Ken je dat gevoel: het einde van de maand.
Je hebt een volle kar in de winkel en je saldo is ontoereikend. Iedereen staart naar je als je al je zakken doorzoekt naar wat geld en jij zou het liefste door de grond zakken
Je hebt een mooi kleedje gezien en je saldo is ontoereikend.
Dat schoon paar schoenen dat je vorige maand niet kon kopen is nu weg.
En vanwaar blijven toch al die facturen komen?

En dan denk je: gelukkig is het maar een keer per maand ‘einde van de maand’

Foute man nummer zeven: het eeuwige mamaskindje

Jawel, ook ik voeg een man toe aan het rijtje van te mijden mannen. Deze man lijkt in eerste instantie de perfectie zelve. Vaak weet hij immers als geen ander hoe met vrouwen om te gaan. Hij is charmant, uiterst geïnteresseerd en absoluut het tegenovergestelde van die klootzak van een ex die je net gedumpt heeft. Dat hij je vrij snel aan zijn moeder wil voorstellen past volledig in bovenstaand plaatje van attente partner.

Want ja, hij vindt vrouwen en dus ook zijn moeder erg belangrijk. In de meeste gevallen houdt de relatie dan ook een redelijke tijd stand. Tot het kind in hem naar boven komt en hij begint te twijfelen. Is dit wel de vrouw waar ik de rest van mijn leven mee wil doorbrengen? Zijn mijn gevoelens voor haar wel sterk genoeg? Kan ik niet iemand beter vinden? Kortom, kan deze vrouw wel tippen aan mijn grote voorbeeld: mijn mama? Bij elke verstandige vrouw zou er dan een knipperlichtje moeten beginnen branden dat piept: “opgelet… alarm…. loop weg nu het nog kan!!“

Maar jammer genoeg heeft hij in de meeste gevallen al zo’n grote invloed nagelaten waardoor hem loslaten moeilijk wordt. Met als gevolg dat hij daarna, wanneer hij een eventuele andere kandidate heeft uitgetest maar toch weer voor de deur staat, opnieuw met open armen ontvangen wordt. Op deze manier kabbelt de relatie verder met kleine akkefietjes omdat hij kritiek op zijn mama niet weet te appreciëren, erger nog, hij gaat de minpunten over haar die jij opwerpt gewoon doorvertellen tot de volgende hindernis opduikt: een zwangerschap met als logische gevolg een kind.

Groot probleem voor het mamaskindje want plots is hij in de relatie niet de enige en belangrijkste persoon meer. Zijn partner heeft immers een nieuw wezen om van te houden en te koesteren. Een beetje man begrijpt dat, laat het uiteraard een tijdje toe maar eist dan op kordate manier zijn plaats naast de partner terug op. Zo niet het mamaskindje. Hij gaat jammeren bij zijn eigen mama, voelt zich verwaarloosd, probeert door vervelend gedrag terug de aandacht te krijgen en wanneer dat niet lukt, beslist hij er vandoor te gaan. Einde relatie en probleem opgelost.
Hoe deze man vanaf de eerste ontmoeting toch herkennen? Vaak zijn ze enig kind. Neem daarbij gescheiden ouders waar geen bilocatie mogelijk was zodat hij het grootste deel van zijn jeugdige leven bij moeder heeft doorgebracht. En als klap op de vuurpijl hebben ze geen contact met de vader of is dat contact minimaal of problematisch (lees: papa is absoluut niet goed genoeg in de ogen van mama en het mamaskindje treedt haar uiteraard bij). Maar de hele scheiding heeft hoegenaamd geen invloed gehad op zijn doen en denken; sterker nog, hij heeft immers een gelukkige jeugd gehad en dat dankzij zijn mama die hem in alles gesteund heeft.

Net zoals bij foute man drie is het dus oppassen geblazen want ook hij is geen Man, maar nog een jongen. Erger nog: een jongen die nog vast hangt aan zijn mama.

Beste Canvas,

Als moeder met twee kinderen en een voltijds job is het hoogtepunt van de week voor mij jullie zaterdagavond. Sinds mensenheugnis is er dan een detectiefje. Sinds enige jaren zelfs twee, waardoor het genot zich nog uitstrekt tot zondagavond. Want steevast val ik onder nummer twee in slaap, waarna manlief het dan voor mij verder opneemt op DVD.

Het gaat zelfs zo ver dat als ik een sociale verplichting heb op zaterdagavond, ik enigszins teleurgesteld ben. Het vooruitzicht van mij met een glas wijn in de zetel te kunnen ploffen onder mijn dekentje overtreft al het andere. Klinkt een beetje pathetisch, maar zo is het nu eenmaal.

U kan mijn consternatie van deze dinsdag dan ook begrijpen. Net zoals iedere week, is het eerste wat ik opzoek in de Humo welk lekkers jullie programmeren voor zaterdagavond. Dalziel and Pascoe en Wire in the Blood, so far so good. Echter, mijn initiële blijdschap verdwijnt al snel als ik zie dat bij alletwee (herh.) staat. Herhalingen! Natuurlijk kan ik uit de omschrijving niet opmaken of ik ze al gezien heb en mij alsnog naar de videotheek moet reppen om mijn avond toch nog te redden. En niets is vervelend dan beginnen te kijken en na twintig minuten te beseffen dat, tiens, ik heb dit al gezien. En even later: en oh ja, die is de moordenaar…

Willen jullie dus alsjeblieft in de toekomst originele uitzendingen plannen? Ik ben jullie eeuwig dankbaar.

Roompje.

Het rendier keek schichtig in de verte.
Zag het daar een grote man? Met een geweer? Het was toch geen jachtseizoen?

En nu lag hij onder plastic folie op een piepschuim bakje.
‘Hertenfilet’
En dan een datum van verval.
Eigenlijk voelde hij zich nu al vervallen, echt florissant en blakend van gezondheid zag hij er toch niet uit? Zo bloot en zonder gewei, en ook wel veel kleiner als toen hij in den bos rondliep.
Ze maken de mensen toch wat wijs, bedacht het hert zich, en die stumpers geloven het nog ook. Zouden ze echt niet weten dat een hert er helemaal anders uit hoort te zien? Waar was zijn pels trouwens, en zijn gewei?
Hij probeerde door de folie te kijken, maar echt duidelijk kon hij zijn omgeving niet waarnemen.
Zo’n boerenbedrog, is er geen consumentenorganisatie die hier een zaak van zou willen maken.
Het hert droomde al van roem, hij zag de krantenkoppen al voor zich: ‘Hert ontmaskert zwendel, mensen opgelicht, en dan een voor en na foto van zichzelve, dan zouden de mensen eindelijk, eindelijk weten wat een hert juist is, wat het hertenzijn inhoudt, want uiteraard zou hij een diepte-interview geven, en over zijn jeugd vertellen, en de zeven hoofdzonden.

Hij was zo in gedachten verzonken dat hij niet had gemerkt dat hij ontfolied werd, ineens voelde hij een allesverzengende hitte en kreeg hij rode wijn over zich.
Hij snakte naar adem.

Ondank is werelds loon, en toen ging het licht uit.

Jongste zoon (3 jaar dus) heeft zichzelf tot vegetariër uitgeroepen. Niet dat hij dat beseft, maar hij weigert dus nog vlees te eten. Op zich allemaal geen probleem natuurlijk. Hij eet wel nog vis, kaas, groeten, is verzot op fruit, boterhammen, groetenburgers, … Maar geen vlees, niet op zijn boterham en niet in zijn bord. En ook niet de miniscuul bijna onherkenbare stukjes kip in de pastasaus.
Wat eet hij wel nog, hespeworst en van die hotdog worsten. Tja, hij heeft gelijk natuurlijk, vlees kan je dat bezwaarlijk noemen !

Ik bood op een woensdag, niet lang geleden, een forumgenote een lift aan van het station naar haar uiteindelijke bestemming hier in de buurt. U kent mij, immer gedienstig en behulpzaam.

Dus om 2 uur togen dochter en ik naar de afgesproken plaats. Ze vroeg wie we gingen halen, dus ik zeg de naam.

Ze vraagt mij of ze haar al gezien heeft. Nee dus. En van waar ik haar ken.

‘Van het internet’ antwoord ik naar waarheid.

‘Heb jij haar al gezien?’ zet ze haar ondervraging verder. Ik zeg dat dat niet het geval is, nou ja behalve op foto. Ik had haar zelfs nog nooit aan de telefoon gesproken. Ik kén haar al jaren, dat wel, maar niet écht dus. Even later maken Roompje en ik eindelijk kennis.

Nu is Roompje zowat de zachtaardigste, liefste persoon ter wereld dus u moet niet denken dat ik haar stiekeme psychopatische neigingen toedichtte, maar opeens bedacht ik dat ik mijn dochter over het algemeen wel een heel slecht voorbeeld geef qua veilig internetgebruik:

-geef je telefoonnummer niet aan vreemden op het internet. PEUP

-spreek nooit af met iemand die je niet kent. PEUP.

-doe je dat toch, doe het dan op een publieke plaats. Behalve in een paar gevallen, een dikke PEUP. Hier is al zoveel voordien nooit eerder gezien volk over de vloer geweest dat ik bijna zou willen zeggen : ik zou ze geen eten willen geven. Maar gewoonlijk doe ik zelfs dat.

-geef zo weinig mogelijk persoonlijke informatie prijs. Toch een halve PEUP. Mijn forumgenoten weten vast meer over mij dan mijn moeder.

Moet ik nog toevoegen dat de schoonzus van Roompje zelfs al eens bij mij gelogeerd heeft terwijl ik haar daarvoor ook nog nooit gezien of gesproken had. Ach ja…

Dit is vast weer hetzelfde geval als waarom ik wel wijn en sigaretten mag en mijn dochter niet.

Het kind blijft huilen, het gezichtje rood aangelopen, het hoofdje drijfnat van het zweet, de armpjes zwaaiend als op hol geslagen molenwieken.
De moeder houdt het bundeltje kind op afstand, en kijkt naar haar eerstgeborene, haar zoon, haar jongen, haar…

De mond is wijd opengesperd. Tandeloos. Het geluid sterft weg en ze ziet alleen nog maar die angstaanjagende opengesperde babymond.

Ze moet iets doen, want anders verslindt het kind haar, ze moet iets doen, ze moet iets doen, het bloed klopt in haar slapen, ze moet iets doen, ze moet iets, een waas, ze heft haar hand en dan ziet ze opeens de blik in de ogen van het jongetje. Er is terug geluid, gezang nu, heel ijl en ver weg, alsof er lentewind waait, en klokjes en gras, lichtgroen gras, ze hoort gras, en ze ziet haar kind opgroeien. Een peuter met kuiltjes in de wangen die zijn mollige armpjes naar haar uitstrekt, een kleuter, een kind, een jongeman.
Ze ziet zijn bruid en hun kinderen. Ze ziet zichzelf ouder worden in zijn ogen, een oude vrouw met rimpels en wit haar, in een schommelstoel, haar zoon die haar hand vasthoudt, ze ziet zijn droef gezicht, voelt zijn pijn als ze haar graf ziet, voelt hoe haar geest als een lentewind langst zijn haar strijkt.

Haar hand zakt en streelt over zijn haar.

‘Sttttttt, mijn kind, stil, alles komt goed, ik ben er sttttt stil maar’
De ogen van het kind vallen toe.
Hij slaapt.

Ik koop normaalgezien nooit een aansteker. Ik ben van het type dat u om een vuurtje vraagt en dan, helemaal zonder opzet, uw allumeur pikt. Soms heb ik er wel drie in mijn sakosj zitten, mijn record van een jaar of vijftien geleden bedroeg tien. Allemaal ontvreemd, zij het (ik herhaal, voor u mij van kleptomanie gaat verdenken) geheel zonder kwade bedoelingen. Dat gaat zo helemaal vanzelf. Ik zweer het. OK, kleptomanie dus.

Op de manège lukt het mij niet meer, mijn vrienden daar houden mij angstvallig in het oog wanneer ik weer eens grijp en manen mij vriendelijk edoch streng aan om hun eigendom terug te geven als ik na een minuut nog geen aanstalten heb gemaakt om het terug te leggen op hun ipv op mijn pakje sigaretten.

Maar niet getreurd, er zijn nog genoeg vrienden met vertrouwen in de mensheid of vrienden die het mij gewoon gunnen om af en toe eens aan de haal te gaan met ééntje.

Nu wilde het geval dat ik een tijdje geleden vuurloos was en op dat moment helaas ook helemaal alleen. Ik kocht een duo Kruidvatbriquets, met tegenzin wegens het zeer onnatuurlijk aanvoelen van deze aankoop. Mijn tegenzin betrof uiteraard louter het moeten betalen voor iets wat zich gewoonlijk als vanzelf manifesteert in mijn tas, niet het huismerk van Kruidvat an sich.

How wrong can one be? De aanstekers trokken op niks, mijn duim vertoonde uitputtingsverschijnselen en een afdruk van het oeverloos wieltjedraaien én op de koop toe waren ze na een paar dagen leeg. Zelfs de truk der wanhopige roker – klepje ingedrukt houden en met andere hand aan het wieleke draaien – faalde schromelijk. Dus niet alleen hun condooms sucken – pardon my French.

Mag ik u trouwens nog even meegeven dat ik het liefst van al Bics gebruik? Liever niks rechthoekigs van een verzekeringsmaatschappij en nog minder liever iets doorzichtigs. Een Bic, bij voorkeur de mini versie, moet het zijn. Dus als u hem niet kwijt wilt, u weet wat kopen. Of een Kruidvatexemplaar natuurlijk, daar houd ik mij vanaf nu ook verre van, zelfs onbewust.

De dag van de verkiezing is de enige dag dat ik ooit meer dan 20 meter stap. Want uiteraard is er geen parkeerplaats waar ik moet gaan stemmen.

Het is zeker 300 meter ver. Belachelijk toch. Waarom moet dat altijd in een school zijn trouwens?

Ik stem voor verkiezingen in de supermarkt, daar is tenminste parking.