Er was eens een boom.
Hij dacht : “Laat ik vandaag eens sleur doorbreken!” en hij nam zijn voorrang van rechts.
Humor in de bomenwereld zeg! Moehaaa!
Zelfdestructie in windluwte, spectaculaaaaair!

Wel een beetje sneu voor uw zapnimf en haar voormalige partner dat hij net hun auto eruit pikte voor zijn experiment.

“Baf!”, boemde de boom, zijn precisiebombardement gericht op ons rijdend voertuig, daar waar de voorruit overgaat in dak. Nadien kon je met de raamstijl rechte hoeken meten. Eén uitbolspoor lang, lag het wegdek bezaaid met voldoende aanmaakhout om de volledige stam van de Holebeer op een barbeque te trakteren. Met de glasscherven zouden ze als een beschaafde homo sapiens hun vlees – en dat van vele generaties na hen – kunnen fijnmalen. Verteerbare voedingswaren zelf mee te brengen, want ons vlees bleef wonderwel intact, weliswaar aangevuld met enkele eenheden adrenaline.

Het mijne deed erbij nog wat hysterisch. Je zou voor minder. Of ontloopt u de dood misschien iedere dag? Dat ik op dat moment in de veiligheid van mijn eigen living flipte aan de andere kant van een telefoonlijn bij het aanhoren van dit gebeuren, is slechts bijkomstig. En hoerenchance.
Indien minizap die dag niet de bacillen tot over het voeteneind van haar schommelstoeltje had gehoest, uw zapnimf ware nu onthoofd.

‘t Zou iets moeilijker schrijven geweest zijn.
Over de boom en zijn vermeende voorrang van rechts.
Over deuken, krassen en splinters, verpakt in een perte totale.

En vooral…
Ik leefde kort of met koppijn.