Waar denkt u aan als u aan de kassa in de gb staat aan te schuiven (Ik hoor u denken ‘Gepikt! van de Huisvrouw, en van Alex Agnew’, maar, nee, ik pik niet, ik zoek oplossingen, -zie verder)
Je staat daar, met uw kar vol troep, tussen andere mensen met karren, mandjes, caddy’s en peuters, gedwee te wachten tot je alles achter het wachtbalkje kan zetten.
Soms hoor je dingen als ‘Droge voeding – kassa 2′ of ‘Mevrouw Versmissen, bel toestel 83′ of ‘ Oproep aan het personeel code 1765′

Waarom roepen ze nooit ‘Changer!’?

Iedereen gaat onmiddellijk naar de rij naast zich, let wel, uw kar/caddy/mandje laat je staan.
Hoe spannend wordt winkelen, in plaats van worst en bloemkool blijk je ineens toastjes met vleessla als avondeten te hebben, of alleen inlegkruisjes, of misschien wel champagne en carpaccio van tonijn.
Het leven wordt risicovol, je kan strategisch postvatten, maar misschien gaat de rij waar jij wel naartoe zou willen ineens veel sneller, zodat je niet de beoogde kar met cognac maar het mandje met veldsla en spa, het zuiverende water mee naar huis neemt.

Vanaf volgende week, in het warenhuis bij u om de hoek, Ruil je kar! In het slechtste geval vind je een dwarse peuter in je karretje, maar dan ga je snel terug naar de winkel, nog goed voor de slabakkende economie ook!

Ik heb last van PMS, dat wist u al.
Maar niet alleen dat, ik heb ook last van MS. Niet multiple sclerose maar Menstrueel Syndroom.
Morgen moet ik naar de Delhaize. Of de GB. Ik laat de opties open, opdat u niet een van die twee zou kunnen mijden om mij niet tegen te komen.

Alex Agnew wordt moordzuchtig in de supermarkt maar hij heeft, normaalgezien toch, geen MS. En zelfs hij ergert zich al groen en geel bij het boodschappen doen.

Ergo : de eerste die morgen zijn kar tegen mijn hielen aan ramt, dan wel tegen mijn achterwerk duwt mag zich verzekerd weten van een karateslag op zijn adamsappel of gewoonweg luchtpijp indien van de vrouwelijke kunne. De eerste bejaarde die het gangpad verspert met zijn kar kan er op rekenen dat ik het dichtstbijzijnde winkelrek omtrek en laat ons dan hopen dat het de afdeling colaflessen of blikvoer is en niet het WC-papier of maandverband.

Als ik mij dan nog moet begeven in de ondergrondse parking van de Delhaize, is het te hopen dat er geen andere huisvrouw in de buurt is die een keer of drie teveel voor-en achteruit moet manoeuvreren want dan zou ik geneigd zijn om mijn tank er frontaal in te rammen, want hey, ik heb een omnium en in MS modus heb ik er graag de franchise voor over om mijn agressie te ventileren.

Voornoemde bejaarden blijven ook best weg uit de parking, of zien toch dat ze niet zoals gewoonlijk pontificaal in het midden van de rijweg hun rekening gaan natellen want ik vrees dat een laagprofielband par excellence geschikt is om een ouderlingenvoet te verpletteren. Geheel per ongeluk natuurlijk. Shit happens.

Ik kan haast niet begrijpen dat er niet meer agressie in deze wereld is, en wat ik nog minder begrijp is dat de meeste agressoren mannen zijn. Een week of twee per maand ben ik niet compos mentis, en met mij toch de hele vrouwelijke populatie, waar ligt het dan aan dat wij niet echt over de schreef gaan? Beschaving wederom? Deze maand echter, ben ik er niet zo zeker van. Het dunne vernisje civilisatie vertoont reeds op deze rustige avond haarscheuren. Als ik u was zou ik mijn boodschappen morgen per Caddyhome laten brengen. Vooral indien u in Antwerpen woont.

Stelt u zich de volgende situatie voor. Je staat aan te schuiven aan de drive-in van de Mc Donalds. Er komt een jongen buiten met zijn vriendin, een jaar of 17. Je kent het type wel, jeans, leren vest, gel in zijn haar, witte sportschoenen, en zijn arm losjes over de schouder van zijn vriendin.
Ze stappen op een BMW af.

Echt, de sjiekste BMW die je je kan voorstellen, duidelijk de wagen van papa.
De jongen is er dus duidelijk op uit een goeie indruk op zijn vriendin te maken.

Hij start de wagen, en ook dat ken je wel, zo eens goed gas geven alvorens te vertrekken. Hij scheurt de parkeerplaats uit, KNAL tegen een verlichtingspaal.
De jongen stapt uit. Zijn vriendin ligt in een deuk. De bumper van de BMW ook.
En ik ook. En de rij voor en achter mij ook. De jongen lacht een beetje groen en veegt het zweet van zijn voorhoofd.
Het blijft toch grappig, slapstick.

‘Ik wil een konijntje, ik wil zozozozo graag een konijntje. Maar, we hebben geen tuin, he mama, dus we kunnen nooit een konijntje hebben.’

In de grote blauwe ogen van haar dochter blonken tranen. Ze wou zo graag iets beloven, een tuin, een konijn, een paard als het moest, maar ze moest realistisch blijven.

‘Maar meisje toch’, troostte ze, zoals alleen een moeder kon troosten, ‘we hebben toch Blub.’
Ze keek naar de ronde kom met de neurotische goudvis, en realiseerde zich dat dat toch niet hetzelfde was.

‘Dat is niet hetzelfde, mama’ – Hup daar had je het – ‘Ik kan Blub niet aaien, of pakken en en en ik wil zo graag en kohohohonijijijn.’

Ze streek haar dochter over haar haartjes, en zuchtte.
‘Ik zal mijn best doen.’
Het kind sprong van haar schoot, en lachte door haar tranen heen.
‘Je bent de liefste mama van de hele wereld.’

Nog diezelfde avond had de moeder een verrassing.

‘Kom eens kijken, schat.’

Het kind haar glimlach verstijfde op haar gezicht.

‘Smakelijk, meisje. Konijn, speciaal voor jou. Wil je het graag een naam geven, of eet je het anoniem op?’

Een kind… velen willen er eentje, of meerdere, maar wie weet op voorhand welke problemen je je op de hals haalt?

Het begint al bij het zwanger worden, elke maand stressen ‘zie ik daar een roze streep?’ waarbij ik in het midden laat of die streep op de zwangerschapstest dan wel in je slipje verschijnt…

Met wat pech ben je al een jaartje verder en blijkt dat je een paar dokters en laboranten nodig hebt om je wens te laten uitkomen. Hadden ze dat trouwens niet vroeger kunnen zeggen? Zo ongeveer vóór al die jaren anti-conceptie en zenuwen wanneer je menstruatie uitbleef?

En toch, doorzetten zullen we, hier met die koters! Als het dan eindelijk gelukt is en je effectief zwanger verklaard wordt, denk je dat je het achter de rug hebt. Jaja, binnen een maand of 9 is daar die wolk van een baby met zijn engelengezichtje. Ohhh, zuchtje op de roze wolk.

Wat ze er natuurlijk niet bij vertellen is dat je die eerste weken jezelf de trap moet opsleuren van uitputting, dat je maag plotsklaps een aversie voor elk type voedsel blijkt te hebben en dat je toch nog altijd angstvallig je slipje in het oog houdt. Bovendien gaat elke test (bloedtest, echo, nekplooimeting, noem maar op) gepaard met angstdromen en doemdenken.

Na die eerste maanden begint het geloof te komen en zijn ook de meeste kwaaltjes (hopelijk) weg. Daar voel je die eerste beweging (of waren dat dan toch mijn darmen?), daar verschijnt de eerste bolling van je buik. Terug naar die roze wolk dus!

Dan begint het geregel : een naam zoeken, kamertje in orde brengen, een geboortelijst opstellen, geboortekaartjes en doopsuiker kiezen, thuisbevallen of in het ziekenhuis, allerlei administratie. Volgens mij is menig aanstaande moeder (en vader) daardoor al door het lint gegaan! En ik verklaar ze allemaal ontoerekeningsvatbaar!

De laatste maanden van de zwangerschap hebben ook wel hun leuke kantjes : je kan met moeite meer recht uit de zetel of het bed door je omvang en de uitputting, het lijkt alsof je maag en longen in je keel zitten, het is een uitdaging om je buiten een straal van 100m van een toilet te begeven. Aftellen tot de grote dag aanbreekt, die bevallingspijn vergeet je toch onmiddellijk (zeggen ze).

Daar is hij dan : je prachtige baby, helemaal nieuw en rozig en schattig en zacht en fantastisch. Ohhhh, zo ziet die roze wolk er dus écht uit. Ik smelt als ik er al maar aan denk.
Was het maar al zover…

Maar waarom praat iedereen dan over reflux? en baby-acné? en niet doorslapen? en ongelukjes bij het stappen? en de peuter-puberteit? en schoolkeuzes? en beugels? en de echte puberteit? en en en…

Neeneeneenee! Ik weiger te geloven dat er iets mijn roze wolk kan verstoren!
Ik zweer het : er bestaat één groot complot om de hele gang van zaken verborgen te houden voor toekomstige ouders, anders zou niemand er meer aan beginnen!

Als ik in België ging sporten, nam ik me altijd voor om daarna gezond te eten, een slaatje, of wat fruit en yoghurt. En veel water drinken. Maar dat was dus quasi onmogelijk, je stapt de sportzaal buiten en je wordt omringd door eten. Snoepautomaten, drankautomaten, een frituur, een kebabzaak, de Panos,….
Hoe word je nu verondersteld daaraan te weerstaan? Ik weerstond er dus zelden aan.
Hier heb ik dat probleem dus niet. Ik stap het zwembad buiten na de aquagym. En…. niets. Geen snoepautomaten, geen frituur, geen kebabzaak. Niets. Je hebt natuurlijk pizza en kebab en de obligate Mc Donalds, maar niet op weg naar huis. Goed voor de lijn, allé, in mijn geval voor de zwangerschapskilo’s.
Dus wat doe ik terwijl ik op de metro wacht? Ik eet de banaan en de appel op die ik van thuis heb meegebracht. En wat doe ik in de metro? Ik drink een flesje water dat ik van thuis heb meegebracht.
En ik stap een halte te vroeg uit en maak een omweg langs de Mc Donalds alwaar ik een cheeseburger koop. Of twee. En soms nuggets. Die ik dan opeet onderweg naar de bus of in de bus.
Niet zo goed voor de lijn dus.