De huisvrouw, dat is mijn naam, of moet ik zeggen mijn eretitel. Want bij mij houdt het eerder in dat ik veel thuis zit, dan dat ik iets huishoudelijks verricht.

Ik ben ondertussen 41. En met deze wil ik een vriendelijk verzoek richten aan mijn vriendinnen : ik ben uw moeder niet en wens ook niet zo aanzien te worden. Ik zie er gewoon goed uit en niet ‘goed voor mijn leeftijd’ . Ik ben nog altijd hip, niet menopauzaal en bij mijn weten nog geen oma. Mijn rimpels en wallen zijn daar door dat ik ziek ben, geweest ben of moet worden. Als ik dingen vergeet dan is dat omdat ik aan teveel tegelijk moet denken. Hou dit in gedachten en onze vriendschap zal blijven bestaan.

Twee kinders mocht ik op de wereld zetten, ééntje is er ondertussen 19 (en néé dat maakt mij niet oud, ik was gewoon een jonge moeder, tssss.) en de andere 6. Ze zijn mijn trots en vreugde en ook wel een beetje de nagel aan mijn doodskist, zoals het hoort dus.

Ik heb ook nog een hond. Of een hondje beter gezegd. En als ik mag van mijn bloggenoten zal ik daar ook over berichten. Maar ze zijn hem al een beetje beu naar het schijnt. Ik weet niet hoe en waarom maar het is zo. Tinternet staat al vol Gaston zeggen ze. De trutten.