Zoon is een echte plantrekker, zijn standaard zinnetje : “Dat is niet zo erg !”. En dat wordt te pas en te onpas gebruikt, als hij zijn broek achterstevoren aandoet, zijn schoenen aan de verkeerde voet doet, als hij zijn potje yoghurt op de grond laat vallen, als hij aan het stopcontact zit te prullen, van de 5de trede naar beneden wil springen, …. Opruimen is ook zijn sterkste kant niet, thuis valt dat natuurlijk op als Oudste Dochter alles zelf opruimt, maar op de kribbe, tussen 8 andere kindjes, muist hij er blijkbaar altijd onderuit met één of ander excuus. Dat belooft voor later.

Spelen is ook niet aan hem besteed. Zoon lummelt en hangt rond. Of prutst aan alles wat knopjes heeft en zeker geen speelgoed is. Of hij wil een tekenfilm zien. Zo ook op een dinsdagnamiddag. “Neenee”, zeg ik, “we gaan eerst wat spelen, misschien mag je dan straks wel een filmpje kijken. Wat wil je doen ? Zullen we knutselen, schilderen, puzzelen, met de auto’s spelen, buiten spelen, ….”. Alles wordt op een luide NEEN onthaald. “Of zullen we een boekje lezen ?”, vraag ik. “O ja”, glundert Zoon, neemt de 3 eerste boekjes uit de kast, nestelt zich op mijn schoot, en als ik ze alle drie heb voorgelezen klinkt het “Zo, en dan nu een filmpje graag”.