De Noorderlaan.

Inspiratie voor Admiral Freebee, flitsgevaarlijk voor vriendinnen en andere zotten en eergisteren praktisch leeg.

Ik weet dat. Want op een sporadische eergisteren maakte ik er gebruik van.  Mijzelf, aangekleed met rijdende auto, werd in de binnenstad van Antwerpen verwacht. Maar tot het zover was, bereed ik dus een verlaten Noorderlaan. Tien minuten later kwam ik erachter hoe dat zo kwam. Iedereen uit het noorden was mij al voorgegaan naar ‘t stad en hinderde mij als een aaneengekoekte haaivinnensoep bij het zoeken van een parkeerplaats. Vier keer, ik herhaal, VIER keer, heb ik het licht groen, oranje, rood zien pingen. Vanop de eerste rij, geen gat te dichten wegens geen gat te dichten en achter mij een resem groempfhige chauffeurs die in morse toeterden dat ik een slome lellebel ben. Alsof ik me daardoor van de wijs laat brengen, jandoedels!

Ik ben dermate standvastig dat ik dit vertelsel terug naar de Noorderlaan beep. Naar een maagdelijke Noorderlaan zelfs. En wat doet een mens op een viervaksbaan zonder verkeer? Juist, rechts bollen. Laat daar nu toevallig rechts midden op een kruispunt een wegdekboebel van formaat huishouden. Een gigantische uitstulping die, mocht ik mijn persoonlijkheid willen opfleuren met wat plaatstalen tuning naar onder, ik geen spatbordjes meer gehad zou hebben. Zo’n berg macadam bedoel ik. Een gesofisticeerde mevrouw als ikzelf zou voor minder automatisch links gaan rijden. Mijn credo sinds jaar en dag : Noorderlaan overleven, links begeven!   Deze slogan telt eveneens om u te hoeden voor de rechterzijde van de brug wat verderop. Indien u die zou willen utiliseren… hij is namelijk afgebroken.

Noem het vergetelheid, stupiditeit of voor mijn part selachofobie, gisteren reed ik uiterst rechts.

“Oooh nee! De buuuult!” dacht ik nog net te laat.

Enweetjewat? Ais afgeschroapt! Foetsie!

Of hoe onvoorzien empirisch onderzoek zijn nut bewijst.

Deze habiele inleiding – gratis – om u mede te delen dat zestien jutblogtbaarmoeders hedonistisch tekeer zouden gaan in de Fez in de Kloosterstraat. Om tien voor zeven.

“Zapnimf, kom voor ene keer eens op tijd hè. ‘t Is om zeven uur, maar iedereen gaat daar al zijn om tien voor zeven.”

Ra ra ra. Wie zat daar omstreeks tien over zeven eenzaam en ongelukkiglijk alleen van haar kir royal te nippen aan een uitgestrekte lege tafel? Met honger!

U mag vogelpikken op de profielen :

Iemands borsten besloten een eigen leven te gaan leiden buiten de beslotenheid van het kledingstuk(je).

Iemand en iemand leken dronken, maar deze zinsbegoocheling bestaat slechts in de waan van de waarnemer, volgens diezelfde iemand en iemand.

Iemand pronoceerde een zeer verzorgde speech. Jammer dat de buikdanseres net voorbij kwam gewiebeld op de maxisingel van de plaatselijke Marokkaanse Luc Steeno. Iemand herstartte daarna opnieuw haar uiterst doordachte doch ook vingeropstekende woorden. Het deel ervan dat verstaanbaar was, mag je gerust hilarisch noemen.

Iemand kwam met rugzak aandraven.

Iemand was grappig en zij misbruikte die gave om sigaretten van ons af te luizen.

Iemand leek dood. Naast het kieken en het lam dan.

Iemand onbekend zat naast ons. Ocharme. Ze hebben toch een kaartje met dit webstekadres mee.

Iemand was snipverkouden zonder stem. Handig.

Iemand werd geconfronteerd met een bloedeigen student en moest daarvan bekomen.

Iemand droeg een geheim met zich mee. (Is dat eigenlijk een geheim dames?)

Iemand had blonde krullen en was te knap, iemand anders droeg een hippe bril en was ook te knap. (Pffft.)

Enkele iemands zaten te ver van me vandaan om er iets zinnigs over te kunnen ‘iemanden’. Excuses. (Maar ik vertrouw erop dat andere iemanden mijn hiaten zullen opvullen met hun eigen perceptie van de avond. Toch?)

Ikzelf, nieuwkomer in het gezelschap, hield de hele avond low profile aan en observeerde minutieus. Zoisdat. Het lot van nieuwelingen.

Ooit houdt zo’n feestje ook op natuurlijk.

De Noorderlaan gleed onder mij door in de andere richting. Ik glimlachte beaat naar de afgezaagde uitpuiling aan de overkant.

‘t Is te zeggen. Mocht ik eraan gedacht hebben, maar mijn gedachten tierden elders. Mijn hoofd zat nog vol jutblogtmadammen.

Behalve de Huisvrouw, want die heeft zich weer schaamtelijk aangesteld. Kazachstaanse adel! Tsssss.

Volgende keer eraan denken een hamer mee te brengen. En een toespeld om haar cup b in toom te houden.