Beken een vrouw nooit:

• dat frieten, pita en aanverwanten wellicht ongezonder, maar toch veel eenvoudiger binnen te houden zijn dan dat bord dode groenten dat ’s avonds op tafel dreiging staat uit te stralen.
• dat u doodgraag zou hebben dat ze wat minder zou uitgeven, zodat u kan sparen voor dat hutje in de tuin, waarin u tijdens ‘die speciale week’ kan gaan schuilen.
• dat een voorbijwandelende deerne er best leuk uitziet. ‘Ik ken die!’ zal uw vrouw zonder twijfel zeggen, ‘Naar ‘t schijnt laat ze keihard stinkende scheten sinds ze syfilis heeft…’
• dat u het wel charmant vindt dat ze zo haar uiterste best doet om uw Jef uit de kelder te lokken, maar dat die string haar achterste niet echt flatteert. Of andersom eigenlijk.
• dat dat spontane boeketje bloemen eigenlijk niet zo spontaan is, maar iets verdoezelt. Om uw geweten te sussen. Altijd. Zonder uitzondering.
• dat u na een partijtje stoeien niet veel zin heeft om over gevoelens te praten, en dat u haar eigenlijk veel liever zou zien veranderen in een bak Jupiler.
• dat u elk jaar met Valentijn de neiging moet onderdrukken om die tondeuse bij Vanden Borre te halen. Enerzijds is die goedkoper dan die honderdvijftig euro die nu wekelijks in de kassa van de kapper belanden en anderzijds is een tondeuse ehm… Multifunctioneel?
• dat u lepeltje-lepeltje slapen op z’n zachtst gezegd overroepen vindt. Dat u – om heel eerlijk te zijn – eigenlijk nog liever bij min tien buiten slaapt. Zeestergewijs. Zo slaapt een man.
• dat u zich weinig aantrekt van het verschil tussen het washandje voor het gezicht en het washandje voor die andere kaken.
• dat die gaten in uw sokken niet zomaar ontstaan. U is gewoon zeer lui tijdens het nagelknippen.

-Hoe hevig uw menstruatie is en hoeveel bloedklonters ze telt. Hij heeft een maag en daar gaat de liefde door. Geen klonters.
-Hoeveel ingegroeide haartjes uw bikinlijn heeft. Met wat geluk kijkt hij erover. Of eronder. Maar als u het vertelt kunt u misschien beter even naar de bib om wat bedlectuur.
-Hoeveel tijd u precies besteedt aan het smeren, epileren en restaureren. Laat hem maar denken dat u er enkel door de goedheid van de natuur zo stralend uitziet.
-Dat u zijn scheermes gebruikt om u te ontharen. Overal.
-Hoeveel tijd u aan telefoneren met uw vriendinnen spendeert. Hij gaat toch maar vrezen dat het niks dan kwaadsprekerij over hem is. En geef hem eens ongelijk?
-Dat u niet alleen lingerie bezit maar ook sloddergoed.
-Dat u de pot waarin u pasta gekookt hebt wel eens zonder afwassen terug in de kast zet. O nee, wacht, niemand behalve ik doet zoiets, dus deze telt niet.
-Hoeveel precies uw laatste visa-afrekening bedroeg en dat men daar, telkens u met de kaart buitenkomt, een fles champagne opentrekt.
-Alles wat ook maar zweemt naar kritiek op hem. Dat bewaart u maar voor de telefoons met uw vriendinnen want we willen niet dat hij riposteert met al UW gebreken. Wedden dat dat er meer zijn?
-Dat u wou dat hij wat meer op Brad Pitt leek. Hij wil immers zéker ook liever met Angelina Jolie procreëren dan met u.
-Dat u niet zo zoutloos kookt als hij wel denkt. Bloeddruk allemaal goed en wel, maar het eten moet toch smaak hebben?

nvdr: comments nog steeds kapot, als u zich niet kan inhouden, mag het ook hier

Ivo keek naar zichzelf in de spiegel. Niet slecht, al dacht hij het zelf.
Voor een eerste kloonpoging viel het wel mee.
Oké, hij had zich in spiegelschrift gekloond, het kleine litteken zat nu boven de linker in plaats van de rechter wenkbrauw, maar een kniesoor die daarop let.
Trouwens, was dat de Rode Ridder ook nooit overkomen? Soit.
Ivo keek brutaal naar zijn spiegelbeeld. Raar eigenlijk, hij had nooit gedacht dat een kloon zelfstandig kon denken. Maar het ging best.
Hij concentreerde zich op Blonde Ellen van kantoor, en merkte dat de rest van zijn primaire functies ook naar behoren werkten.
Hij knipoogde, hey schone jongen, gaan we uit?

Aftershave, een wit hemd en vlotte broek, een propere onderbroek, donkere sokken. Hij gooide de sleutels van de Audi in de lucht, ving ze behendig op en sloot de voordeur achter zich.

’s Nachts, na het liefdesspel lag hij voldaan een sigaret te roken.
Niks anaal voor hem, zijn echte ik zat opgesloten in de kast en zou daar blijven.

Janet.

Een forumdiscussie. Wel of niet epidurale. Ik bespaar u de bladzijdenlange polemiek en zal u gewoon mijn mening geven.

Ter uwer info: mijn eerste bevalling, toen de dieren nog spraken, was zonder epi. Dat bestond wel, maar daar werd niet over gerept. Die bevalling was een hel, en ook nu weer bespaar ik u de details. Ik wil ze zelf niet meer weten.
Tweede bevalling was een KS. Uiteraard mét epidurale, ik ben Rambo niet. Geweldige ervaring.

Eén der argumenten van de contra-liga is dat je het gevoel hebt iets gepresteerd te hebben. Mijns inziens is het naakte feit van 9 maanden lang een parasiet mee te dragen die je er dan langs een piepkleine uitgang moet uitpersen sowieso al een prestatie, of het nu met of zonder verdoving is. Als pijn bijdraagt tot het geluksgevoel, dan raad ik die mensen aan om SM te gaan beoefenen. Ik was blij met mijn kind, vind mezelf altijd geweldig grappig als ik hem tot op de dag van vandaag kan zeggen, helemaal Jewish Mom, dat ik zoveel uren heb afgezien voor hem, maar dat had écht niet gehoeven.
En dan had ik nog het geluk dat het een mooi kind was. Stel u voor dat ge zoveel moet lijden voor een lelijkaard.
Als presteren voor u een must is, breek dan één of ander wereldrecord. Met bevallen gaat dat niet lukken, dat hebben er u al zovelen voorgedaan dat het de term ‘prestatie’ iet of wat minimaliseert.

Ander argument: deze pijn is nuttig, itt de pijn bij de tandarts. Ik vind het nochtans ook nuttig om niet met grafzerken in de mondholte rond te lopen.

Volgende: epidurale is niet risicoloos. Wat zijn de effecten op het kind? Ik ken niemand die 1) zelf een probleem heeft gehad door een epi of 2)een kind met problemen heeft door epi. Wat natuurlijk geen sluitend bewijs is, maar me dunkt dat als het zo risicovol is, men er toch wel wat meer van zou horen.
Trouwens : soms heb ik de indruk dat er amper nog een kind op natuurlijke wijze verwekt wordt, zoveel kunstmatige bevruchtingen dat er zijn. Daar zijn ook risico’s aan verbonden, en nog wel op afwijkingen. Maar toch zijn er contramensen die wél kinderen hebben die er via een medisch ingrijpen zijn gekomen, maar een epi te risicovol vinden. Begrijpe wie kan…

Next: er zijn vrouwen die een depressie krijgen omdat ze een ontevreden gevoel hebben over hun bevalling. Wel, die vrouwen zouden hun prioriteiten eens moeten herzien. Wat telt is toch het resultaat, niet de manier waarop het verkregen is. Dus je hebt eindelijk je langverwachte kind maar je gaat wat kermen omdat je, misschien na urenlang afzien, toch verlichting van je pijn gekregen hebt? Je vindt jezelf daarom minder zelfs misschien? Dus ga je aan de antidepressiva (hey, toch een medicamentje!) en mist misschien heelder weken of maanden babygeluk omdat die éne dag niet volgens verwachting verlopen is? Komop zeg, doe eens normaal. Nou ja… misschien is het wel beter om een paar maanden versuft door te brengen, tot de kleine rakker doorslaapt, maar toch.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat iedereen dan maar een epidurale zou moeten nemen, maar doe dan niet alsof het jou extra punten oplevert in de Grote Moederschapswedstrijd wanneer je het niet doet.

Mijn conclusie op het forum was: ‘Oh mensen wat heeft dat nu toch allemaal voor belang? Plop dat kind eruit, hoe dan ook, het gaat toch niet om de bevalling en om uw al dan niet heldendaad? Het gaat om de lange, lange, laaaaange jaren die erachter komen (en die ge idd zonder epi moet doorstaan.’

Gat in de markt: een mild roesmiddel tot uw spruit het huis uit is. Misschien een implantaat dat de constante dosering van 2 glazen alcohol afgeeft. Zullen we Janssens Pharma eens aanschrijven?

Zo kwam jongste dochter op deze wereld terecht. Geheel eigenwijs. Iedereen verzekerde mij dat je lichaam zich aanpast aan de situatie, zeker als je besluit thuis te bevallen. Dus, de weeën zouden pas beginnen als de kinderen in bed zaten, of als ze op de kribbe en in school waren.

Dat was buiten onze meid gerekend, die besloot de bevalling in te zetten door het breken van de vliezen, op de parking aan school als ik net de 2 kinderen opgehaald heb. Ik besluit echtgenoot te bellen dat hij naar huis mag komen, want dat mijn vliezen gebroken zijn en dat de weeën langzamerhand wel op gang zullen komen.

Het is ondertussen 18 uur. Een kwartiertje later ben ik thuis met de kinderen en probeer boterhammen voor hen te maken. Het lukt niet zo best en om de 4 minuten moet ik een venijnige wee wegpuffen. Ik bel echtgenoot terug op dat hij best wat vaart maakt en bel de vroedvrouw dat het begonnen is. Ik puf verder als om 18.30u echtgenoot thuiskomt. Mijn besluit om de kinderen thuis in bed te stoppen verdwijnt als sneeuw voor de zon. “Bel de persoon van wacht op”, zeg ik en ik vertrek naar boven om mij ergens te installeren. Ik hoor hem zeggen dat hij de kinderen gaat brengen en ik schreeuw naar beneden “Bel terug dat ze de kinderen moeten komen ophalen en bel de vroedvrouw dat de weeën om de 3 minuten komen”. Snapt hij nu niet dat het niet de moment is om te vertrekken !!?? Ik puf en blaas en realiseer mij dat dit niet goed komt, dit kan ik geen uren doorstaan en ik stel me taferelen voor van ambulances en ziekenhuizen.

Om 19 uur komen ze de kinderen ophalen en komt echtgenoot mij bijstaan, zo lukt het iets beter om de weeën op te vangen. Eindelijk om 19.15u is de vroedvrouw er. Ze heeft de baarkruk mee waar ik zo graag wil op bevallen, maar ik weiger nog maar 1 millimeter te bewegen, zelfs niet even achterover gaan leunen zodat ze de vorderingen kan controleren. Tussen 2 weeën door lukt het dan toch en ik hoor “8-9 cm, nog een randje en de baby komt er aan, duw maar mee als je daar behoefte aan hebt”. Ik duizel en voel me wegglijden bij de eerste persweeën. Maar met de vroedvrouw en echtgenoot naast me, slaag ik er in terug rustig te worden en 2 persweeën later ligt ze op mijn buik. Alsof ze er altijd geweest is. Het is 19.40u.

Ik installeer me op bed en ze begin te zoeken en te drinken. Een uurtje later wordt ze nagekeken, ze is perfect, 3.560 kg en 51 cm. We eten koekjes en drinken fruitsap en de vroedvrouw ruimt alles op. Om 22 uur kruipen we in ons bed met jongste dochter tussen ons in, ze drinkt uren aan een stuk en om 2 uur valt ze in een gelukzalige diepe slaap. Ik lig er naast en kijk ernaar. Wat is ze mooi ….

Het was een rustige vrijdagmiddag. Jos stond voor het venster en overdacht zijn leven. Het was een mooi leven, ietwat banaal, maar zeker niet slecht.
Hij had een job, een toffe job zou veel gezegd zijn, maar in deze tijden hoorde je daar niet over te zeuren, een nieuwbouwhuis in een rustige verkaveling, een mooie ietwat dommige vrouw, perfect dus –hij grinnikte even-, en geen kinderen.
Dat laatste was niet bewust, gewoon zo gegroeid, carrière, geen tijd, mooie reizen, en voor je het weet ben je voorbij de veertig en worden je vrienden grootvader. En daar had hij helemaal geen zin in.
Jos zuchtte.
Ze hadden wel een hond, Pekkie. Een zwarte koningspoedel, ‘net zoals bij Jommeke’, had zijn vrouw verrukt uitgeroepen.
Hij wou het dier Bartholomé Claus noemen, maar één blik van zijn gade was voldoende geweest om dit plan maar weer op te bergen.
Maar dus geen kinderen. Veel last had hij daar niet van, zeker niet als hij de verhalen van zijn vrienden hoorde, gebroken nachten, uitgescheurde vrouwen, spijbelen en jeugddelinquentie, niet meer op restaurant, niet naar de cinema, niet uitslapen, niet op café tot in de vroege uren, geen onverwachte seks op de keukenvloer tijdens een doordeweekse maandagmiddag.
Niets dan voordelen, leek het hem, tot vorig jaar. Toen was zijn vrouw in een depressie beland, wegens onvervulde sluimerende kinderwens en nu te laet en veel had-ik-maar en gehuil. Eerst hadden ze overwogen zo’n schoon Afrikaantje te adopteren, of een schattig Chineesje, maar gruwelverhalen over hechtingsproblemen en psychiatrie hadden hen van dat plan doen afzien.
De therapeut was echter formeel. Er moest iets gebeuren anders zou zijn vrouw ‘domme dingen’ doen. Deed ze ooit iets anders? Dacht Jos.
En nu stond hij hier. Klaar voor het rollenspel. Hij keek naar het pak incontinentieluiers dat klaar lag, de papflesjes, -borstvoeding had hij geweigerd, tutjes, kruippakjes. Hij zou de rol van baby op zich nemen, en zo een surrogaat voor zijn vrouw scheppen, was er iets mooiers dan De Liefde?

Jos keek op zijn horloge, hij had nog een kwartier, en dan zou zijn vrouw zogezegd haar baby in haar armen krijgen.
Snel stopte Jos een paar onderbroeken in een valiesje, een vers hemd, deo en zijn visa, sprong door het raam en liep naar zijn auto.

Het was nooit te laet om te vluchten.