De ondernemingsraad zat met de handen in het haar. Het ging niet goed met het bedrijf, en er waren al afvloeiingen geweest, je kon niet blijven ontslaan. De ontslagpremies van de overgebleven kaderleden waren trouwen zo immens dat het ontslag alleen maar voor meer problemen zou zorgen.

Ineens veerde Karel Stongen op.
‘CC’ riep hij

De andere keken hem verbaasd en lichtjes onthutst aan.

‘Dé CC?’ Vroeg één zijner collega’s.
‘In CC?’ vroeg een andere
‘Bedoel je niet C4?’ opperde een derde.

‘Carré confiturreke’, riep Stongen uit.
‘We voeren het Carré Confiturreke terug in.’

Zijn collega’s mompelde oprecht verwonderd, jaaa, het was vijf voor twaalf, en het water stond aan de lippen, maar het Carré Confiturreke????
Was dat niet té drastisch? Uiteindelijk, zoveel warme bakkers zijn er niet meer, en wat als ze weer aanbranden, of de confituur blijkt zuur?

De vorige keer dateerde uit de jaren zeventig, en toen was het echt het laatste redmiddel.

Maar het had wel gewerkt.

Zou het nu kunnen? Moesten ze het risico nemen. Stongen keek naar zijn collega’s.
‘Als we niks doen, kunnen we evengoed NU het licht doven’, riep hij begeesterd, ‘Okee, het is drastisch, maar het is niet fout, én, én we kunnen groter onheil afwenden.’

‘Goed, we doen het, riep de voorzitter, zijn ogen blonken.

Hoera voor het carré confiturreke!’

‘Hoera voor het carré confiturreke’ Riepen al de collega’s, en vrolijk schonken ze nog een tasje koffie in.

Alweer een faillissement afgewend. Wat kan het bedrijfsleven mooi zijn.

Er ging eens een gezinnetje gezellig naar de Nikea. Op zaterdag. In de vakantie. Terwijl mama last had van PMS.

Mama instrueerde Dochter uitgebreid: één knuffel mag er gekozen worden, niet zeuren voor ander speelgoed, bij mama en papa blijven, niet overal op kruipen, flink luisteren. Dochter demonstreerde dat ze de instructies heel goed begrepen had door weg te lopen en te roepen “ik wil 5 dingen kiezen”.

Mama en papa moesten tafelpoten kiezen. Papa zei dat het andere waren dan vorige keer. Mama zei dat het dezelfde waren. Papa zei dat het andere waren dan vorige keer. Mama zei dat het dezelfde waren. Papa zei dat het andere waren dan vorige keer. Mama zei dat het dezelfde waren… Papa ging het vragen aan de infostand. Mama had gelijk. Uiteraard.

Het gezinnetje vervolgde z’n weg door de Nikea. Regelmatig plukten ze Dochter vantussen de meubelen. Mama botste tegen mensen die Plotseling Bleven Stille Staan. Mama struikelde over loslopende kinderen. Mama gromde en snauwde naar Andere Mensen die in de weg liepen. Mama houdt niet van de Nikea. Toch niet op zaterdag. Met PMS.

Ze hadden alles gevonden wat ze zochten. En nog wat meer ook. Papa betaalde.

Dochter wou een zakje chips. En mama eigenlijk ook. Ze kochten een zakje chips. Toen wou papa een hotdog. En Dochter eigenlijk ook. Mama kocht twee hotdogs.

Ze gingen naar de auto. In rij F. Ze wandelden terug. Ze gingen naar de auto. In rij G. Papa laadde alles in en mama en Dochter gingen in de auto zitten. Ze vertrokken. Richting externe depot. Waar ze een tafeltje moesten afhalen.

Eindelijk reden ze naar huis. En mama dacht er ineens aan. Ze zijn de tetten vergeten. Dju!

De pessimist in mij : och, tegen dan ben ik al dood.
De defaitist in mij : tsja als het gebeurt, dan gebeurt het he.
De misantroop in mij : ik haat mensen, ik wil een kalasjnikov
De filantroop in mij : mor suske toch, kom hier dat ik u aan mijn boezem druk.
De mysogenist in mij : alle wijven zagen, inclusief ikzelf.
De optimist in mij : morgen beter! Morgen ga ik opruimen, rekeningen betalen! Lief zijn voor mijn medebewoners!
De idealist in mij : die heb ik nog niet gevonden. Maar we zoeken verder!

Zoals elke forens spring ik elke ochtend blijgemutst op de trein richting Mol/Neerpelt (Of Leuven, of Luik-Guillemins, of Aarschot).

‘Welkom op de trein met bestemming Mol-Neerpelt, deze trein heeft haltes in Mortsel Boechout, Lier, Kessel, Nijlen, Bouwel, Wolfstee, Herentals, Olen, Geel, Mol, Lommel, Overpelt en Neerpelt, eindstation van deze trein.
Eerstvolgende haltes zijn Mortsel, Boechout en Lier.
Let op, in Antwerpen Berchem hebben wij 7 minuten vertraging opgelopen, wegens technische problemen. Wij verontschuldigen ons voor de hinder en danken u voor uw begrip. Het aanwezige treinpersoneel wenst u een aangename reis’

Een klein spichtig mannetje loopt rood aan, verfrommelt zijn gratis Metro springt recht en roep ‘Niks begrip, ik ben het moe, kotsmoe, beu, ik heb het gehad, en ook geen aangename reis, trouwens, elke keer loopt het mis richting Kempen, altijd, telkens weer, wat is dat, een Complot, een Complot zeg ik u, het is Antwerpen tegen de Kempen, die vuil dikkenekken van ‘t stad willen ons gewoon koeioneren, altijd ‘t zelfde, allemaal in hun blote pens aan het Zilvermeer komen liggen, en hun degoutante joeng loslaten op de Lilse Bergen, en vroeger heelder bussen voze bejaarden naar Van de Ven, die mensen zijn eraan kapot gegaan, en ik zag jullie wel grijnzen, daar in Wijnegem Shopping Center, en al jullie hangjongeren en jeugddelinquenten komen hier in Bobbejaanland vandalisme en vuil manieren tentoonspreiden, en wij zeggen er niks, van wij ontvangen jullie met de glimlach geen scheef woord komt uit onze mond, maar als we deftig vervoer vragen, hola, mannekes, dan gaat het niet.?
Waarom zijn er geen technische problemen op de lijn naar Charleroi, of naar de kust, nee, jullie bekijken ons nog altijd als die onnozel boerekes uit de Kempen, het moet gedaan zijn, het moet stoppen.’

De man hijgde, en greep naar zijn hartstreek.

‘Rustig maar’ zei de inderhaast toegesnelde treinbediende met een onmiskenbaar Antwerps accent ‘rustig maar meneer, het komt allemaal goed.’
En met een vette knipoog naar de andere reizigers ‘ne klant uit Geel denk ik, zandgrond dat is voor niks goed.’
En onder luid gelach verliet hij de coupé.

En plots, was je verdwenen
zo zonder afscheid
zonder iets na te laten
weg …

Ik heb veel nagedacht
uren en dagen lang
maar ik vind geen antwoord
ik weet niet waarom
waarheen …

En, het gebeurt telkens weer
opnieuw
en opnieuw
opnieuw …

Ligt het dan toch aan mij?

(Leaf die mijmert naast een tot de rand gevulde zak met allenige sokken, weeskousen, éénkousen, onvolledige sokkenparen, …)