Gelukkig dat ik al jaren niet meer tot de zwevende kiezer behoor, want die categorie zal het de komende weken niet gemakkelijk hebben.
Zeg nu zelf, weten die politieke partijen zelf nog wel wat hun programma is of is het declameren van wat losse slogans alles wat we nu van een kiescampagne mogen verwachten?

Ik stel voor dat we het hele gedoe even hervormen (hey, wij Belgen zijn daar toch goed in?) Laten we de kiescampagne stoelen op de jaarlijkse evaluatie waarvoor elke werknemer op het einde van het jaar zijn of haar wenkbrauwen optrekt. U kent ze wel: die evaluatie die u moet voorbereiden door uzelf voor het komende jaar 3 doelstellingen en 3 aandachtspunten moet opleggen. Natuurlijk gelden dezelfde regels als voor de werknemers: de doelstellingen moeten SMART (Specifiek – Meetbaar – Acceptabel – Realistisch – Tijdsgebonden)zijn!

Iedere partij mag dus 3 objectieven vooropstellen, duidelijk omschreven, met een vooropgesteld resultaat dat binnen de komende legislatuur gerealiseerd kan worden. Gedaan met het gewauwel dat ‘we iets voor het milieu gaan doen’ (wat zowat elke partij nu meldt), ‘het openbaar vervoer gepromoot / het wegennet uitgebreid moet worden’ (naargelang de betroffen partij).

Een duidelijk omschreven missie, met kwantificeerbare doelen en een tijdslimiet. Ook max. 3 per partij, om duidelijk te maken waar de prioriteiten liggen zodat er terug een onderscheid bestaat tussen al die grijze politici.

Op die manier is er niet alleen duidelijkheid voor de kiezer, maar ook voor de politici, want hoe vaak lezen we niet dat deze of gene ‘het niet eens is met de uitgezette lijnen van de partij’? Halloooo, beslis dan dat je de partij verlaat he, niemand verplicht je om tegen je zin die Kamer- of Senaatszetel te houden hoor!

En als dan eindelijk alles duidelijk wordt voor zowel de kiezer als de politicus, kunnen we dan eindelijk overgaan tot de orde van de dag, zoals het regeren?

Utopie zeker?

Wanneer is een mens leeg?
Hoeveel kan een mens aan?
Ik ben het echt wel beu
Om steeds te moeten gaan

Wanneer is een mens leeg?
Welke pil geneest dit gevoel?
Ik verveel mij hier zo danig
Hier op de porseleinen stoel..

Wanneer is een mens leeg?
Er is toch echt iets mis
Is het de afhaal van gisteren?
Of een simpele gastro-enteritis?

‘Als alles nu eens anders was?’ Opperde de grote blonde vrouw.
De andere dames in het kringetje zuchtten en knikte instemmend, ja, dat zou mooi zijn, als alles nu eens zou veranderen, want geef toe, zo kon het niet verder.
Maar hoe? En wanneer? En en, zou het echt beter zijn
‘Ach, waarschijnlijk lopen we weer tegen de muur, misschien moeten we iets constructiefs doen, iets wereldschokkends, iets baanbrekends, iets revolutionair, iets, iets, iets met dat beetje meer, weet je wel?’
Weer knikten de dames.

‘Laten we stemmen’, riep een roodharig spichtig meisje, ‘door middels van handenopsteken, voor of tegen, handen opsteken graag.’

Al de handen gingen de lucht in, geweldig, wat een samenhorigheid, wat een groepsgevoel.

De dames joelden en klapten enthousiast in de handen.
Voila, zo moeilijk was besluitvorming.
Misschien moesten, ze de volgende verkiezingen maar samen opkomen.

Langzaam sloop Eugène naar de keuken, hij bond de bloemetjesschort voor en haalde de soya minarine uit de ijskast.

‘Soya, sohohoya’ zong hij zachtjes ‘weinig vet, superzacht, soya’

Ineens knipte het licht aan, en daar stond mevrouw Arlette in de deuropening.

‘Leg Het Terug’
‘NU’

Maar Eugène voelde zich dapper, hij wist dat hij juist zat, de soya boter hoorde in de vuilbak, en daar zou hij haar gooien, vette roomboter wou hij, om spek in te bakken, en uwen bruine boterham in te soppen, met bruine suiker.
Geen minarine kon tippen aan die smaak, aan die gewaarwording.

‘Nee, Arlette, ik ga ze weggooien, cholesterol is een uitvinding van de grote margarine en minarine lobby, maar nu is het genoeg geweest, het is eindelijk uit.’

Eugène voelde dat hij niet alleen stond, en ineens baadde de kamer in een fel wit licht. Mevrouw Arlette deinsde achteruit, want achter Eugène dook een massa op, Den Boterberg, terug van weggeweest en met een enorm geraas verpletterde hij mevrouw Arlette.

Tevreden gooide Eugène de soya minarine in de vuilbak, en bakte een paar lapjes spek in een restje boter.

Zachtjes neuriede hij ‘Soya, sohohoya, weinig vet, supperzacht, soya,’

Ik haat voicemail. In vroegere tijden, toen slechts de occasionele zelfstandige een apparaat, ongetwijfeld ter grootte van een gemiddeld croque-monsieurmachien, aan zijn vaste telefoon koppelde, kon men nog het excuus inroepen dat men niet wist wat er te wachten stond na een x-tal tuuuuten van de telefoon.

Met de komst van de gsm is zelfs die smoes niet meer haalbaar. Iedereen weet dat na een vijftal bellen, het toestel in antwoordmodus gaat. Hakkelen en stamelen zijn niet toegestaan, een krachtige mededeling zonder euhm’s dient vlotjes uit uw keelgat te rollen.

Ik echter weiger om boodschappen in te spreken. Vooral omdat ik het ook vertik om zelf mijn boodschappen te beluisteren.

Als u mij wil bereiken en ik geef geen respons, dan is dat waarschijnlijk omdat ik in de auto zit en de muziek te luid staat. Uw effort om iets op mijn bandje te brabbelen is futiel want ik beluister het toch niet. Als ik zie dat u gebeld hebt, dan bel ik u terug en dan hebt u maar te herhalen wat u van mij wilde. Ik ga niet éérst naar uw ingesproken bede luisteren en mij dan vervolgens verplicht zien om u alsnog terug te bellen want uw oproep was vast niet om mij het weerbericht door te geven.

Nee, u wil iets weten of u wil iets kwijt en in beider gevallen bent u er niks mee door dat tegen mijn geautomatiseerde zelf op te biechten.

U wil De Huisvrouw IRL, en gelijk hebt u. Dus als u De Boodschap aan de lijn krijgt, haak gewoon in. Ik zie wel dat u gebeld hebt en tenzij u een heel vervelend persoon bent, zal ik uw oproep vast wel retourneren. Zo niet, trek dan uw conclusies.

De dames zaten vol verwachting op de van overal aangesleepte stoelen.
De man stalde al zijn tupperware producten uit en keek het opgekomen vrouwelijk publiek aan.

‘Allee, dames, wie heeft er soms al eens een overschotje dat ingevroren moet worden, iedereen, natuurlijk, en dan hebben we geen pottekes of de pottekes zijn te groot, of te klein. Stel dat je iets vies hebt klaargemaakt en niemand lust het, dan heb je een grote pot nodig, he, om dat allemaal in te doen, en uwe man waarschijnlijk rologen, want die denkt, godver, nu krijg ik dien bucht volgende week terug, opgewarmde prak die de week ervoor al niet te fretten was. Kwak op zijn bord. Geen wonder dat hij een minnares heeft, die de leeftijd heeft van uw dochter, want in bed stellen jullie ook niks meer voor, dat is hetzelfde vrouwen die tupperware kopen, zijn zelf ook opgewarmde prak, restjes spaghetti. Misschien was dat ooit lekkere spaghetti, maar nu niet meer, dat zie ik, dat zie ik.

En de shake, dat is ook een goed productje, voor milkshake te maken, want uw kinderen eten de bananen die ge hebt gekocht (vitaminen, mineralen, zo’n leuke gele verpakking die bij het gft kan) toch niet op, de ondankbare creaturen. En dus, als uw man moet overwerken (jaja, overwerken, zegt hij dan, maar de gsm staat wel af, en hij ruikt naar Chanel als hij thuis komt), dan gooit ge dus die bananen en wat ijs, of veel ijs, troostrijk ijs en melk en vanillesuiker in de blender en ge maakt ne shake.
Eerst wil je nog wat bijhouden, voor de kinderen, maar kom, wie zou het appreciëren, dus kapt ge alles naar binnen, calorieën, niet te schatten, ge kunt evengoed varkensvet rechtstreeks op uw gat plakken.

Maar wel handig om te hebben, uiteraard. Zo ne shake.

En verder nog een heel gamma aan fijne plastic hebbedingetjes. ‘t Ziet er leuk uit, maar eigenlijk stelt het niks voor, een beetje zoals jullie leven dus, nu ik er zo over nadenk.

Soit, en dan heb ik nog iets heel schoon, namelijk mezelf, een aanbieding!
Ik kom alles bij jullie in de kast zetten, lust graag restjes, vooral als ze opgewarmd zijn, en gebruik nooit Chanel.

Dames, als u bestelt ter waarde van 150 euro krijgt uw gastvrouw een geschenk. En mijn agenda is volgende maand nog erg leeg, dus laat u gaan.

…is op 15 augustus. Zeg tegen de Parking dat die van ‘t Stad het gezegd hebben.

http://nl.youtube.com/watch?v=4iqKAEWoRIo&feature=related

KOOR:
Het is een baby, zo schoon en roöze
leert al snel lopen, en vlotjes praten
Kijkt naar je op, is een schoon kind want weet
Eigen kind schoon kind, lief en tof, sympathiek

Eerste tand, eerste fiets dan naar school, diploma
En moeder is zo trots op haar kind haar baby, zo trots, zo trots

KIND:
Moeder, u baarde mij, op een baarkruk of in bad
En ons vader was weer zat
Moeder, en u voedde mij
‘k zal u eeuwig en nog langer dankbaar zijn

Moeder hoehoehoe
t was niet altijd zo plezant
getuige nog die brand
bij die bejaarden
is ‘t daarom
dat je mij
interneerde
lieve mama?

‘t Is waar,
‘k hing toen aan de spuit,
maar voor een echte moeder maakt dat
eigenlijk feitelijk toch niks uit?
Moeder lieve mama waar was je toen
in de douche met al dat crapuul
ik was alleen

moeder auwauwauw
ik bukte voor de zeep
één keer, en toen wist ik
waarom
ach moeder

(gitaar)solo

KOOR:
Diefstal, brandstichting en hoerderij
Foute vrienden, foute liefdes, en een heel fout milieu
Sjakossen gaan pikken, de bomma laten stikken
(Mijn kind.) Schoon kind. (Mijn kind.) Schoon kind, Mijn kind Schoon
Waarom toch ,waarom waarom waarom waarom waarom

KIND:
I’m just a poor boy and nobody loves me.

KOOR:
Zaagt niet, klaagt niet, doe gewoon uw werk en
waarom hebde meegdaan aanTemptation

Op straat staan muilen, uw vrouwen ruilen

KIND & KOOR:
Och moeder! Alstublieft, stopt ermee
(Let him go!) Moeder! Alstublieft, stopt ermee
(Let him go!) Moeder ! Alstublieft, stopt ermee.
(Let me go.) stopt ermee, stopt ermee
(Let me go.) (Let me go.) stopstopstop
No, no, no, no, no, no, no.
(Oh mama mia, mama mia.) Mama mia, hou nu op
Gij zijt precies uw vader, heb ik u zo groot gebracht, zo groot gebracht, zo groot gebracht

MOEDER:
Want geef toe, eigenlijk ben je nog steeds een kind
Lekker belangrijk wat iedereen van jou vindt
Ooo, kindje
Ach mijn lieve kindje
Kom eens bij uw mama, wat heb ik toch fout gedaan ??

(Alweer een solo, die mannen van Queen toch)

KIND:
Jij blijft mijn mama, al wat er gebeurt, lieve lieve mama, lieve lieve mama,
van mij

Waar gaan al uw gedeletete berichten naartoe?
Al die overtollige toestanden die u met één muisklik naar uw virtuele prullenbak verwijst en met een volgende ook daaruit weggooit?
Al die sms’en waar zijn ze nu? Die lieve woorden, verwensingen, beleefde verzoeken en overbodige nietszeggende berichtjes?

Ik zal het u zeggen.

Al deze informatie zweeft rond, ergens, daar in de ether, en wacht tot het teveel wordt.
Geduldig wacht deze kolkende massa op het startsein,er wordt één keer teveel op delete gedrukt, en met een gigantisch kracht zal al die informatie boemerangsgewijs teruggekatapulteerd worden.
In uw computer, door uw scherm, door uw gsm, in uw gezicht!
Keihard.
Duizenden berichten, als een zandstorm, een tsunami aan woorden, een kakofonie aan geluid, een aardbeving, een wervelwind.
U wordt omvergeblazen, overstelpt door informatie, uw hoofd zal uit elkaar spatten, teveel, teveel, teveel.
En als je het overleeft kan je alleen nog maar met nullekes en eentjes denken.

Tot zover deze lezing