Ach en wee, waarom, o Schepper, wat hebt ik gedaan, ay mi ay mi verdoemd ben ik verdoemd zeg ik U, kom hier met die berkentwijgen dat ik mijzelve kastijd.

He, geen berkentwijgen? Een berkenboom, misschien? Ergens, of, of desnoods een ander boom, iemand? Nee, okee, we zijn in het midden van een wereldstad, maar toch, hoe faalt de Heer alweer, ik heb gezondigd, ik toon berouw, ik wil het boetekleed aantrekken (en dan uit bij het kastijden, wat bloedvlekken krijg je er zo moeilijk uit) maar waar vind ik de stok om mijzelve, nietige hond te slaan, want wie een hond wil slaan vindt toch altijd een stok? Waar dan, ik zie auto’s en verkeerslichten en bomma’s met hondjes en dreigende lucht maar geen twijg ofte tak?

Moet ik hieruit concluderen dat Gij niet bestaat? Dat Gij een vluchtig hersenspinsel zijn? Een optische illusies, een fabel een verzinsel een sprookje een vertelselke iets voor kinnekes bang mee te maken, veel blaffen maar niet bijten, veel geblaat en weinig wol?

Of, Of

O, kijk, de hemel klaart op, de zon straalt, een hemelkrans een regenboog een lachende aureool, de Heer ziet in mij geen zondaar, ik was een onschuldig lam dat zichzelve naar de slachtbank wou leiden, maar Hij heeft het verijdelt wat is de Heer groots en prachtig, dank, o dank o, dank u Heer

En nu graag een engelenkoortje, als het kan.