Toen ik de mysterieuze uitnodiging voor de Jutblogt-teambuilding-activiteit (Scrabble, anyone?) ontving, ontstond natuurlijk meteen de wens om daar voor wat inspiratie te zorgen.

Ik sommeerde de gynaecoloog dus onmiddellijk om maar wat voort te maken met die hele IVF-procedure. Al die voorafgaande testen en behandelingen moest hij deze keer maar overslaan, anders kwam het nooit op tijd in orde!
En zo ging het in ijltempo door die hele procedure van follikelrijping, pick-up, bevruchting, terugplaatsing, innesteling en celdeling. Alles in de optiek om de deadline, die met rasse schreden naderde, te halen!

De dokter, mijn lichaam en de bijdrage van mijn echtgenoot deden hun uiterste best om tot een positief resultaat te komen. Vermits NIETS een stukje aan Jutblogt.be in de weg mag staan, verliep alles zoals het hoort.
Of toch bijna, want in plaats van bij aankomst direct het Geheim te onthullen, bleek niet helemaal duidelijk of de afspraak nu 19u, dan wel 20u was? Het gezelschap was dus lang niet compleet.
De sfeer zat er wel al goed in, met in mijn buurt een Leave Dame, een Energierijke Muppet, een Slanke Internetdatester, een nog slankere Danseres met een Geweldige Fantasie en een Piepjong Paasei.
Al was het soms wat moeilijk het gesprek te volgen door een Low Profile Iemand.

Toen rond 20u45 eindelijk iedereen aan tafel zat, begon Mam’zel aan haar eerste poging tot inspirerende toespraak, tot een buikdansende nimf (neen, geen zapnimf) zich er tussendoor wurmde.

Toespreken werd onmogelijk, dus gooide deze helft van het quasi-dronken tweetal zich maar op het voorgerecht. Ze is een vrouw van vele talenten…

Maar uiteindelijk kreeg ze toch opnieuw het woord en kon ze, op het einde van motiverende rede, het grote Geheim onthullen, dat ik haar voordien had ingefluisterd. Vermits de jutblogt-lezer een uiterst intelligent wezen is, heeft u waarschijnlijk al lang begrepen dat ik dus eindelijk zwanger ben. En hoef ik echt erbij te vertellen dat ik u dit onthul vanop een roze wolk?
Applaus en felicitaties waren mijn deel, de hoogrode blos op mijn wangen maakte dan ook voor alle andere aanwezigen in het restaurant duidelijk wie ‘Kwebbel’ dan wel mocht zijn!

Het is evident dat dit prille geluk (en de motiverende speech van Mam’zel) nog voor wat blogstukjes zal zorgen, maar voorlopig laat ik het hierbij. Ik moet namelijk nog even bekomen van de Low Profile van Zapnimf en de Kazachstaanse Adel!

Omdat vieren “faan” is en omdat de Jutblogt.be alweer even bestaat was het taad veur een evaluwaase bij waan en een maaltaad.

Dus trokken we met zijn allen naar Antwààrpen.

En, wat hebben waa geleerd?
- Als er onderweg “nen bak” (lees Def) ondersteboven ligt dan is de overeenkomst met bestaande personen met dergelijke bak louter toevallig.

- het begrip “der is genoeg parkeerplaats in de buurt” kan je vertalen in “er is genoeg parkeerplaats in hiejel Antwààrpen maar niet in die buurt”.

- Als je bij de combinatie Huisvrouw en Zapnimf aan tafel zit zijn oordopjes geen overbodige luxe.
Een halve kilo voor elk oor alstublieft (of eten op hun bord leggen, dat helpt ook).
(low profile noemde ZN zichzelf in haar relaas, mwoehahaha ende ahum).

- Eigenlijk had ik nog straffe stoten verwacht van “de redàkse” zoals daar zijn:
* Een lesbo-vertoning
*een stripact (neen, de buikdanseres was niet goed genoeg),
* het door de redàkse ten berde brengen (in een karaokebar) van de wraakgodinnen
Maar deze bovenstaande dingen kunnen we uiteraard ook gewoon verzinnen ter plezier van de lezer en in de komende weken ergens in een verhaaltje gieten, nietwaar?

- U zag er trouwens allemaal voortreffelijk uit dames, effenaf!

Natuurlijk soigneren wij onze bloggers, en dus was er een etentje, met veeeeel lawaai en heerlijke spijzen.
Het gekakel was niet te evenaren, ik was blij dat ik niet net een intiem dineetje gepland had in hetzelfde restaurant, en de mensen die dat wel gedaan hadden vervloeken ons waarschijnlijk nu nog.
Er was een Nimf en een Huisvrouw, mocht u deze twee ooit uitnodigen, en u wil zelf ook nog iets vertellen, zet ze dan ieder aan een andere kant van de tafel, of van de kamer, of misschien voor alle veiligheid van het huis.
Er waren mensen uit Gent, en uit Leuven, en één iemand was zelfs helemaal speciaal uit Zwitserland komen vliegen.(en wie denkt er aan het milieu, he? he?)
Er werden geheimen verteld, en geroddeld, gespeeched en gegild, gerookt en gedronken.
We leerden dat schimmels zowel dierlijk als plantaardig kunnen zijn. Dus dankzij uw candida bent u nooit meer alleen!
Er waren tulle rokken, hoge hakken en blote dijen met kiekenvlees.

En er werd hoogstwaarschijnlijk, mag ik hopen, tonnen inspiratie opgedaan om veelvuldig te schrijven.

Soit, het was een geslaagd treffen, en voor ieders informatie, ik eet helemaal niet veel, de rest eet weinig!

Ik had de Nimf aangemaand om op tijd te zijn, want ik weet dat haar dat zelden lukt, dus een beetje tijdsdruk leek mij aangewezen. Wonder o wonder had ze voor een keertje eens geluisterd en zat al heel allenig aan de voor vijftien personen gedekte tafel toen ik toekwam met Elza en Mamzel, een beetje overtijd omdat die twee in de file zaten. Niet mijn schuld dus, zelfs niet toen ik een sms kreeg van de Nimf met ’stekketmoroepeenaander’. En nog veel minder mijn schuld omdat we op weg van de parkeerplaats naar het restaurant om de vijf passen moesten stoppen om Mamzel toe te laten haar kledingstukken op te hijsen.

Low profile, zegt ze, onze nieuwkomer Zapnimf. Als dat haar low profile is, dan wil ik haar high profile liever niet meemaken. De grondvesten van de Fezkelder en aangrenzende rookkelder, waar we wel heel veel tijd hebben doorgebracht, daverden. Net zoals onze glazen op het daarna gefrequenteerde terras. Ik, damesachtig en daarenboven van Kazachstaanse adel, heb ongetwijfeld meermaals de wenkbrauwen gefronst, alvorens weer over te gaan tot de orde van de dag, zijnde trachten Mrs. Low Profile te overstemmen. Waarin ik uiteraard jammerlijk mislukte.

Moest u het niet geraden hebben, de twee iemanden die al van voor het aperitief dronken leken waren Mamzel en ikzelf. Een lot waar wij ons al jaren in berusten. Men is levendig of men is het niet en het is niet onze schuld dat de goegemeente ons telkens weer verdenkt van dronkenschap. Het zou een mens er begot toe drijven om al van 9 uur des ochtends aan het aperitief te gaan, want verschil maakt ons promillegehalte blijkbaar toch niet.

Elza hield minutieus de ontsnappingspogingen van mijn decolleté in het oog, zodat ik de avond zedig ben doorgekomen en oooh wat een zaligheid is de rookkelderruimte van de Fez. Volgende keer laten we gewoon ons eten daar serveren.

Er was zeer goed nieuws van een medeblogster, van het Pril Begin en PiepKleine Sokjes Soort, maar dat mag ze zelf vertellen.

Jutblogt heeft groepgebouwd dus. Niet met diepzeeduiken, bungeejumpen of raften, maar zoals het ons betaamt met een schranspartij, veel decibels en veel te weinig slaap achteraf.

De Noorderlaan.

Inspiratie voor Admiral Freebee, flitsgevaarlijk voor vriendinnen en andere zotten en eergisteren praktisch leeg.

Ik weet dat. Want op een sporadische eergisteren maakte ik er gebruik van.  Mijzelf, aangekleed met rijdende auto, werd in de binnenstad van Antwerpen verwacht. Maar tot het zover was, bereed ik dus een verlaten Noorderlaan. Tien minuten later kwam ik erachter hoe dat zo kwam. Iedereen uit het noorden was mij al voorgegaan naar ‘t stad en hinderde mij als een aaneengekoekte haaivinnensoep bij het zoeken van een parkeerplaats. Vier keer, ik herhaal, VIER keer, heb ik het licht groen, oranje, rood zien pingen. Vanop de eerste rij, geen gat te dichten wegens geen gat te dichten en achter mij een resem groempfhige chauffeurs die in morse toeterden dat ik een slome lellebel ben. Alsof ik me daardoor van de wijs laat brengen, jandoedels!

Ik ben dermate standvastig dat ik dit vertelsel terug naar de Noorderlaan beep. Naar een maagdelijke Noorderlaan zelfs. En wat doet een mens op een viervaksbaan zonder verkeer? Juist, rechts bollen. Laat daar nu toevallig rechts midden op een kruispunt een wegdekboebel van formaat huishouden. Een gigantische uitstulping die, mocht ik mijn persoonlijkheid willen opfleuren met wat plaatstalen tuning naar onder, ik geen spatbordjes meer gehad zou hebben. Zo’n berg macadam bedoel ik. Een gesofisticeerde mevrouw als ikzelf zou voor minder automatisch links gaan rijden. Mijn credo sinds jaar en dag : Noorderlaan overleven, links begeven!   Deze slogan telt eveneens om u te hoeden voor de rechterzijde van de brug wat verderop. Indien u die zou willen utiliseren… hij is namelijk afgebroken.

Noem het vergetelheid, stupiditeit of voor mijn part selachofobie, gisteren reed ik uiterst rechts.

“Oooh nee! De buuuult!” dacht ik nog net te laat.

Enweetjewat? Ais afgeschroapt! Foetsie!

Of hoe onvoorzien empirisch onderzoek zijn nut bewijst.

Deze habiele inleiding – gratis – om u mede te delen dat zestien jutblogtbaarmoeders hedonistisch tekeer zouden gaan in de Fez in de Kloosterstraat. Om tien voor zeven.

“Zapnimf, kom voor ene keer eens op tijd hè. ‘t Is om zeven uur, maar iedereen gaat daar al zijn om tien voor zeven.”

Ra ra ra. Wie zat daar omstreeks tien over zeven eenzaam en ongelukkiglijk alleen van haar kir royal te nippen aan een uitgestrekte lege tafel? Met honger!

U mag vogelpikken op de profielen :

Iemands borsten besloten een eigen leven te gaan leiden buiten de beslotenheid van het kledingstuk(je).

Iemand en iemand leken dronken, maar deze zinsbegoocheling bestaat slechts in de waan van de waarnemer, volgens diezelfde iemand en iemand.

Iemand pronoceerde een zeer verzorgde speech. Jammer dat de buikdanseres net voorbij kwam gewiebeld op de maxisingel van de plaatselijke Marokkaanse Luc Steeno. Iemand herstartte daarna opnieuw haar uiterst doordachte doch ook vingeropstekende woorden. Het deel ervan dat verstaanbaar was, mag je gerust hilarisch noemen.

Iemand kwam met rugzak aandraven.

Iemand was grappig en zij misbruikte die gave om sigaretten van ons af te luizen.

Iemand leek dood. Naast het kieken en het lam dan.

Iemand onbekend zat naast ons. Ocharme. Ze hebben toch een kaartje met dit webstekadres mee.

Iemand was snipverkouden zonder stem. Handig.

Iemand werd geconfronteerd met een bloedeigen student en moest daarvan bekomen.

Iemand droeg een geheim met zich mee. (Is dat eigenlijk een geheim dames?)

Iemand had blonde krullen en was te knap, iemand anders droeg een hippe bril en was ook te knap. (Pffft.)

Enkele iemands zaten te ver van me vandaan om er iets zinnigs over te kunnen ‘iemanden’. Excuses. (Maar ik vertrouw erop dat andere iemanden mijn hiaten zullen opvullen met hun eigen perceptie van de avond. Toch?)

Ikzelf, nieuwkomer in het gezelschap, hield de hele avond low profile aan en observeerde minutieus. Zoisdat. Het lot van nieuwelingen.

Ooit houdt zo’n feestje ook op natuurlijk.

De Noorderlaan gleed onder mij door in de andere richting. Ik glimlachte beaat naar de afgezaagde uitpuiling aan de overkant.

‘t Is te zeggen. Mocht ik eraan gedacht hebben, maar mijn gedachten tierden elders. Mijn hoofd zat nog vol jutblogtmadammen.

Behalve de Huisvrouw, want die heeft zich weer schaamtelijk aangesteld. Kazachstaanse adel! Tsssss.

Volgende keer eraan denken een hamer mee te brengen. En een toespeld om haar cup b in toom te houden.

De herfst, ach, vallende blaadjes

Wandelen op modd’rige paadjes

Noten rapen in het bos

Kastanjes vinden op het mos

Maar ook Spinnen in grote getalen

Ze kruipen, ze sluipen zonder te dralen

Ze komen uw warme huisjes opzoeken

Ze zitten daar stil en verstopt in de hoeken

Misschien zelfs in uw bedstee

Ze wachten daar braaf, ze wachten gedwee

Ze zijn heel dik, met harige poten

Ze hangen op ooghoogten en in dakgoten

En als j’er één plat slaat, kijk goed om je heen

Want een herfstspin komt nooit alleen.

Het moest er eens van komen, na weken met een pijnlijke krakende knie, moets ik toch eens een dokter opzoeken. Waarom ik het alsmaar uitstelde ? Tja, begin maar eens in het Frans over krakende gewrichten te praten !

Hoe begin ik daar nu aan ? OK, gouden gids, pages d’or de Suisse. Hmm, pages jaunes blijkbaar. Gevonden. Médecin, OK, 100-den dus, dichtstbij, bon, deze zal het worden.

Als bij wonder blijkt de mens Nederlands te praten, een Belg dus, die gestudeerd heeft in Leuven. Allé zeg, wat een toeval, en blablablabla en hoe bevalt het je in Zwitserland en heb je kinderen en wat heb je gestudeerd en nog wat blablabla. Foto’s nemen, terug naar de dokter en nog wat geblablabla. Pillekes gekregen en vriendelijk vaarwel en tot ziens en dan naar het onthaal om te gaan betalen.

Aangezien ik geen Zwitserse verzekering heb, moet ik cash betalen. Ik krijg een ellenlange factuur onder mijn neus geschoven, die ik pas in de auto goed bestudeer. Blijkbaar betaal je de consultatie hier per 5 minuten, en ook een verschillend tarief voor de eerste, laatste en middenste minuten (naargelang het werk van meneer den doktoor, luisteren naar patiëntengezaag, onderzoeken of een briefje schrijven).

Meneer de vriendelijk Nederlands sprekend arts was dus niet gewoon vriendelijk, it was all for the money !

Naieve trien die ik ben …

‘Nee, Jos, ik denk er niet aan.’
Angèle was furieus, wat dacht hij wel, de kloefkapper, de neuroot, de labbekak, zomaar, zonder voorafgaand overleg, zonder ook maar één moment stil te staan bij haar gevoelens, bij haar eigen private space, haar luchtbel, nee, gewoon een beslissing nemen, achter haar rug om, waar zaten zijn gedachten, had hij wel gedachten, buiten die paar primitieve oergedachten zoals ’seks’ ‘eten’ ‘voetbal’.

Jos keek hulpeloos om zich heen, niemand zou hem helpen, het was hij tegen Angèle, Jos tegen de kolos.
Zijn lippen krulden lichtjes opwaarts bij dit binnenpretje, maar Angèle zag alles.
‘Jos!’ krijste ze ‘Gij zit mij zowat een beetje uit te lachen, gij onbetrouwbaar sujet, Neanderthaler, digibeet.’
Ze liep rood aan, woedend priemde ze haar vinger tegen zijn borstkas.

‘Voor de laatste keer, NEE , en zeker niet als je er zo’n smoelwerk bij trekt, ge kunt op uwe kop gaan staan, NEENEENEE.’

‘Ze lijkt Milquet wel’, dacht Jos.

Hij zuchtte en ging langzaam door de knieën, Angèle verbleekte, ‘oooooooo’, kreunde ze zachtjes, nee, Jos, niet doen, niet weer.’
Jos steunde eerst nog op zijn handen, het vasttapijt prikte aan zijn kalende schedel, hij ademde uit, en strekte langzaam zijn benen in de lucht.
Hij voelde hoe het bloed naar zijn hoofd stroomde.

‘Ge gaat, ontploffen, Jos, doe het nu niet’ kreunde zijn eega.

Jos werd roder, en roder en roder…

‘Stop Jos, stopt ermee, wat gaan de buren denken.’

Roder en roder en roder…

‘Oké, ‘t is goed, Ge krijgt u goesting.’

Jos zette zijn voeten terug op de grond en liep duizelig naar de keuken.

U bevond zich gisteren op café in mijn blikveld. Tot zover okee, dat mag u. Mag ík me dan even de vrijheid permitteren om u op één en ander te wijzen?

Kijk, dat u elkander gaarne ziet, dat kan ik alleen maar fijn vinden. Leve de liefde en let love rule en all you need is love enzo. Dat u dat ook aan de wereld laat zien is op zich ook aandoenlijk. Dat u elkander kust midden in een café vind ik prima, we zijn niet preuts.

Maar vindt u het effectief nodig dat er ook een goed zicht op uw tongen, speeksel en huig geboden wordt? Is het ook nodig om duidelijk de borsten- ze zouden de potloodtest niet doorstaan trouwens- en de grootte van uw tepelhoven te laten zien? (2 euro-stuk, minimaal) Denkt u werkelijk dat wij, de doordeweekse cafébezoekers, ervan genieten een duidelijke zwelling in de mannelijke broek te ontwaren?

Doet u ons een plezier. Zie elkander gaarne, houd het handje vast zo u wil, maar huur een motel ofzo. En als u zich écht niet kan houden vraag dan in godsnaam de sleutel van mijn auto. Verlaten parkings genoeg me dunkt.

Het is natuurlijk zeer fout om te beweren dat er met bepaalde bevolkingsgroepen iets niet in de haak is. U zal mij dan ook niet makkelijk op zo’n politiek foute uitspraak kunnen betrappen.

Ik maak echter graag een uitzondering voor vrachtwagenchauffeurs. Meer nog, die gedachte wil ik het liefst van al uitkrijsen. Bij deze : WAT IS ER MIS MET JULLIE, STELLETJE EIKELS?

Waarom kunnen jullie geen afstand houden, noch van elkaar, noch van de door jullie zo minachtend betitelde ‘luxevoituren’, waar u alles wat niet minimaal 6 wielen heeft, mee bedoelt ?

Hoe is het mogelijk dat als u met uw vette reet op een hoogte zit, zo ongeveer gelijk aan de eerste verdieping van een flatgebouw, u niet ziet dat er een file voor u is, zelfs niet als alle brave burgers reeds hun vier pinkers aangestoken hebben om u daar voor te verwittigen? JA U DAAR!

Wel ik zal u direct vertellen waarom : omdat u ofwel aan het telefoneren bent, de krant leest en dan nog liefst met een of meerdere voeten op uw dashboard, want de cruise controle doet toch al het werk, of omdat u in het decolleté, dan wel naar de billen van de bestuurster van de auto naast u aan het gluren bent. DAAROM! En kom mij niet te zeggen dat het niet waar is want bovenvermelde voorbeelden zijn niet hier ter plaatse aan mijn verbeelding ontsproten.

U bent aan het werk, beste heren, gedraag u dan ook zo. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat geen enkele aan zijn bureau geketende loonslaaf tijdens de werkuren wel eens durft te internetten, telefoneren of naar de tentoongestelde rijkdommen van een collega placht te loeren, maar zij veroorzaken daarmee geen dodelijke ongevallen. Zelfs al vallen ze in slaap voor hun scherm, daar doen ze geen vlieg kwaad mee, ze worden hoogstens ontslagen.

De arbeider aan de plooibank die zijn gedachten laat verwijlen bij de laatste editie van Playboy, plooit hoogstens zijn eigen vingers af, hij doodt geen mannen, vrouwen en kinderen tijdterwijl.
En dat doen jullie wél.

Oververmoeid door tijdsdruk van de baas? Kale banden door een gierige werkgever? Fout geladen en daardoor aan het slippen? Ga allen staken en eis betere arbeidsvoorwaarden.

Maar stop vooral met het gluren naar alles wat niet verkeersgerelateerd is. En Neeeeee, dat decolleté in de wagen naast u heeft ook niks te maken met de weg. En de weg is alles waar u mee moet bezig zijn. Als u dat niet kunt, is er voor u ongetwijfeld nog een fijne carrière als pooier, telefonist of redacteur bij een krant weggelegd. Aan u de keuze, want wij kunnen niet kiezen, wij zijn gewoon onderweg naar man, vrouw, kinders of werk en willen daar liefst veilig aankomen. En niet eindigen als een onherkenbare vleesbrij, geplet tussen twee wegmastodonten . Oh en nu ik toch bezig ben : die spiegels, die dienen ergens voor. Het volstaat niet om te pinken en dan een miliseconde later van wegvak te veranderen. Ook niet als uw vehikel tien ton weegt. Of eerder : dan zéker niet.

Uw imago lijdt immers ernstig schade op deze manier. Nog even en u durft op café uw beroep niet meer te bekennen, uit vrees in elkaar getrimd te worden. En dat zou u toch niet willen? Vooral niet omdat sommige Jutdames een hobby maken van beroepen raden. U weze gewaarschuwd! DJOEF!