Langzaam kwam de Kerstman naderbij geslopen, zijn rode pak stak schril af tegen de witte sneeuw.

Hij hijgde, en loerde angstig om zich heen.

In het schijnsel van de straatlantaarns tekende de schaduwen van de huizen zich af. De Kerstman keek naar de gevels, alweer waren er trofeeën bijgekomen.

De Kerstman begreep het niet, van een hert of een everzwijn hingen ze alleen het hoofd trofeegwijs boven de schouw, van menig dier werden pelse frakken gemaakt, konijnen hun poten gebruiken ze als geluksbrengertje, maar dit…

Angstig drukte hij zich tegen de grond, hoorde hij voetstappen?

Een schot weerklonk in de koude nacht, en opgewonden kinderstemmetjes gilden ‘we hebben er één, we hebben er één.’

Vader haalde een eindje touw, bond dat rond Santa zijn buik en onder applaus van de familie werd het levensloze lijf van deze ooit zo vrolijke dikkerd aan de gevel van de fermette bevestigd.