Dwangbuisgedachte
Als ik op straat loop en er loopt iemand voor mij, dan moet ik die altijd even nadoen. Heupen, schouders, manier van voetzetten, armbewegingen, hoofdschudjes.
En als het een interessant bewegend object is, dan doe ik hem of haar lang na. Soms zelfs zo lang, dat ik helemaal vergeet waar ikzelf naar op weg was, en gewoon volg.
En soms eindig in een meubelwinkel waar ik helemaal niet moet zijn.
En mijn agenda moet nemen om te zien waar ikzelf eigenlijk ook alweer naartoe ging.
as gij mij ooit volgt …moogt ge me wel trakteren in mijn stamcafé dan zenne !! grtjs
))
moh, da’s zielig! en en beetje grappig.