Mamzel en ik waren aan het fantaseren over hoe door de Mexicaanse griep iedereen aan zijn eind zou komen, behalve wij tweeën. Ja dat hoort u goed: enkel wij blijven over wegens ingebeelde resistentie. En ja, IEDEREEN is wijlen, ook onze kinders. Godbetert dat we er helemaal alleen voorstaan met een viertal variërend van 0 tot 19 jaar.

Meteen rezen er al enkele bezwaren. Het is namelijk zo dat wij reeds nu telefonisch rologen en ruzie maken, wat zou dat zijn indien we enkel op elkaar aangewezen waren? En een leeg internet zodat we daar ook onze grieven niet op kwijt zouden kunnen. Niemand anders om over te roddelen en zeuren. Misschien moesten we wel op dezelfde afstand als nu van elkaar blijven wonen, voor de veiligheid, want we voorzagen handgemeen binnen de kortste keren.

Een bezoekje af en toe moet kunnen, immers zij kweekt groenten, dus ik zou toch even langswillen om wat vitamines want ooit geraken alle Delhaizes ten lande leeg of bedorven. We eten ook eerst onze honden op, zijn we daar ook al vanaf en dan gaan we over op de paarden. Eerst de andere, dan de onze en in het geval van de honden net omgekeerd. Naft is geen probleem, benzinepompen genoeg in België.

Even inbreken en laat het zwarte goud maar stromen. Alleen zien dat we uit eerlijke gewoonte niet gaan staan wachten aan de kassa tot er iemand komt om af te rekenen.

Maar onze mooiste fantasie moet nog komen. Want dit is geen hersenspinsel van vijf minuten, néé reeds twee dagen verlekkeren we ons op dit scenario.

Het mooiste zou zijn dat we ongeremd dik gingen worden. Niet gewoon dik, maar Little Britain dik. We zouden van supermarkt naar supermarkt rijden en ons bevoorraden met alles wat god en Montignac verboden hebben.

We zouden ons niet meer scheren, niet naar de kapper gaan, joggings aandoen en slobbertruien, Uggs dragen (zoals zij nu al doet, maar hou het stil) en geen hoge hak die nog in de buurt van onze onderdanen zou komen. Geen fond de teint, geen mascara, zelfs geen dagcrème.

Als we dan toch allebei moddervet en slonzig zijn, misschien dat we dan toch wel kunnen samenwonen. En als we ’s avonds met een genoeglijke zucht samen in de zetel neerploffen, Uggvoeten op de poef, vetrollen uitstulpend, niet meer wetend van wie welke (schaam)haarbegroeing is wegens woekering, dan schenken we ons zoveelste glas wijn in, pakken er een schotel koekjes en chips bij, drukken de tigste peuk uit in de overlopende asbak en klinken op het bijna einde van de wereld. Aaaaaah Utopia!

Eén probleem staat ons in de weg: elektriciteit. Want wij houden wel van ons gemak natuurlijk. Degene die daar een oplossing voor weet, mag ook resistent worden. Aan de rest van jullie: veel plezier in het hiernamaals!