd erger. Of toch bijna. En dus, als mijn auto aan frut wordt gereden, denk ik: och het kan erger. Want ik had ook een lichamelijk letsel kunnen hebben bijvoorbeeld. Wat is er nog erg? Dat ons huis afbrandt. Of nog erger, dat ik mijn werk kwijtraak. Of is huis afbranden erger dan werk verliezen? Weet niet, weet niet. Wat is nog erger? Mijn neef, vader van twee kindjes, die vecht tegen kanker. Nog erger? Mijn vriendin, moeder van twee, die stierf aan kanker. Nog erger? Ikzelf die kanker krijg. Nog erger? Mijn ouders of broer/zus die…Nog? Mijn lief die… Nog erger? Mijn kind…

Daar stopt het. Erger kan niet, toch? Of het moest zijn dat mijn kind en een hele schoolbus kinderen… Maar nee, voor mij maakt dat het niet erger. Op zo’n moment mag de wereld vergaan, niets zou erger zijn dan mijn kind dat… Erg, maar waar.

Ok, auto aan frut kan me écht niet schelen.

In navolging van Virginia, besloot ik om onze Bleke ook een paar tips aan de hand te doen. En omdat het oog ook wat wil, gaat het deze keer niet over karaktereigenschappen.

Foute man nr. (hoeveel zitten we al?) : De Poedel.

OK, een man kan het niet helpen dat hij krulhaar heeft, dat ben ik volledig met u eens. En krullen kunnen best schattig zijn en aaibaar. Of sexy. Ja misschien zelfs wel sexy als het halflange of lange krullen zijn.

Maar wat zag mijn oog onlangs? Kort opzij, héél kort opzij. Bijna militair kort opzij. En dan bovenaan een dak van krullen.Een poedel. EEN POEDEL BEGOT! FOUTFOUFOUT! Een poedel kan nooit. Ook niet als de poedel een duidelijk ontwikkelde armpartij heeft. Zo eentje om U tegen te zeggen.

U mag dan al direct beginnen dromen van genesteld zijn tegen een stoere borstkast en gekoesterd worden door sterke armen, als u naar boven kijkt, ziet u nog altijd een poedel. En stilletjes suggereren dat de poedel misschien beter gemillimeterd zou worden, helpt niet. Eens een poedel, altijd een poedel. Zelfs met millimeterhaar.

De voorbije dagen maak ik gretig gebruik van de Olympische spelen om wat bij te lezen. Al een tijdje lag Dagboek voor mijn dochter van Dirk Draulans klaar. Het is mij niet tegengevallen: een goed geschreven en zeer ontroerend boek over het vaderschap, een mooie ode aan zijn dochtertje. Bovendien een voorbeeld van hoe zelfs een ‘harde’ wetenschapper nog verwonderd kan zijn over de dingen des levens. Een ideaal verlaat vaderdagscadeautje dus.
Ik kon mij ook perfect vinden in het overgrote deel van zijn gedachten.

Op een ding na dan. Op een bepaald moment beschrijft hij hoe Australische wetenschappers hebben ontdekt dat fellatio met slikken tijdens het eerste trimester van de zwangerschap en daarvoor kan helpen miskramen te voorkomen. Dit omdat het vrouwelijke lichaam zo al gewoon kan worden aan het ‘vreemde’ DNA.

Que? Ik had deze theorie reeds eerder gehoord, toen ik zelf een maand of twee zwanger was. Ik heb toen uitgebreid research gedaan en vond welgeteld één artikel waarin beschreven werd dat langere blootstelling aan sperma gelinkt werd aan een lagere frequentie van miskramen. Maar hoe dat sperma dan in de vrouw moest komen werd niet gespecifieerd. Langs de gangbare weg mocht ook, immers, koppels die jarenlang condooms hadden gebruikt alvorens zwanger te worden hadden statistisch gezien een hogere kans op miskramen dan koppels die zonder barriere seks hadden. Kijk, dat lijkt mij nu al aannemelijker.

Er bestaan twee grote opvattingen over wetenschap. De eerste zegt dat de wetenschap een op zichzelf staande realiteit kan en zal weergeven. De tweede opvatting beweert dat objectiviteit in principe onmogelijk is: Zelfs al doet een wetenschapper nog zo zijn best om objectief en onbevooroordeeld te zijn, zijn versie van de werkelijkheid zal altijd gekleurd zijn door zijn eigen wensen en opvattingen. Ik vrees dat in het geval van Draulans’ opvatting over fellatio met slikken we ons toch eerder in geval twee bevinden. Ik hoop voor Inge Becks dat zij niet al te misselijk is geweest tijdens haar eerste trimester.

Lieve Jutta,

Mijn lief en ik hebben een technisch probleem ondervonden tijdens een rondje sex op de keukentafel.
Onze keukentafel blijkt te hoog en te hard te zijn,want mijn lief heeft er gekneusde tenen aan overgehouden en ik een gekneusd staartbeentje.
Hoe kunnen we dit probleem oplossen?
Moeten we er een stoel bijnemen? Of een opstapje gebruiken?
Mischien een kussen voor mij gebruiken?
Maar zou dat dan geen afbreuk doen aan de spontaniteit van het hele gebeuren?

Hopend op wat goede raad (uit ervaring?)verblijf ik met vriendelijk groeten,
C.

Beste C, Zowel voor de tenen als voor het staartbeentje kan ik u arnicazalf dan wel spray aanbevelen. Let wel, als er sprake is van een open wonde beter calendula gebruiken. Steeds tot uw dienst, in alle vertrouwen en zeer discreet. Lieve Jutta

Ik wil deze PMS-week afsluiten met een duidelijke boodschap aan onze mannelijke lezers. We hebben jullie een inkijk gegeven in het wonder van de vrouwelijke constitutie, maar denk nu vooral niet dat je er alles van weet.

Laat mij een koe een koe noemen: we zijn wandelende cyclussen, zo heet als een konijn als ’t ei op springen staat, ronduit moordzuchtig als het een stille dood gestorven is. Maar laat één ding duidelijk zijn: onze cyclus is van ons. Ook al zie je van kilometers ver aan de blos op onze wangen dat het dag 14 is. Zwijg erover. Profiteer ervan als je wil (en als je slim bent), maar zwijg erover. Zie je de krankzinnige blik opkomen rond dag 21, kijk dan geregeld over je schouder, maar hou je mond. PMS is onze persoonlijke maandelijkse shit, en we hoeven daar geen commentaar op. Ook geen meelevende. En o, hoor ik u daar voorzichtig opperen dat jullie mannen er ook wel last van hebben, van onze PMS. Last? LAST? Je weet niet wat je zegt, man. Als ’t niet bevalt, zoek dan een partner zonder cyclus. Een man bijvoorbeeld. Eens zien of dat bevalt.

(geschreven op dag 21, het had dus nog erger gekund)

Pee Em eS!
Pee Em eS!

Bij ‘t horen van alleen het woord
krijg ik buikpijn ongehoord
koppijn plant zich danig voort
het kreng in mij geraakt geheid ontspoord.

PMS
PMS
‘t Bestaat alleen om uw leven te verpesten.
‘t Overkomt zowel de lompen als de besten.
Zogezegd om u regelmatig te testen.
maar ‘t resultaat slaat u buiten westen.

PMS
PMS
Noem mij getraumatiseerd ouderwets.
De boom in met al dat gezwets.
‘t Maakt heelder generaties flets.
Dat verdient een djoef, een klop, een pets.

PMS
PMS
Weg ermee! Weg ermee! Weg ermee!
Wat zegt u?
O? Heet dat tegenwoordig Cee eL Bee ?

Beste Huisvrouw,

Verschrikt en ontdaan dacht ik alras aan U bij het lezen van Plinius (Romeins Militair, Magistraat, Schrijver,77 n. C.) zijn Naturalis historia: “De vloeiende vrouw, bederft oogsten, verwoest akkers, doodt het zaad, doet de vruchten vallen, doodt bijen; als zij wijn aanraakt wordt die azijn, de melk verzuurt……..>.

Ach ach ach toch.

Op mijn werk wordt ziek zijn, stress, ouderschapstoestanden, migraine, gebroken voeten ed eigenlijk niet gedaan. Je bent een beetje flauw als je belt dat je een ietsiepietsie later zal zijn want dat je net de binnenkant van de auto hebt ondergekotst. Je bent ook een beetje overbezorgd als je hebt beslist om je van koorts ijlende kind thuis te houden. Onnodig te zeggen dat er veel penissen rondlopen, daar bij ons.

Fin, op een blauwe maandag, op een vergadering vol penissen, tijdens een vurige, hoogoplopende discussie, verlies ik voor de zoveelste keer mijn geduld, sla op tafel, bulder:”En nu is het genoeg, het is zo en zo en zo!”. Eén der penissen doet zijn mond open maar “EN SPREEK MIJ NIET TEGEN WANT IK HEB PMS!”. Stilte, algeheel. De penissen kijken me met open mond aan.

“Eh Eef, wat bedoelt ge feilijk?”. “PMS,” blaf ik, “premenstrueel syndroom”. “Ah,” ze kijken elkaar aan, knikken, “jaja” en “Goh amai” en “hebt ge dan uw eh maanddinges nú of moeten die nog komen.?”“IK WÉÉT NIET WANNEER ZE KOMEN MAAR BINNENKORT IN IEDER GEVAL.” Een monkellach verschijnt op de gezichten van verscheidene penissen.

En ik stamp het lokaal uit. En hoor achter mijn rug meerdere bulderlachen opstijgen, daar in het vergaderlokaal. En wanneer ik even later terugkom van het WC vragen ze geïnteresseerd: “En, zijn z’er al?”. En de volgende dagen, als ik van en naar het kleinste huiske loop gnuift er altijd wel een penis: “Gaat ge nekeer checken?” of “Vergeet uw gerief niet hè, voor het geval dat “ of “en, zijn w’er al vanaf, van uwe PMS?” of “Roept maar als ze er zijn, dan kunnen we weer vergaderen.”

O hahahahahaha en roloog en hahahaha. Wacht maar tot ze in de midlifecrisis zitten. WACHT MAAR!

P-eriodiek
M-ogelijk veel
S-tress?

P-esthumeur
M-oeien met alles en nog wat
S-temmingswisselingen?

P-laatselijk
M-ega
S-teen-en been geklaag?

P-lease
M-o vent toch
S-naptetnie-uitspraken?

P-ardon
M-ensen
S-erieus hé.

PMS = aanstellerij

(bijt eens op uw tanden zeg).

De laatste tijd is mij een merkwaardig fenomeen opgevallen. Vrouwen hebben terug PMS! Ik verklaar mij nader : toen ik het Rijk der Vrouw betrad, was het absoluut not done om flauw te doen over je menstruatie, laat staan om al een week op voorhand moordlustig, zeurderig, huilerig of zielig te zijn.

Toen ik bij mijn allereerste keer ongesteld tegen mijn moeder kloeg over buikpijn en hoe ik niet 5 straten verder voor haar naar de winkel wou gaan in mijn deplorabele toestand, zei ze me dat dat echt geen excuus was en dat het leven gewoon doorging.

Want vrouwen waren chirurg, piloot en/of moeder en het zou maar gek zijn moesten ze een paar weken per maand niet toerekeningsvatbaar of handelsbekwaam worden geacht. Weg met die nonsens en rep u naar de winkel!

We zijn ondertussen 28 jaar verder en al die jaren heb ik getracht mij in te houden. Ik zeg wel getracht, want wat mijn moeder ook mocht beweren, natuurlijk was ik al een week op voorhand moordlustig, zeurderig, huilerig en zielig. En wilde ik de vier dagen die daar op volgden maar al te graag degene die in de supermarkt in mijn weg stond een pijnlijke dood laten sterven, en dan nog eens met mijn winkelkar over het bloederige lijk rijden, onderwijl waanzinnig lachend.
Zowat élke emotionele uitbarsting of onredelijk gedrag van mijnentwege situeert zich net voor of tijdens de tijd van de maand.

Wat lees en hoor ik tegenwoordig echter constant? ‘LOTMAAGERUST want ik heb PMS.’ , ‘Ik ga een rotopmerking maken, neem het mij niet kwalijk want ik ben ongesteld.’ , ‘ Ik ga deze week iemand vermooooooorden en het is een wonder dat het nog niet gebeurd is want ik heb PMS.’, ‘Ik ben daarnet op mijn werk in tranen uitgebarsten en heb mijn baas een klootzak genoemd, maar ik kan er niet aan doen want ik heb PMS’. Vrouwen zetten het zelfs in hun onderschrift op forums en het zou mij niet verbazen, moesten ze er ook nog hun zakelijke mails mee ondertekenen.

Jawel dames, het is terug in om uit te pakken met het feit dat wij vrouwen toch wel speelbal van onze hormonen zijn, nadat jarenlang de man die ook maar durfde fluisteren : ‘Is het weer die tijd van de maand?’ nog net niet gelyncht werd door zijn wederhelft, die achteraf tegen haar vriendinnen aan de telefoon krijste :’Hoe WAAGT hij het om mijn volledig terechte woedeuitbarsting af te doen als PMS, de vorte VENT, de SEKSIST!’. Waarop de vriendinnen meelevend Tssssss-den.

Misschien moeten we dus toch maar pre-op informeren bij onze chirurge of ze wel compos mentis is, ofdat ze, geregeerd door Queen Oestrogeen en Prinses Progesteron, eventueel wel in staat zou kunnen zijn net iets fanatieker in ons bewusteloze lijf te kerven dan strikt noodzakelijk.

En is het wel een goed idee om mee te vliegen wanneer uw pilote mogelijkerwijs het vliegtuig in de Noordzee laat storten omdat de co-piloot opmerkt dat haar uniform precies een beetje strak zit?

Of misschien moesten we met zijn allen terug naar de goede oude tijd. Waarin vrouwen even capabel als mannen werden geacht, de hele maand lang in plaats van slechts 2,5 weken. Dat slechts de vrouwen daar toen zo over dachten, is een detail dat we onder het tapijt schuiven, want eigenlijk, eigenlijk hadden de mannen altijd al gelijk. Het was weer die tijd van de maand.