U bestaat toch ook?
Over Facebook gesproken.
Het gezichtenboek waardoor u in contact komt of blijft, soms willens nillens, met mensen uit het heden, verleden en mogelijk zelfs met mensen waar u het bestaan niet van bevroedde.
U kan daar niet alleen vertellen welke boeiende acitiviteiten u onderneemt of welke diepzinnige gedachten u koestert, u kan er ook foto’s zetten.
Albums kan men volstouwen. Dit alles nadat u gedaan hebt met strijken (volgens mij een hoofdbezigheid hier ten lande), op café gaan (op een schone tweede plaats) of gaan slapen (met stip op drie) . Want laat ons wel wezen, veel interessants valt er statusgewijs niet te beleven. Ik pleit evenzeer schuldig hoor, daar niet van.
Waar ik mij echter van distantieer is het rare gebruik van de mogelijkheid om profielfoto’s te zetten. Een groot aantal gebruikers, niet verwonderlijk veelal vrouwen, zet niet zichzelf of desnoods een cartoon of voor mijn part helemaal niks als profielfoto, maar een foto van hun kind of kinderen.
Laat mij het veelvuldig gesmijt met foto’s op Tinternet van de vrucht uwer ledendenen over het algemeen al overbodig vinden, tenslotte zijn er schonere taferelen dan een met appelspijs en spaghettisaus besmeurde minitronie, ik meen wél dat uw PROFIELfoto er een van uzelve moet zijn.
Of bestaat u alleen bij de gratie van uw nageslacht? Bent u misschien geen persoon an sich? Zelfs al bent u een Huisvrouw, iets in u is vast interessant. En als u zo lelijk bent dat u meent dat een foto van de bloedjes het beter zal doen, think again: lelijke mensen krijgen over het algemeen ook lelijke kinders. Meer nog, zelfs mooie mensen krijgen lelijke kinders, of alleszins toch tot het grut ietwat ouder is. Zie maar naar mij.
Dus stoptermee. Zet uzelf of niks. Zet een cartoon of zet voor mijn part een foto van uw geïdealiseerde zelf. Maar niet uw kinders, die zullen het internet zelf wel vervuilen, als ze groot genoeg zijn.
En nu ik toch bezig ben: stop ook met het maken van FBpagina’s voor uw kinders. Ik wil hun vriendje niet worden en geen enkele weldenkende volwassene, oma en opa uitgezonderd, gaat dat in het post-Dutroux tijdperk wel willen.
Dankuwel.
geef toe, veel vrouwen zijn, sinds ze kinderen hebben, niet meer om aan te zien. Mijzelf niet incluis.
Oooh … vermiljoen … hoe gemeen …. maar ik ook niet incluis hoor (ondanks mijn mama-kapsel)
Ben ik even opgelucht dat ik een heuse profielfoto heb … waar ik de kinderen heb afgeknipt (want er worden nog amper foto’s van mij getrokken tenzij ik de kinderen in mijn armen heb, want dan gaat het om ‘t klein grut)
Phew, ben ik blij dat ik uw facebookvriend niet ben
Mijn profielfoto veranderd zeer regelmatig in wat ik op dat moment een nieuwe mooie foto vind. Is die van mij mét baby: goed. Is die van de vakantieplaats waar ik ben: ook goed. Is die enkel van mij: goed. Kortom: het kan vanalles zijn. Gewoon wat op dat moment bezig is in mijn leven en als dat nu toevallig een coole babypic is dan is dat voor mij ook ok.
Ach ik heb de “juiste” profiel foto maar ik heb geen vrienden……….. zelfs opa en oma niet. Ik weet niet wat erger is maar ik heb geen tijd om daarover na te denken want er wacht wederom een strijk ter hoogte van de Mount Everest op mij.
ge hebt precies alleen doordekinderenverdwaasdemama’s te vriend?
Volgens mij is dat een ziekte, mijnkindismijnprofielfototitis.
Awel, ik geef u gelijk en geef toe dat mijn profielfoto er één is met kindjes en dat ik geef toe dat ik me er bij anderen ook aan erger. Bij deze maak ik werk van een eigen profielfoto, maar ik geef toe dat er van mij niet veel foto’s meer genomen worden en meer van mijn nageslacht.
En ondanks jouw ergernis wou je toch mijn feesboekvriendje zijn;-)