‘Maar ik weet echt niks, en ik ga weer vreselijk uit de toom vallen, ik weet het nu al.’

Droevig keek Maurice Van Damme naar de grond.

Elk jaar hetzelfde verhaal, iedereen maakt goede voornemens, en hij weet niks…

Ach, rookte hij maar, dan kon hij net als iedereen zeggen dat hij zou stoppen met roken, maar meneer Van Damme had in heel zijn leven nog niet één sigaret aangeraakt, en eigenlijk wou hij dat wel zo houden, op zijn leeftijd beginnen roken was pathetisch en erg onpraktisch.

Stoppen met drinken ging ook niet, want waar mensen een roker die stopt toejuichen, fronzen ze de wenkbrauwen als iemand vertelt dat hij niet meer drinkt. ‘Allee, één pintje kan toch geen kwaad, een glas wijn is gezond, en water, dat is voor de vissen, om in te pissen.’

Maurice zuchtte, hij wou ook een goed voornemen maken, eentje waar mensen bemoedigend bij knikten, maar niet te speciaal, want het was niet de bedoeling dat ze het voornemen zouden onthouden, nee, liefst niet. Het angstzweet brak Maurice uit toen hij terugdacht aan 2004, toen hij, in al zijn hoogmoed tegen iedereen die het wou horen, en ook aan hen die het eigenlijk niet wilden horen, verkondigde dat hij het komende jaar niet meer zou slapen, waar had je al die slaap eigenlijk voor nodig? Allemaal zwaar overroepen, en tijdverlies, vooral tijdverlies.

Natuurlijk was hij van pure zattigheid om drie uur, die eerste januari in slaap gevallen, en natuurlijk hadden zijn ‘vrienden’ een filmpje gemaakt en op youtube gezet. Eerst zag je hem verkondigen dat hij niet nooit meer zou slapen, en toen zag je hem knikkebolle en in slaap vallen, en dan de tekst die ze eronder gemonteerd hadden, walgelijk, hij rilde als hij er terug aan dacht.

Er zat dus niets anders op, hij stak de sigaret in zijn mond en stak ze aan.

Nog een week om een verstokt roker te worden, en dan zou hij stoppen. Hij hoestte maar inhaleerde dapper.

Niemand heeft ooit beweerd goede voornemens makkelijk zijn.