Eindelijk rij ik nu rond met een Zwitserse nummerplaat. Want hier rondrijden met een Belgische nummerplaat maakte me soms wel wat nerveus. Ik zag ze gewoon denken en foeteren op ‘die stomme buitenlanders die niet weten hoe ze hier moeten rijden. Want ja, ik was op een parking eens een weg ingedraaid die ik niet mocht indraaien. Een parking, u hoort het goed. Maar voor de gemiddelde Zwitser maakt dat niets uit, die rijdt je dus gewoon klem, al foeterend tegen zijn vrouw, zodat je niet anders kan dan achteruit rijden en de juiste straat van het parkeerterrein inrijden.

En dan de verkeerslichten. Die gaan niet van rood-groen-oranje-rood maar van rood-oranje-groen-oranje-rood. En niet vertrekken als het oranje voor het groen is, is misschien gepermitteerd voor een Zwitser, maar met een buitenlandse nummerplaat krijg je algauw een toeterconcert.

Maar nu zien ze dus niet meer dat ik eigenlijk een buitenlander ben! Haha, ik voel me bijna Superman in de auto. Ik haal onze bezoekers op van de luchthaven en ben vol lof over het rijden met onze nieuwe nummerplaat, en dat het nu gedaan is met mij te viseren, want ja, ik vind dat ze buitenlandse chauffeurs viseren en LAP DAAR HEBT GE ZE WEER, DIE ONNOZELE FRANSOZEN DIE EFKES DE GRENS OVER STEKEN EN KOMEN SLABAKKEN VOOR MIJNE NEUS EN NIET EENS WETEN DAT ER HIER ORANJE KOMT VOOR HET GROEN … en oh, kijk eens naar rechts, wat een prachtig zicht heb je toch van hier op de Alpen en … ineens hoor ik gebulder van op de achterbank. Tja, alweer een beetje ingeburgerd zeker !

Het was teveel, hij kon het niet langer aan.
Trillend zat Norbert in zijn zetel.
De klok tikte genadeloos verder.
Weer een minuut voorbij, en dan weer en nog eens en nog en nog

Norbert verborg zijn hoofd in zijn handen en snikte.

Waarom had hij het gedaan, spijt komt na de zonde, en van spelen komt kwelen, en hadikhetnigezegd, maar dat waren vijgen na Pasen.
Nu moest er iets gebeuren.
Bevend stond hij recht uit zijn zetel, liep naar de deur, zijn hand bleef boven de klink hangen, hij twijfelde, vaag hoorde hij het geroezemoes van de mensen in de kamer ernaast.
Hij kuchte, en sprak zichzelf moed in.

Komaan, Norbert, er is nog nooit een Norbert geweest die twijfelde, nog nooit, hij moest een plan bedenken, ze wachten op hem, ze waren naakt, want kleren waren ballast had hij gezegd,

Hij hoorde de klankschaal, en driehonderdvijfendertig monden zongen ‘NHOOOOOOORRRRRRRRBEEEEEEIIIIIIRRRRRRRRRRR’
Hij glimlachtte door zijn tranen heen, ze deden dat goed, zijn volgelingen.

En toen wist hij het. Snel trok hij zijn oranje jurk uit, smeerde de mascara uit over zijn gezicht, haalde de rookmachine uit de kast en de rotjes die hij vorig jaar met Nieuwjaar had gekocht.
Hij haalde zijn haar door elkaar, ademde diep in, zette de rookmachine aan, liet de rotjes knallen, en na drie minuten vierenvijftig seconden, deed hij de deur open en riep:

‘Wij hebben het overleefd, de wereld is vergaan, maar uw Norbert staat er nog steeds’

Zijn volgelingen waren echter verdwenen, gevlucht bij het eerste sliertje rook, en huilend zonk Norbert op zijn knieën in de lege vergaderzaal.

In een ver ver verleden was ik grote fan van internetseks. Nu nog steeds maar dan meer out in the open. Toén was het geheim en gewaagd en verboden. En zo gebeurde het dat ik stiekem ’s avonds en ’s nachts, wanneer het lief in kwestie nachtwerk deed, uren en uren versleet achter de computer. Op zoek naar… tja, op zoek naar wat eigenlijk?

Maar mijn inzet bracht op, beste lezer. Ik had prijs: een goddelijke man van 32 beloofde mij de hemel op aarde en kinderen en rijkdom en veel liefde. Nog voor ik het doorhad was ik sta-pel, zeg wel sta-pel verliefd op deze prins. Het kostte mij dan geheel geen moeite om het lief in kwestie, na een relatie van 3 jaar, aan de deur te zetten, vervolgens achter de computer te kruipen en te melden aan de prins dat ik geheel de zijne was.

Oh horror, bleek de man in kwestie geen 32 te zijn maar wel 52, weduwnaar en vader van twee kinderen van mijn leeftijd. Maar deze deerne draaide haar hand er niet voor om en maakte zonder dralen een afspraak. Oh nog grotere horror, hij zou mij oppikken aan het Texaco station bij mij in de buurt. Het moment dat hij uit zijn auto stapte, BMW jawel, zal ik nooit vergeten. Een walgelijke vent was het: klein, grijs, mager, slecht gekleed, saai en mottige tanden. Ik dàcht er nog niet aan om mijn weekendzak in zijn auto te keilen en ermee te gaan eten. Geen sprake van dat ik met deze man seks zou hebben, de gedachte alleen al.

Later op de avond zat ik tegenover hem in een poepsjiek restaurant, brabbelend in het Engels over belachelijke dingen. Wetende dat ik binnen een uur met hem naar huis zou moeten. Ik vond het wel spannend, jawel maar het knaagde diep van binnen. De seks bleek achteraf een waste of time te zijn. Hij bedoelde het wel goed hoor maar ik geloof dat hij uit-gekomen was ofzoiets. Ik dank er nog elke dag de hemel voor dat hij een potentieprobleem had.

We hebben elkaar zes weken gekend. Gelukkig dook er een Adonis op van jongere leeftijd die leek op Keanu Reeves en die ik zonder pardon gebruikte als excuus om van de oude-man-die-jonge-vrouwen-verzamelde af te geraken. Hij maalde er niet om, zei hij, een Russische dame van 19 had al mijn plaats ingenomen…

Liedje
Als je huis weer een puinhoop is,
en de vloer lijkt vort
Het terras ruikt naar kattenpis
de keuken is een stort
Als de strijk uit de manden puilt
Je echt liever van domicilie ruilt
Als je door de ruiten niks ziet.
Waarom komt dan die verdomde kuisvrouw niet?

Waarom komt de kuisvrouw niet?
Waarom weeral niet?
Waarom komt de kuisvrouw niet?
Waarom weeral niet?

Onlangs toen ik in’t ijle staarde,
Was er iets wat mijn blik pijnlijk trof
Niemand raadt ooit wat ik toen ontwaarde
En dan nog wel onder het stof?

Een houten laatje vol gesmolten chocola
bovenop de chauffage
Zeker nog van met pasen of iets daarna
Een onsmakelijke ravage

Refrein.

(gitaarsolo) tijdens de gitaarsolo wappert u doelloos met een stofvod, verplaats u hoopjes rommel van links naar rechts, grijpt u wanhopig naar uw voorhoofd en schenkt u een porto uit.

Je denkt : ik vond een perfect exemplaar,
Ze viel toch niet flauw die eerste keer
Bij ‘t aanschouwen van deze bazaar
En de rom’lige atmosfeer.

Helaas was het weer nihiks dan schijn
Want wat wil nu het trieste geval
Dingen worden ofwel niet echt rein
Of door de telefoon klinkt een schor geschal

En dan komt de kuisvrouw niet
Waarom weeral niet
waarom komt de kuisvrouw niet
Waarom weeral niet

Wanneer ik morgen doodga,
zeg dan niet aan mijn kinderen
hoe ik er vroeger bijliep.
Vertel niet over de epaulet,
die over de schouder klimt
of uit de BH valt,
pfff hoe ik er toen bijliep.
Vertel niet aan mijn kind,
dat ik een kuif én permanent had.
vertel het niet,
toon het zeker niet door foto’s te bekijken.
door netkousen en ontvingerde handschoenen te tonen,
vertel niet van de Madonnaplaten en de netkousen met gaten,
hoe ik er bijliep pfff.

Echt, zeg het aan geen kind.
ik zou me omdraaien in mijn graf.
ze zouden niet willen geloven
dat hun eigen moeder, jaja deze vrouw
dat diegene die hen zo liefhad
rondliep met wimpers in het blauw.

(naar: Hans Andreus – voor een dag van morgen )

als je kilo’s haarlak in je haren spoot om je kuif rechtop te houden.

Je maakte je belachelijk in de jaren 80 door een busje deodorant te verwarren met een busje haarlak en pas na tien minuten spuiten doorkreeg dat de kuif niet omhoog zou blijven.

Ik had die avond wel veel plaats toen ik naar een voordracht ging kijken …

Stiekem keken we met onze ouders naar Dallas en naar Dynastie.
Stiekem, want in de coole vriendengroep van toen was het eigenlijk not-done om toe te geven dat je naar die Amerikaanse rommel keek. Iederéén wist met wie JR het allemaal gedaan had, en met wie niet (maar dat laatste was eigenlijk niet moeilijk). En Bobby onder de douche, ja, die hadden we ook gezien. Maar erover praten deden we niet. En er uit zien als die trutten wilden we al helemaal niet.
Nee geen epauletten, geen getoupeerde pony’s voor ons. Geen haarband met bijhorende beenwarmers. Geen zonnebrillen die zo groot waren dat een sunblock voor je gezicht overbodig werd.
Wij waren geen Sue Ellen of Krystle Carrington.

Wij waren stóér.
Stoer in de jaren ’80.

Dus droegen we geen legging maar wel een smalle jeans. En die was niet gewoon smal, maar SUPERsmal. We zeurden de oren van ons moeders hoofd om toch nog die halve centimeter in te nemen. En nadat ze dat gedaan had, legden we zelf nog eens stiekem onze broek onder de naaimachine voor nog een extra centimetertje.
Gewoon aantrekken kon je die broeken niet meer. Tenzij je in een jogahouding voor gevorderden op je bed ging liggen, kreeg je die met de beste wil van de wereld niet alleen aan. Dikwijls hielpen mijn zus en ik elkaar om het laatste stukje rits toe te trekken.
En uitdoen was zo mogelijk nog moeilijker. Slangengewijs stroopte je de jeans van je benen. Elegant was het niet, maar het was de enige manier.

Wat onderaan zo smal mogelijk moest zijn, werd bovenaan ruimschoots gecompenseerd door lange gestreepte opahemden. Liefst gepikt in de kleerkast van je (groot)vader.
Of oversized sweaters in felle kleuren. En Arafatsjaals.

Als jas droegen we een soort gele regenjas in pvc met een blauwe voering. Ons bomma zei altijd dat we een jas van de straatwerkers aanhadden. Zónder reflecterende stroken, want aan veiligheid voor schoolkinderen deed men toen nog niet.

Tot slot werd onze “look” vervolledigd met een coole draagtas. Kakikleurig met een schouderriem en die met alcoholstift werd volgeklad, en volgestoken met badgekes.
“Love and peace” en zo en “Kernenergie, nee bedankt!” want stoer, dat waren we wel.

Henny Huisman, iedereen kent hem nog wel. Hij is ermee begonnen. Met de Playbackshow. Ik herinner mij nog vaag het decor van de allereerste aflevering. Kleurtjes, glittertjes, lichtjes…Wow. Wow! WOW! Gewone kinderen van gewone mensen uit gewone straten mochten ineens heel bijzondere personen nadoen! Zangers! Op televisie! En je moest niet eens kunnen zingen! Personen als Madonna en Michael Jackson en Elvis Presley en Whitney Houston en zo… Meer nog, je mocht daarvoor speciaal naar de playbackshow komen. Bij die lieve, vriendelijke Henny Huisman, die dan zei: “zo, lieve schat, ga je gang, kies maar een mooi pakje uit waarin JIJ straks als JOUW idool op dit podium gaat staan! ”

Compleet in oppertse concentratie kon ik ernaar kijken. En dromen… dat ik ooit zelf…als Madonna, of als Pia Zadora, of als Neneh Cherry, of als,… och er waren zoveel goeie zangeressen in die tijd,… in glitterpakje in de mini playbackshow van Henny Huisman zou verschijnen.

Niet lang na de eerste aflevering begonnen ze als paddenstoelen uit de grond te schieten. De plaatselijke playbackshows. Ze werden georganiseerd in groezelige parochiezalen in de meest afgelegen buurten van het Vlaamse platteland. Ook in mijn buurt dus. Ik hoorde ervan via mijn vriendinnetje Daisy. Zij ging zeker meedoen. Ze had zelfs reeds een echt La Isla Bonita kleed cadeau gekregen van haar moeder, die voor 100 procent achter haar Daisy’tje stond. Daisy deed haar showtje voor en het wàs werkelijk indrukwekkend. Een prachtig kleed was al half gewonnen, moest Daisy’s moeder gedacht hebben. Maar ik kon onmogelijk aan zo’n indrukwekkend tenue geraken, dus wat deed ik? Mijn moeders babydolletjes uit de kast halen en oefenen. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Na 2 weken was ik een exacte kopie van Kylie Minougue (ja ja, die dateert al van toen). Behalve haar figuur dan, maar dat maakte ik ruimschoots goed met mijn wulpse blik en perfect getimede gelip. Ik was er klaar voor. Helemaal. Klaar om Henny Huisman, Barry Stevens en Jaqcues d’Ancona alledrie tegelijk met complete verstomming te slaan. Klaar om de lage landen aan mijn voeten te werpen. Eerst nog eventjes de parochiezaal plat krijgen, maar dat was een makkie, en dan…

Maar… dit alles was jammer genoeg buiten 2 personen gerekend. Mijn ouders. Want zij moesten uiteraard het inschrijvingsgeld betalen. Toen ik het vroeg kreeg ik als antwoord: “Je denkt toch niet dat wij gaan betalen om je daar een beetje belachelijk te staan maken? Playbackshow zijn ordinair! Gij doet daar niet aan mee, nog in geen 100 jaar!” Voilà, en daarmee was de kous af. En ordinaire Daisy heeft natuurlijk gewonnen. Wat dacht je. Alhoewel, bij Henny is ze nooit geweest. zo goed was ze ook weer niet. De trut.

Toen de dinosaurussen net uitgestorven waren en ik niet enkel van sterrenbeeld nog maagd was.
Toen alle leuke dingen nog stiekem moesten en ik nog horoscopen las (btw, f*** horoscopen).
Zo ergens in het pre-pubertijdperk midden jaren 80.

I made it through the wilderness
Somehow I made it through
Didn’t know how lost I was
Until I found you …

Een veel te lang T-shirt, groen-wit gestreept (horizontale strepen, inderdaad).
Een T-shirt mét epauletten trouwens.
Daarover een zwarte veel te brede (denk 15 cm) rekceintuur met een mooi gekruisd vetersluitingkje vooraan (en drukknopen achteraan die af en toe opensprongen waardoor die centuur een halve meter naar voren vloog).
De veel te grote oorbellen maakten het af!

I was beat incomplete
I’d been had, I was sad and blue
But you made me feel
Yeah, you made me feel
Shiny and new

Neen, de boel terug uit.
We gingen voor de netkousen, oeps een ladder, och, who cares?
Een kort topje. Navel bloot? Pfff, why not (zolang ons moeder het maar niet zag).
Een zwart spannend rokje dat eigenlijk een topje met spagettibandjes was maar die bandjes plooide je gewoon naar binnen en de rekceintuur ging er over.
Hmmm, OK, zwarte lippenstift, gele en roze oogschaduw tot net voorbij de wenkbrauwen en ach op de jukbeenderen ook nog wat.
Zwarte nagellak had ik niet maar met zwarte “alcoolstift” en doorschijnende nagellak van de moeder komt eens mens er ook!

Like a virgin
Touched for the very first time
Like a virgin
When your heart beats
Next to mine

En dan shaken met de muziek loeihard.
Heupwiegen, borstschudden, in de knoop raken met de voeten …
Met een denkbeeldige microfoon in de handen gekneld.
Proberen om zo getrouw mogelijk de echte na te doen.
Proberen …

Gonna give you all my love, boy
My fear is fading fast
Been saving it all for you
‘Cause only love can last

De leraar Engels vragen om toch maar de tekst eens te vertalen.
Hij bekijkt de tekst en weigert.
Dan maar zo.

You’re so fine and you’re mine
Make me strong, yeah
you make me bold
Oh your love thawed out
Yeah, your love thawed out
What was scared and cold

Ik was de beste, uiteraard..

Oooh, oooh, oooh

You’re so fine and you’re mine
I’ll be yours ’till the end of time
‘Cause you made me feel
Yeah, you made me feel
I’ve nothing to hide

Maar toch won ik de playbackshow op school niet.
Onbegrijpelijk!