‘Dag dokter’
‘Ah, mevrouw Versmissen, waarmee kan ik u helpen’
‘Goh dokter, ‘t is nogal moeilijk om te zeggen, ‘t is te zeggen, dat is heel het probleem nu net, wacht, ik heb een briefje gemaakt, dan kan u mij helpen.’
Mevrouw Versmissen haalde een briefje uit haar gigantische handtas.
‘Hoe heet mijn zoon’ las de dokter.
Vragende keek hij mevrouw Versmissen aan.
‘Antwoord gewoon’ smekend keek ze naar haar geneesheer.
‘Thomas, Thomas Hermans’
‘Nee, neee, riep mevrouw Versmissen mijn zoon, hoe heet mijn zoon.’
De arts haalde even het dossier erbij, ‘Ha, uw zoon heet Rudy, Rudy Versmissen om precies te zijn.’
‘Voila, maar ik kan het niet zeggen, ik zeg altijd Puntjes’
Mevrouw Versmissen keek hulpeloos ‘Puntjes, komen eten, Puntjes niet met uw schoenen op de zetel, Puntjes wil jij nog wat soep, terwijl Puntjes toch een mooie naam is. Kijk nu doe ik het weer, ik wil echt wel Puntjes zeggen, maar er komt steeds Puntjes uit mijn mond, ik weet niet wat ik kan doen, dokter, alstublieft, help mij, help ons, want hier gaat mijn gezin aan ten onder.’

De dokter stond met zijn mond vol tanden, dacht even diep na, surfde op het wereldwijde web en printte glimlachende een documentje.
Ziezo, ik zal u ook een verwijzing geven voor een psychiater die u een bewijs zal schrijven dat het voor de geestelijke gezondheid van u allen beter is om Rudy zijn naam te veranderen in Puntjes, Puntjes Versmissen, mooi, vlot en niet vreemder dan pakweg Joyce of Lou.
Prettige dag, mevrouw Versmissen, en doe de groeten aan Puntjes.’

Vorige week gingen we nog eens naar de film. Dat gebeurt niet dikwijls, maar dat doet nu niet ter zake.
We wilden eigenlijk Loft zien, want dat is er nog steeds niet van gekomen. Maar de vrienden met wie we Metropoliswaarts trokken, hadden hem – zoals de rest van Vlaanderen – wél al gezien. Dus werd het “The Curious Case of Benjamin Button”.

Schone film.
Als filmbespreking nogal zwak, ik weet het. Maar toch. Ontroerend en zo, en mooie beelden, en een schone mannelijke hoofdpersoon (Brad Pitt- voor het geval er nog grotere filmleken zijn dan wij).

Het verhaal uitleggen komt heel ingewikkeld over. Brad Pitt (Benjamin Button dus) wordt geboren als baby – dúh! – maar ziet er uit als een oud kereltje. Ik was blij achteraf te lezen dat de baby computergewijs een oudmannekesgezicht had gekregen. Zo niet, was dat wellicht de kortste en makkelijkste auditie uit de filmgeschiedenis geweest, zo’n lelijke baby’s, daar bestaan er geen 2 van.
Elk jaar wordt BB ouder – duh!² – maar gek genoeg begint hij er jonger uit te zien. Al vlug kan hij terug (rechter) lopen, ziet en hoort hij beter en krijgt hij terug haar. De rest van zijn lichaam wordt ook terug acitever, maar ik laat dit over aan uw verbeelding.

Plezant om te zien. En toch ook wel wat zielig. Want in zjin hart is hij natuurlijk jong, en wil hij graag meespelen met de kinderen op straat. Maar ja, de benen willen niet meer mee hé.

Hoe het afloopt kan ik moeilijk zeggen, de verrassing en zo, maar toch, een beetje intelligente lezer voorspelt zó het einde.

Rept u dus naar de filmzaal, kijk desnoods eerst naar Loft – nu ze die nog spelen – en ga dan maar kijken naar Benjamin Brad Pitt Button. Want ’t is ne schone film, zoals ik al zei.
En pak uw zakdoekskes mee. Want er zit ook nog een lovestory-lijn in het verhaal. Met een – ik citeer mijn echtgenoot – voorwaar schone madam (Kate Blanchett).
Allee vooruit! Ge moest al weg zijn!

Oh nee, wij hebben geen mannen vandoen.
Uiteraard niet.
Wij zijn Volwassen Onafhankelijke Vrouwen.

Een vriendin blijft eten. Het wordt laat. Een fiets? Bwa ik breng u naar huis, Die fiets leggen we wel even in de auto.
Tuurlijk past die daar in!
Tien seconden later. Noodkreet naar Zoon : kom helpen, wij krijgen die vélo niet in de koffer. Zoon sloft het huis uit, aanhoort ons verzoek en wordt instant vastberaden om de fiets er IN te krijgen. Ah ja, hij is een man, een man krijgt alles ERIN!

Duw, trek, oh onnozele gij hebt dat stuk niet weggeklapt (tegen mij, zijn moeder en vooral een vrouw, dus vertaald wil dat zeggen: ge zijt logistiek debiel, want ge zijt een wijf!.)
Duw, trek, kan dat niet anders, draai hem om!
Enkele minuten later zit de fiets in de auto. Mits een niet helegans sluitende koffer, maar een kniesoor die daar op let.
Bij haar aangekomen krijgen we het rijwiel niet bevrijd. Uiteraard niet. Vriendin belt haar wederhelft, die reeds zeer bedfähig het huis uitkomt en met drie besliste bewegingen het onding uit zijn precaire positie dwingt terwijl wij staan te giechelen .

En laat ons dan nog zwijgen over vuilzakken, bandenspanning, oliewissels, pottekes en flessen die niet open willen, hoge dingen, zware dingen, ingewikkelde spullen, alles waar gereedschap aan te pas komt of waar meer dan 1 vijs inzit, lekke banden, op te hangen lusters, te versjouwen dozen, te monteren meubels en ga zo nog maar een eind door.

Volgens mij zaten we zonder mannen nog altijd in het stenen tijdperk, vegetarisch te wezen dan wel, want een speer ontwerpen en daar mee naar een beest gooien? Ik dacht het niet. Laat ons maar zitten roddelen bij het vuur. Alhoewel… vuur? Dat vergt ook enige handigheid en spierkracht zeker?

Maar voor het overige zijn wij Geheel Onafhankelijk en Zelfstandig. Laat daar geen misverstand over bestaan!

Motards zijn cool. Gewone motards meestal slechts tot ze hun helm afzetten maar motards met een Functie zijn altijd cool. Denk aan Depannagemotards en Zwaantjes.

Bij uitbreiding zijn ook alle mannen met een Functie cool. Want mannen met een Functie stralen autoriteit uit.

Als u ook maar een beetje vrouw bent, hangt u vast smachtend aan de lippen van een man met een Functie. ‘Oh meneeeer, is dat echt? Dat u zoiets wéééét!’, fluistert u dan , terwijl u uw lippen bevochtigt en grote, onschuldige ogen trekt. In het geval dat de Functie een Zwaantje is en hij u net een boete uitschrijft, laat u het fluisteren uiteraard en probeert het gewoon met de techniek der lichaamstaal.

Maar we dwalen af. Mannen met autoriteit zijn sexy. Ons oerbrein wil nog altijd Doortastend Gepakt worden en een man met autoriteit gaat die taak vast adequaat volbrengen, denken we. Ik weet niet of het waar is, want nog nooit kwam een Uniform of een Functie mijns weegs. Dus vrouwen van : laat vooral eens weten of het al dan niet een illusie is.

Echter, niet alleen mannen met autoriteit zijn sexy, ook slimme mannen scoren hoog. Een man die erudiet is, waaraan u kan vragen wat iets wil zeggen of waar iets ligt (en dan bedoel ik niet de autosleutels maar Birma bijvoorbeeld), één die u met een welgekozen zinsnede zonder dt-fouten doet zwijmelen dan wel laat lachen, die wilt u in uw sponde.

Daarom zijn domme vrouwen ook zo vlug van ‘t straat. Als de man in kwestie nog maar zegt dat hij weet hoe hij een lamp moet indraaien, dan zijn ze al verkocht. Wat natuurlijk wel goed nieuws is voor alle mannen die geen Functie, Autoriteit of Verstand bezitten. Er is altijd wel een vrouw dommer dan u. En anders kan u nog altijd een motor kopen, succes verzekerd! .

Ik heb iets met even en oneven. Meer bepaald, ik heb iets tegen oneven. Ik kan daar niet goed tegen en word er een beetje zenuwachtig van. En ik heb dat het ergst in de auto. Neenee, niet met snelheden of zo, want dat is een wijzertje en je ziet nooit exact waar dat staat . Maar wel met het volume van de radio. Dat staat dus op 12, of op 14. Liefst op 10, maar dat is te stil. Maar 12 eigenlijk ook, en 14 is meestal iets te luid. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om het volume op 13 te zetten. Veel te oneven. 11, dat gaat nog, dat ziet er op zijn minst nog symmetrisch uit, maar ook dat is te stil.

Nu heb ik dus een heel groot even en oneven probleem. Ons gezin is perfect in evenwicht, 4 personen, 2 jongens en 2 meisjes. Met nog ééntje erbij, ja, dat is ten eerste oneven, en ten tweede compleet niet symmetrisch meer of het nu een jongen of een meisje is. Ik vraag me dus af of mijn licht neurotische kant ervoor gezorgd zou hebben dat het een tweeling is, een jongen en een meisje dan. Ik zal het jullie weten te vertellen binnenkort. Of ook niet, als ik aan mijn licht neurotische kant ten onderga bij het horen van het nieuws « La nausée c’est à cause de la grossesse, pas à cause des jumeaux ».

Edit : Het is er één! 

Heel duidelijk, 1 klein mensje in mijn buik.
OK, niet panikeren, dat wil eigenlijk gewoon zeggen dat het nog niet zo erg gesteld is met mijn neurotische zelve. Dat is alles. Plus, het klein prutske heeft duidelijk 10 vingers en 10 tenen. Mooie getallen toch. Niets aan de hand, ik ben een doodnormale vrouw.
Dacht ik. Want mijn hart maakte een klein sprongetje toen bleek dat onze autoradio stuk was. Meneer Paasei is een nieuwe gaan kopen, en nu ben ik waarlijk gelukkig. Het volume is perfect als het op 20 staat ! 

Het mes snijdt door de ziel.

Door 21 gram ‘iets’, moeilijk kan dat niet zijn. Maar waar lag die ziel? In de borst? Naast het hart? In het hart?
De geliefde stond voor een raadsel, waar moest hij zijn mes planten?

Misschien is dat wel een doctoraalstudie waard, de plaats van de ziel in het menselijk lichaam.

En heeft de ziel een vorm? Een vlek, een paarsrode vlek, veranderend van vorm, synchroon met uw gedachten, soms zelfs violet, of groen, nooit beige.

‘Zie je ze?’ fluisterde het meisje? Ze trilde van opwinding, haar lief legde zijn hand tegen haar hals en schudde van nee.

Wat is de Liefde waard als ze de plaats van de ziel nog niet kan inschatten