Geachte,

Zou ik u vriendelijk mogen verzoeken een kleine aanpassing te maken in uw reclameboodschap ivm het befaamde sterretje in de voorruit? Het is namelijk zo dat er een kortsluiting is ontstaan ter hoogte van mijn hersenen die het woord ‘voorruit’ in deze commercial automatisch omzet naar ‘voorhuid’.

Zoals u zich wel kan inbeelden geeft dit nogal bizarre gedachtensprongen bij de zinsneden “in de winter kan er water blijven opstaan waardoor ze kan gaan barsten” en ook wel bij “indien de schade kleiner is dan een stuk van 2 euro kunnen wij deze probleemloos herstellen”.

Een kleine navraag in mijn (virtuele) vriendenkring leert dat deze spraakverwarring niet alleen besmettelijk is, maar bovendien ook nog eens heel lang blijft nazinderen.

Mogen wij u dus vragen in de toekomst reclame te maken voor het herstellen van een sterretje in de achterruit, de zijruit of zelfs gewoon kortweg ‘de ruit’?

Dank bij voorbaat.
Met vriendelijke groeten,
Kwebbel.

(naar Willy Sommers: “als een leeuw in een kooi”)

Weer een vuile WC
(on)zind’lijke kinderen jeej
en ik erger mij weeral blauw
De peuter dramt door
en al wat ik hoor
is een kuch, een reutel en snauw

refrein:
Ik draaf hier rond en rond en rond
als een meid in een kooi
Aan wanhoop ten prooi
Ik loop verloren tussen snot en pijn
Oh zieke kinderen zijn fijn
heb ik hier nu naar gesmacht
Terwijl er winkels vol met solden zijn
verzorg ik het kroostje mijn
‘k had januari anders verwacht
Een tafel vol met medicatiebrol
‘k heb er mijn buik van vol
neen het is heus geen festijn
Ied’reen veegt maar zijn mouwen vol
ik word hier horendol
z’ebben mij nodig ze zijn klein

Ik draaf hier rond en rond en rond
als een meid in een kooi
aan wanhoop ten prooi

‘k Ga hier langzaamaan dood
met een koortskind op mijn schoot
en ik voel me vreselijk down
Het nachtbraken kotsmoe
mijn eigen neus zit ook toe
dju genees nu eens allemaal gauw

refrein

Weer een vuile WC
(on)zind’lijke kinderen jeej
en ik erger mij weeral blauw
De peuter dramt door
en al wat ik hoor
is een kuch, een reutel en snauw

‘Zullen we een pygmeejongetje redden?’ Vroeg mevrouw Versmissen aan haar man. Een klein, ziek jongetje. Hij is bang en ziek, staat in de krant.’
‘En waarom dan wel?’ Meneer Versmissen was niet helemaal mee.
‘Damiaan actie’, zuchtte zijn eega.’Voor 40 euro kan je één leprakind van verminking redden, Hier. Kijk. Lees’
Ze duwde het foldertje dat bij de krant zat onder meneer zijn neus.
‘En het is zo’n lief jongetje, en hij heeft ook blinkende oogjes. Hij is aan de kleine kant, maar zeer levendig.’
‘Hij is een pygmee’ sneerde haar man, die zijn altijd klein. 40 euro, daar kan je een appartement op Gran Canaria voor huren, één dag maar, maar toch, Gran Canaria…’ dromerig staarde hij in de verte, zon, zee, en blote tieten op het strand.
‘Dat kindje gaat anders wel dood, onmens, hier, lees, blindheid, verlamming, verminking en amputatie, dat staat dat kind te wachten als we niet snel storten, en jij denkt aan vakantie.’
‘Zijn er geen mooie pygmee meisjes met malaria’ vroeg haar man, ‘zo’n mooie, jonge 16 jarige pygmeegriet, daar wil ik wel 40 euro voor storten, die mag zelfs eens afkomen.’ Er volgde een vettige lach.
Mevrouw Versmissen stond op, keek haar man woedend aan en brieste.
‘De echtscheiding, Frank, bij deze’

Waarom, o waarom zit spuitwater hier in blauwe flessen en plat water in rode flessen? En waarom koop ik, net als ik voorgaande regel ongeveer beet heb, een ander merk water waarbij spuitwater in rode flessen zit en plat water in blauwe?
Maar liefst drie flessen heb ik moeten openmaken alvorens mezelf een glas spuitwater in te schenken.
Drie!

Dan maar appelsap, op veilig spelen, daar kan immers niets mee fout gaan. Ik schroef de dop van de fles en hoor een onheilspellend ‘pssssst’.
Verbaasd kijk ik naar het etiket: Appelsap met prik! Hoe komen ze erbij?

Er zijn precies geen zekerheden meer.
Of ligt het aan mij ?

Mocht u nog geen woning/appartement/villa/andere pand of bungalow bezitten, en u voelt den drang tot aankoop, let dan NU goed op. De immowereld heeft namelijk zo zijn eigen jargon, en het is altijd prettig om op voorhand te weten wat u mag verwachten.

Als u bij uw zoektocht een boerderij tegen komt, die evenwel in het centrum van Vilvoorde gelegen is, fronst u best even de wenkbrauwen. Er zijn blijkbaar een heleboel verschillende interpretaties mogelijk van het woord ‘boerderij’.

Let ook, soms wordt er naar het buitenland verwezen: een woning in het ‘Toscane van Vlaams -Brabant’ ligt gewoon in Hoegaarden.

Als u een bouwval koopt, wordt het meestal verwoord als ‘een echt renovatieproject’ of het ‘bevat veel potentieel’ of het biedt ‘een brede waaier aan mogelijkheden’.

‘Op te frissen’ betekent dan weer, er woont al een eeuwigheid niemand meer in, elektriciteit, sanitair, dak en gevel moeten vernieuwd worden en het stinkt er.

Is de woning ‘authentiek’? Vergeet het, eigenlijk is ze gewoon versleten!

‘Te moderniseren’ wil dan weer zeggen dat er badkamer noch keuken is, en dat er één stoof aanwezig is. Wel in de goei plaats, dat spreekt!

Ook zeer twijfelachtig: ‘Ideaal voor jonge starters!’ ‘ Een aanrader voor jonge koppels! ‘.’Ideaal voor bouwvakkers of jonge mensen die zelf een project willen uitwerken’
Dit betekent zoveel als: er is geen beginnen aan.

Gaat u voor de ‘Knusse rijwoning’ plooi uzelven dan op, want het is hoogstwaarschijnlijk allemaal zeeeeer klein.

Verder zal u ook cryptische boodschappen ontwaren. Wat doe we met :’Vraagprijs – verbouwingen = KANS = Moet BINNEN gezien worden !! ‘ ?

Bedenk ook dat renovaties vaak uitlopen, dat mensen het beu worden, huwelijk gaan eraan kapot, en voor je het weet roep je: ‘Ik zet het g***domme terug op immoweb.
Getuige dit zoekertje:
‘Dit huis is half gerenoveerd. Een groot deel van het materiaal om verder te renoveren is in de prijs inbegrepen.’

Wat kwam u zoal tegen toen u zich schoorvoetend, of met vaste tred op de immomarkt begaf?
Laat het ons weten!

Het was een foutje van de natuur, had de professor gezegd, een klein mankementje, ietske teveel, vlees noch vis.
En dus reed hij nu rond met haar camionette.
Naar scholen, en buurtverenigingen, voetbalclubs, bejaardenhuizen, speelpleinen, ervaringsgerichte scholen, boerinnenbonden, naar mondaine feestje en slempartijen, biljartlokalen en sportverenigingen. Als je hem vroeg, kwam ze.
In grote letters op zijn camionette

‘Zit het niet mee, bel René(e)’

Vaak gaf René(e) lezingen, hij toonde dat het oké was om anders te zijn, dat je, zelfs al had de natuur een gemene grap met je uitgehaald, je leven in handen moest nemen. Vooruit met de geit! Geen woorden maar daden!

Maar eigenlijk was dit slechts een randactiviteit, de core business van René(e) was iets anders, ze had een Talent en dat had hij ontdekt toen ze nog jong was, en zijn seksualiteit nog voor verwarring en twijfels zorgde. Op een dag stond ze voor de spiegel, poedelnaakt het teveel te vervloeken, en toen ineens was daar Het Inzicht.
Als Franciscus (Franciska?) werd hij van haar paard gebliksemd, en huilend zeeg ze neer voor de spiegel. Eindelijk, eindelijk was daar het Licht, het Doel, het Waarom.

Renee is Slecht/Goed Nieuws Man

Een roze maillot, zwarte cape, deftige hoge hoed, en gemakkelijke stapschoenen werden haar uniform, de camionette zijn trouwe gezel.
Mensen hebben het deze dagen moeilijk met slecht nieuw, maar elk ongeluk heeft zijn keerzijde, het goede bestaat enkel dankzij het kwade, yin en yang.

René(e) belde aan de voordeur van het witte huis, een eenzame kat miauwde, de vrouw deed open, René(e) boog het hoofd en nam zijn hoed af.

‘Goedenavond, mevrouw, Slecht/Goed Nieuws Man hier.
Het leven is niet altijd eenvoudig, maar alles heeft zijn keerzijde, het slechte nieuws is dat uw man zonet geplet werd in de Kennedytunnel, het goede nieuws echter is dat zijn minnares, u tot hiertoe onbekend veronderstel ik, bij hem in de auto zat en gruwelijk verminkt werd’

Uit de woonkamer klonk gelach en gezang ‘Is het papa?’ riep een kinderstem. De vrouw verloor haar bewustzijn en Slecht/Goed Nieuws Man verdween met haar camionnet in de duistere nacht, op zoek naar nieuwe avonturen.

Marcel wacht angstig de resultaten af van zijn laatste scan. De dokter komt binnen en neemt plaats tegenover hem. Hij zet zijn bril op en bestudeert ernstig de vijf aaneengeniete bladzijden die voor hem liggen.

Hij zet zijn bril terug af, en kijkt Marcel in de ogen.
‘Marcel, mijn beste,’ begint hij.
Marcel dringt met moeite de tranen in zijn ogen terug.
‘Ja dokter, zeg het maar, ik ben er klaar voor’.
‘Wel Marcel, feitelijk mankeert ge niks. Wat wij hadden aangezien voor een tumor was gewoon een duimafdruk van een nonchalante assistent op uw vorige scan. U bent kerngezond.’

Marcels ogen worden schoteltjesgroot. Hij kan het niet geloven, voelt zich bijna bezwijmen van opluchting.
‘Meent u dat dokter, ik bedoel : het is geen grap?’ stamelt hij.

‘Marcel, ik ben niet in de positie om grappen te maken. Heikele kwestie en verontschuldigingen voor het doorstaan leed enzovoort, maar u wordt 100 jaar. Als het al niet meer is.’

Op de achtergrond wordt de regisseur lijkbleek. Een cameraman fronst en kijkt naar zijn opdrachtgever. De neusgaten van de regisseur gaan open en toe. ‘En NU Marcel? Wat NU??? Dit was wél NIET afgesproken’ snauwt hij. Marcel hoort niks, de adrenaline van verademing raast door zijn lijf. ‘MARCEL!’ schreeuwt de regisseur en klapt tegelijk zijn gsm open. ‘Meester Deraedgevere, en vlug een beetje’, grauwt hij door de telefoon.

En net wanneer Marcel klaar staat om de handen en voeten van de dokter te kussen, zwaait de deur van het kabinet open.

‘Raadsman Deraedgevere van TVReality, Marcel, ik heb een dagvaarding voor u wegens contractbreuk’. Een norse advocaat beent de praktijk van de dokter binnen.

‘Wat bedoelt u meneer, ik ben niet ziek, ik ga 100 jaar worden’, juicht Marcel euforisch en laat de hand van de dokter nog steeds niet los.

‘Ik bedoel, Mijnheer, dat u volgens onze overeenkomst, getekend op 29/10 laatstleden terminaal zou moeten zijn. En dat wij volgens paragraaf 27 van voornoemde overeenkomst uw ziektebed en doodsstrijd zouden mogen filmen, dat uw bijna nabestaanden hun toestemming gegeven hebben tot het uitzenden van uw laatste ogenblikken op TVReality, dat de mensen van palliatieve aangeworven zijn om u bij te staan in uw doodsstrijd en dat nu blijkt, volgens de laatste gegevens, dat u niks mankeert. De rouwkleren voor uw familie zijn zelfs al aangekocht, godbetert! DAT is contractbreuk, mijn beste.’
De advocaat overhandigt Marcel een dagvaarding, waarin van hem de luttele som van 1000 0000€ geëist wordt wegens het niet nakomen van een contract en loopt vastberaden weg.

‘Is het te laat voor euthanasie, dokter?’ Verslagen kijkt Marcel naar zijn doodsvonnis.
(Naar een idee van Mamzel)

jingle bells jingle bells
het is weeral voorbij
kado’s en te veel vreten en wat zat zijn zij aan zij

jingle bells jingle bells
het nieuwe jaar is klaar
allemaal een decadent en uit-de-band-springend nieuwjaar!

Wat heb ik een hekel aan goede voornemens, aan mensen die lopen te toeteren dat ze dit jaar echtecht zullen stoppen met roken, met drinken, dat ze op dieet zullen gaan, dat ze geduldig zullen zijn, gaan sporten, meer thuis zijn, enzovoorts enzoverder.
En twee dagen erna lopen ze al terug te zagen dat het niet lukt, dat het zwaar is, en moeilijk, en dat er problemen zijn en dan de kinderen en het huis en de lening en ons moeder, ach en wee en arme arme ik.

Neem uw leven in handen in plaats van de zielenpoot uit te hangen, doe iets, door te piepen is er nog nooit een probleem opgelost.
En als u zich aangesproken voelt: ja, ik bedoel U, daar zielig hangend voor uw computerke, het internet zou een venster op de wereld moeten zijn, geen zielige spiegel waarin alleen uw eigen te beklagen en te bewenen persoontje weerspiegeld wordt.

Doe iets nuttigs, maak ne groentehof, of praat met uw dementerende buurvrouw, leer voor mijn part naakt buikdansen maar stop met al het geklaag en geween.

Misschien is het tijd dat er weer eens ne goeie oorlog uitbreekt, dan leren de mensen terug dankbaar te zijn voor wat ze hebben in plaats van alleen maar te zeuren en te janken.

Hehehe, dat lucht op.