Eve
Ik ben Eve. U spreekt het uit als Eeeeeeeve, of u spreekt het uit als Iev. Kamenieschelen.
Ik ben Eve, moeder van een vijfjarige zoon, lief van een partner die mij doodgraag maar niet vaak te zien krijgt.
Workaholic, tooghanger, bulderlacher, smoelentrekker, speelvrouwtje, danseuse, vrijbuiter, eigenzinnigaard, chaoot.
Af en toe ben ik ernstig.
En af en toe ben ik ook mislukt. Vooral in het koken.
Af en toe twijfel ik. Vooral over moederlijke dingeskes.
En af en toe ben ik streng. Vooral tegen mijzelf.
En af en toe heb ik goesting om iemand een djoef op zijn bakkes te geven.
Af en toe denk ik dat ik een tweede kind moet hebben.
Maar meestal niet.
Af en toe denk ik dat ik moet leren koken.
Maar meestal niet.
Af en toe denk ik dat ik de bedden moet verversen.
Maar meestal niet.
Af en toe ben ik lief.
Maar meestal niet.
Maar neen, ik ben Eve!
Ah, zijn jullie twee even?
Eve, you are my kinda woman !
Ik glimlach met jouw stukjes net zo als wanneer ik een smsje van mijn lief krijg (als’t genen ambras is)
Ah, Eve, zit jij hier nu ook al?
En dan nog met twee?