Groepbouwen met Jutblogt
Ik had de Nimf aangemaand om op tijd te zijn, want ik weet dat haar dat zelden lukt, dus een beetje tijdsdruk leek mij aangewezen. Wonder o wonder had ze voor een keertje eens geluisterd en zat al heel allenig aan de voor vijftien personen gedekte tafel toen ik toekwam met Elza en Mamzel, een beetje overtijd omdat die twee in de file zaten. Niet mijn schuld dus, zelfs niet toen ik een sms kreeg van de Nimf met ’stekketmoroepeenaander’. En nog veel minder mijn schuld omdat we op weg van de parkeerplaats naar het restaurant om de vijf passen moesten stoppen om Mamzel toe te laten haar kledingstukken op te hijsen.
Low profile, zegt ze, onze nieuwkomer Zapnimf. Als dat haar low profile is, dan wil ik haar high profile liever niet meemaken. De grondvesten van de Fezkelder en aangrenzende rookkelder, waar we wel heel veel tijd hebben doorgebracht, daverden. Net zoals onze glazen op het daarna gefrequenteerde terras. Ik, damesachtig en daarenboven van Kazachstaanse adel, heb ongetwijfeld meermaals de wenkbrauwen gefronst, alvorens weer over te gaan tot de orde van de dag, zijnde trachten Mrs. Low Profile te overstemmen. Waarin ik uiteraard jammerlijk mislukte.
Moest u het niet geraden hebben, de twee iemanden die al van voor het aperitief dronken leken waren Mamzel en ikzelf. Een lot waar wij ons al jaren in berusten. Men is levendig of men is het niet en het is niet onze schuld dat de goegemeente ons telkens weer verdenkt van dronkenschap. Het zou een mens er begot toe drijven om al van 9 uur des ochtends aan het aperitief te gaan, want verschil maakt ons promillegehalte blijkbaar toch niet.
Elza hield minutieus de ontsnappingspogingen van mijn decolleté in het oog, zodat ik de avond zedig ben doorgekomen en oooh wat een zaligheid is de rookkelderruimte van de Fez. Volgende keer laten we gewoon ons eten daar serveren.
Er was zeer goed nieuws van een medeblogster, van het Pril Begin en PiepKleine Sokjes Soort, maar dat mag ze zelf vertellen.
Jutblogt heeft groepgebouwd dus. Niet met diepzeeduiken, bungeejumpen of raften, maar zoals het ons betaamt met een schranspartij, veel decibels en veel te weinig slaap achteraf.
Tss tss.
Welke volgende keer?
Gelooft gij nu echt dat ze ons daar nog zullen binnenlaten?
Na uw luidruchtig, schaamteloos, vermeend Kazachstaans gedrag? Als ik al eens mijn stem verhief, mijn beste, was het om u in toom te houden.
Maar natuurlijk, Nimfje.*Huisvrouw klopt bevoogdend op de schouder van ZN*
[...] de sporen!” We hebben nooit nog iets vernomen van haar speelgoed. Sjotsjotsjot. Huisvrouw bracht me op haar eigen zachtaardige manier terug in het heden. Jutblogt en Fez. En nu allen [...]