Langzaam keek ridderin Gwendolina over haar schouder. Haar modieus harnas paste perfect, maar toch vroeg ze zich af of haar gat niet te dik zou zijn.
Vroeger droeg ze bij feestelijke gevechten altijd een maliënkolder, assorti met haar helm en haar lipgloss, maar maliënkolders zijn zoooooo veertiende- eeuws, dat kon ze echt niet maken.
Ze staarde in de spiegel, het verdikte toch wel serieus, zo ijzer op uw poep.
Ridderin Gwendolina fronste haar wenkbrauwen, ze haalde uit met haar zwaard en tuitte haar lippen.

Het was echt geen zicht, ze leek wel een draak.
Haar schildknaap gniffelde, en voor ridderin Gwendolina was de maat vol, ‘Kom, schildknaap help mij hieruit, werkelijk, ik zou de grap van het toernooi zijn’

Later, toen ridderin Gwendolina doorboord door vele pijlen langzaam lag dood te bloeden, bedacht ze zich dat ze de juiste keuze had gemaakt, het rood van al haar bloed contrasteerde enig met haar lijkbleke gezicht. Ze glimlachte en sloot haar ogen.