In geval van tegenslag gaat de menselijke psyche door 3 fasen:
1: ontkenning (Dit is niet gebeurd!)
2: minimaliseren (’t is niet zo erg, ik los het wel op)
3: berusting (spreekt voor zich)

Laat mij dit even illustreren aan een puur hypothetisch voorbeeld. Mijnheer en Mevrouw P. hebben een bed nodig voor in de logeerkamer. En aangezien hun oude Ikeabed stilaan aan vervanging toe is, wordt besloten het oude bed naar de logeerkamer te verhuizen en het nieuwe bed in de master bedroom te zetten. Algauw wordt het ideale bed gevonden in een plaatselijke meubelzaak, maar o rampspoed, het bestaat enkel in 1m60 terwijl het oude bed 1m80 is (of dat wordt toch zonder verder nadenken aangenomen) en aangezien de matras en de lattenbodem van het oude bed in het nieuwe moet komen, dienen de afmetingen uiteraard overeen te komen. Dan maar een bed bij Ikea besteld (1m80) met 2 lattoflexen (2×90 cm) en 2 matrassen (2×90 cm). Na het nodige ikea-geknutsel konden de nieuwe latoflexen in het oude bed. Maar bij het plaatsen van de eerste lattoflex blijkt deze 10 cm over het midden van het bed te steken. Het laat zich raden hoe breed het oude bed in feite is. Het is op dit moment dat Mevrouw P. door de 3 fasen gaat:

1: ontkenning : Het is pijnlijk duidelijk hoe de afmetingen van bed en lattoflex zich tot elkaar verhouden. Mevr. P. loopt desalniettemin naar de gereedschapskoffer van Meneer P., vindt een plooimeter en meet na of de lattoflex zich niet vergist heeft.
2: minimaliseren : Vervolgens loopt Mevr. P. naar de computer, surft naar de Ikea-website en begint de verkoopsvoorwaarden na te kijken op clausules voor mensen die vergeten zijn hun bed na te meten.
3: berusting : Mevr. P. zegt tegen Mr. P.: “Och, we leggen dan wel een extra deken in de kamer voor als het dekbed te klein is”.

Enige gelijkenis met bestaande personen is louter toevallig